De straat leek een jungle vol kolibries, nijlpaarden, papegaaien en andere ondeugden. Links jengelende pubers op basmuziek en en rechts een dikke vrouw die een trolley vol prei met zich meesleurt. Achter haar bungelende en zwalpende dijen zie je een geheim. Jimmy. De man die als driejarige een verjaardagsfeest hield. En zich onder de tafel verstopte terwijl de andere kinderen koekjes aten en hem met hun pietepeuterige voeten schopten. De moeder nam Jimmy bij z’n nekvel en zette hem op een stoel voor de foto. Eens het kiekje genomen was, mocht hij naar zijn slaapkamer en keek hij naar de plaatjes van een stripverhaal terwijl hij de kinderen beneden hoorde spelen. Dertig jaar later keek hij in zijn fotoalbum en las hij: ‘Jimmy en zijn vriendjes op een spetterend verjaardagsfeest’. De moeder leed aan het wat-gaan-de-buren- denken-syndroom en werd later in vergane toestand uit de vaart gevist. Jimmy was toen acht. Later zou hij ongelukkig worden. Misnoegd als het hoofd van Obama wanneer Poetin weer eens sneller is met luchtaanvallen. Het ongeluk dat op kinderkopjes geschreven staat, na aanraking met kapotte knieën. Het verdriet van gebak waarvan niemand je voor de reden feliciteert. Het enkel opvreet. Enkel boert en puft. En dan weer aan het werk gaat. Zo is Jimmy’s leven. Zo zal Jimmy in de vergetelheid verdwijnen.
Maar eerst zou hij dertig worden. De leeftijd waarop hij seksloos als IT’er werkt. Elke avond masturbeert bij het zien van Japanse porno. Om daarna lasagne uit blik te eten en uitgeput in slaap te vallen op de bank. Elke avond weer, in dezelfde volgorde. Met ontploffend lid aankomen thuis, trillend de porno opzoeken, masturberen, lasagne eten en slapen. De volgende ochtend opstaan in een plas bolognaise en secreties uit andere landen. Ongewassen naar het werk wandelen. En opnieuw.