Haar kamer (opdracht Ward)
De Amerikaanse vlag houdt nauwelijks het licht en de hitte buiten. Een hoekvormige lichtbundel valt net op de papieren, een rommelhoop op haar bed. Ze liet haar notities over geschiedenis slingeren, op het eerste zicht valt er geen orde in te krijgen. De Franse revolutie is verward geraakt met de veroveringen van de Habsburgers. Op de grond naast haar bed liggen afbeeldingen van Hunebedden en de eerste aardappelen, proppen papier zijn bovendien net naast de prullenmand geland. Haar handschrift is nauwelijks nog leesbaar, het zonlicht verbleekt met al haar macht, zet in op vergetelheid. Op de schuine wand boven haar bed staan slogans en mantra’s, ze dragen dezelfde teneur: ‘You only live once’ en ‘Just gonna let go’.
Het parket tegenover de schuine muur draagt geduldig halflege blikjes cola, een flesje blauw water, twee kurken prikborden. Op het ene prikbord hangt nog niets. Een bataljon flesjes en make up spullen verspreidt een mengelmoes aan geuren, na al die tijd is er nog een zweem van bergamot, citroen, een vleug patchoeli. Ergens middenin staat een handspiegel met vergrootglas, haar vingerafdrukken zitten op de staander.
Ik sluit mijn ogen, probeer haar te vangen zonder iets aan te roeren. Waar mijn geheugen mij in de steek laat, vullen haar spullen de gaten. Zij zal hier nooit meer binnenstappen, mijn meisje, mijn eerstgeborene. Ze is drie jaar geleden weggemaaid door een dronken chauffeur. Ik slik en slik, mijn tranen komen niet.
Anna
Beschadigde objecten (Dorinne)
Baldadig trap ik het colablikje weg, het voetpad af. Het is nog ochtend, ik ben de enige voetganger, en ik hoor het blikje stuiteren en tot stilstand komen. Het klinkt hol. Met een wijde boog komt het op de straatstenen, meteen voel ik me licht schuldig. Wat als er een onschuldige fietser tegenaan rijdt? Nee, een fietser zal het wel opmerken, zelfs een onschuldige. Een autoband kan meer schade veroorzaken, het colablikje kan een gevaarlijk projectiel worden als het weggeslingerd wordt door een auto of een vrachtwagen. Misschien schampt het een oude dame die op weg is naar de markt of een heer die zijn vrouw wil bezoeken in het ziekenhuis. Ik zie hem voor me, een boeketje in de hand, misschien een zak met vers gestreken slaapkleedjes en ondergoed.
Ik raap het gedeukte colablikje op en bestudeer de zwarte brandmerken. Iemand probeerde zijn frustratie te bekoelen met een sigaret of een aansteker. Littekens die ik niet ongedaan kan maken. Ik kijk besluiteloos om me heen. Nergens een vuilbak in de buurt. Neem ik het blik mee om thuis in de PMD zak te stoppen? Ben ik zo voorbeeldig? Ja, vandaag wel. Omwille van de littekens, zelfs colablikjes hebben hun trots.
Anna