Bij haar geboorte zat ze verstrengeld in haar eigen navelstreng. Alsof haar eerste gedachte was om er meteen een einde aan te maken. Het kan dan ook gezegd dat eindigen een aangeboren talent van haar is. Alvorens haar geboorte in te leiden moest de gynaecoloog van wacht haar hals bevrijden. En hoewel ze gezond ter wereld kwam is ze nooit echt aan die knoop ontsnapt. Tegen de tijd dat ze 30 werd was ze maar liefst 3 keer uit het leven gestapt, want ook zelfdoding is iets waar je creatief mee kan omspringen. De eerste keer ging het onvrijwillig. Toen haar man na 9 jaar opstapte en ze besloot zichzelf onherkenbaar te maken. Niets bleef hetzelfde en zo begroef ze haar leven onder een nieuw. De tweede keer is ze heel bewust verdwenen. Fysiek maakte ze er zo een einde aan en trok naar een andere wereld. De derde keer veranderde ze noch zichzelf, noch haar omgeving. De schoonheid van deze poging zat hem in het onzichtbaar worden. Hoewel ze het kluwen menigmaal heeft weten bewegen, is ze er nog niet in geslaagd het te ontwarren. Een opgave dat ze voorlopig uitstelt naar een volgend leven.
Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.
Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver.