Mensen lopen hand in hand, gezellig pratend met elkaar,
langs het bospad filteren de lege takken de winterzon
ergens daartussen wandel ik met de hond, alleen
probeer ik al het mooie te zien, hoop ik rust te vinden
en toch bekruipt me telkens weer een triest gevoel,
ben ik jouw hand kwijt geraakt,
terwijl 'wij samen hand in hand' zo vanzelfsprekend was.
De schuchtere winterzon kan mij niet verwarmen
zelfs de hond vindt de weg niet meer, de weg tussen ons in,
het zo veilige gevoel om geliefd te zijn met ons samen als zijn baasjes.
Doorheen mijn opkomende tranen voel ik mijn keel dichtknijpen,
zie ik de blijdschap van een kind die de hond zo lief vind, hem zelfs wil aaien.
Kon ik dit gevoel maar delen met jou, zoals vroeger
een heel gewone boswandeling,
heel kleine dingen waar we samen van konden genieten,
zomaar op een mooie winternamiddag.