Waarom is het dat de eenzaamheid soms knaagt,
is het niet iets waar je als mens zelf om vraagt.
Waarom kom ik het huis nog amper uit,
waarom zit die futloosheid zo onder mijn huid.
't Leven kan zo hard zijn,
zo vol van verdriet en pijn.
Ik snak zo naar rust in mijn hoofd,
maar niemand die me dat beloofd.
Waarom is me dit overkomen,
we hadden nog zo'n mooie dromen.
Wat staat er nog te gebeuren,
al wil ik daar niet teveel over zeuren.
Al spookt dat door me heen,
is't daarom dat ik soms plots zo ween.
Maar ik moet hier door,
en 't zal me lukken hoor!