Pijn
Scheuten, flitsen,
Scheuren in je lijf.
Barsten in je hoofd.
Pneumatisch hamerende dreunen van pijnprikkels.
Brand achter de ogen. Een oplaaiend vuur onder de schedelpan.
Duizenden spelden prikken tantaliserend in je oog.
Je kronkelt je in alle bochten.
Je kruipt bijna diep in de grond. Je klimt tegen de muren op. Je roep ‘mama’!
Je drinkt en slikt en rookt en kauwt en zuigt.
Niks werkt.
Gloeiend hete breinaalden worden door je slapen gedreven, alsof Beëlzebub ze zelf hanteert. Je ogen barsten van de tranen.
Je wordt van binnenuit gevierendeeld. Spiertjes waarvan je niet wist dat ze bestonden worden als elastiekjes uit elkaar geraffeld. Zenuwen knappen als tere twijgjes.
Je hart gaat als een waanzinnige locomotief tekeer. Beukend, dreunend, totdat je denkt dat het in triljoenen stukjes uiteen gaat spatten.
Je binnenste organen lijken wel bijeengefrommeld als mislukte papier-maché.
Gekneed en vermassacreerd door een sadistische worm die je van binnenuit opvreet.
Knieën, ellebogen en schouders...alle ligamenten, alle gewrichten rammelen en schuren, kraken en knakken.
Maar niks is dit alles.
Vergeleken met echte zielepijn.
De pijn die in de kern van je wezen zit...
te wachten op verlossing...
die je doet hopen op hogere krachten en machten..
die je doet wachten...
en wachten...
wachten...
...