Jij
bijna uitgedoofd
op bed
ik zit naast je
met een schuldgevoel
diep begraven
in mijn gedachten
Ergens
kijk ik er naar uit
luisteren
naar je ademhaling
de laatste
om zelf weer te kunnen ademen
en het leed te verzachten
Tezelfdertijd
bekruipt me
een leegte
hijgend in mijn nek
want binnen hier en nu
zal jij er niet meer zijn
al blijf ik
uren turend op je wachten
Toch wil ik je geven
aan de aarde
terug
en schrijf ik
in het losse zand:
‚je mag gaan’
met een pijnlijke herinnering
van vroeger
toen we samen nog lachten
In eenzaamheid
zal ik meesterven
een beetje
van dag tot dag
maar ook
zal ik je bewaren
in de liefde voor jou
om verder te kunnen gaan
op eigen krachten ...