Speeltijd.
Stel je voor: een grote ruimte van misschien wel 10 meter hoog. We horen jengelende kinderstemmen terwijl een meisje met geel haar in een gele outfit ons vriendelijk voorstelt om - jawel - een gele plastieken zak met ons mee te nemen. Een roltrap brengt ons in één vloeiende beweging naar de indoor speeltuin voor volwassenen.
Eenmaal boven valt het op hoe veel volk hier is. Slierten mensen volgen de geprojecteerde pijltjes op de grond. Ik weet niet waar eerst gekeken. Mijn handen glijden over zachte stofjes en glanzende oppervlakken. Aan het witte metalen frame van het plafond hangen veelkleurige lampenkappen, ook die van onze buurvrouw.
Alle kasten schreeuwen "Klik open en ontdek!". De geur van mdf en plastiek - recht uit de fabriek - komt ons tegemoet. "Dat is praktisch!" hoor ik je zeggen terwijl je met een papieren rolmeter centimeters meet. Met een klein potloodje krabbel je vervolgens de niet uit te spreken naam van het artikel op het boodschappenlijstje. Het gangpad neemt ons mee langs kleine appartementen van 38, 55 en 70 vierkante meter. Overal gluren we schaamteloos binnen. Een jongetje wipt heen en weer op een rode eland, met de foutieve slogan 'home is whenever you are here' boven hem. Hier vind je goedkope gezelligheid.
Na een uur slenteren komt de geur van Zweedse gehaktballetjes ons tegemoet. Oef, we zijn halfweg.