Ik heb een naamloze beperking
de naam blijft een vraag...
ook al ga ik naar onderzoeken
toch blijft het onbeantwoord
vreemde mensen kijken me raar aan
dan is het niet moeilijk dat ik me afvraag
‘wat heb jij?’
ik heb soms een raar gevoel
een gevoel als een lichamelijke barst
die groot, groter, grootst wordt…
als een barst in een spiegel
Maar de mensen die mij kennen
helpen op elke manier
ook de mensen met een luisterend oor
die mijn problemen willen aanhoren
en voor elk probleem is er een oplossing…
ik ben afhankelijk van steun
bij elke stap
bij alles wat ik doe
ik ben afhankelijk van een rolstoel
en af en toe huil ik er stiekem om
maar die tranen gaan weg
net als druppels die nog een klein beetje na druppelen uit een kraan
en stopt…
‘alles valt best wel mee’
maar de naam wil ik graag weten
weet jij het antwoord?
tot nu toe blijft het onbeantwoord
"weet jij het antwoord? by Tdr"