Zondagavond. Te lui om te koken. Verpakt als dat niet – koken toch een feestelijke afsluiting is van het weekend. Toch nog enige twijfel: doe ik het of niet? Ik doe het. Trek mijn jas aan en de stad in.
Aangekomen. Ik open de krakkemikkige deur. En ruik een niet al te frisse geur. De twijfel slaat weer toe. Ik denk aan de gevleugelde woorden “Walk and don’t look back”. Binnen zitten enkele jonge mensen. Klaar om hun snelle hap tot zich te nemen. De toog ziet er onverzorgder uit als anders. Alsof er daarnet een uitgehongderd leger passeerde en de eigenaars hun wonden nog aan het likken zijn om dat zo goed en kwaad mogelijk te bedienen.
Vriendelijk als altijd vraagt de baas des huizes wat ik wil bestellen. Een vreemde vriendelijkheid die ik niet kan plaatsen. Voelt geforceerd aan. Onnnatuurlijk. Dan heb ik het liever zakelijk en correct. Dan weet je tenminste waar je aan toe bent. Nu heb ik een te half-en-half gevoel.
Ik zie de rommelige keuken. En vraag me af waarom ik me toch weer opnieuw laat verleiden om terug te komen. Aan het spit draait een grote rol bruin. Dat moet voor vlees doorgaan en aan het vet dat er uitdrupt te zien, is het dat ook. ’t Is enkel een beetje moeilijk om te zeggen welk onderdeel het van het rund is. Of paard. Of kip. Of … geit? Schaap? Vis? Wie zal het zeggen… Ach – soms stel je je beter niet te veel vragen. Zeker niet op een zondagavond. Wanneer je te lui bent om te koken en het weekend iet of wat feestelijk wil afsluiten.
Ik geef mijn bestelling door en wacht geduldig. Sneller dan verwacht, is mijn bestelling klaar. ’t Is eentje met kip geworden. Voor het geweten of zoiets. Een drogreden als een ander.
Thuis eet ik mijn jachttrofee alleen op. En kom ik tot het besef dat zelf koken het weekend écht feestelijk had kunnen afsluiten.