Zaterdagmorgen, de klokt loopt tegen 9u aan. Tijd om de beentjes te strekken voor een korte wandeling naar een plaatselijke winkel.
Onderweg kom ik tot de constatatie dat ik duidelijk niet de enige ben die hetzelfde idee genegen is. Immers niets zo leuk dan ’s morgens aan te schuiven, kwestie van een beetje af te kicken van de gemiddelde werkweek. Vooruit kruipend in de mensenrij, dwalen mijn ogen af naar de grote raampartij die een zicht gunt op de topproducten van deze plaatselijke handelaar.
Groot, klein, dik, dun, groen, geel, … alle vormen en kleuren zijn vertegenwoordigd. Om de zoveel tellen passeert een medemens met zijn afgehandelde bestelling. Door de steeds openzwaaiende deur, beukt de overheerlijke geur van verse producten in op de reukorganen van de wachtenden. Even in gedachten verzonken door deze geursensatie, hoor ik een vrouwenstem vragen: ‘Wie is de volgende?’. De andere rijschuivers gebaren mijn richting uit en ik ontwaak uit mijn gedachten. Wat moest ik nu meer hebben, het ziet er immers allemaal zo goed uit. Ga ik voor het klassieke, ga ik voor de caloriebom of doe ik eens gek en neem ik iets onbekend en hopelijk verrassend lekker?
Na het korte gevecht met mezelf, besluit ik toch maar te gaan voor de bestelling die mij thuis werd ingefluisterd: een Mayake, iets voor ‘s middags en 2 eitjes voor de klein mannen.
Na een ‘dat zal het zijn’, deponeer ik mijn kleingeld op de toonbank.
De dame aan de overkant wenst me nog een prettige zaterdag en vraagt: ‘Wie is de volgende?’
Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.
Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver.