Gedichten om te koesteren 2026

Verzacht met je woorden de pijn van ouders die een kind verloren, dat was de oproep voor de tiende editie van deze wedstrijd. We ontvingen een honderdtal straffe inzendingen. 

De winnende teksten verschijnen op kaarten die Koester verpreidt. 

Met Koester biedt het Kinderkankerfonds al meer dan 30 jaar thuiszorg aan kinderen met kanker. Koester vormt de brug tussen het ziekenhuis en de thuisomgeving. Het team begeleidt zieke kinderen en hun ouders bij de overgang van een behandeling in het ziekenhuis naar zorg thuis, zowel in de curatieve, palliatieve als post-palliatieve fase.

Rond de sterfdatum ontvangen de ouders van het Koester-team een kaart, een klein maar belangrijk gebaar om te tonen dat ze niet vergeten zijn.

 

Winnaar vakjury 

De vakjury bestond uit uit Christophe Vekeman, Uus Knops, Daniel Billiet, Pieter Deknudt (Reveil) en Jonas Bruyneel. Zij kroonden unaniem Philip Hoorne tot winnaar. 

Hij ontvangt een boekenbon t.w.v. 100 euro en zijn tekst verschijnt op een kaart. 

 

De schommel 

Ik kijk door het raam. Je voeten raken de aarde 
net niet. Je wenkt me. Ik weet wat dat betekent, 
veeg mijn handen droog en loop de tuin in.
Ik duw je elke dag een beetje hoger.

Hoe vaak heb ik niet gedacht: ooit zwiep je 
op eigen kracht. Tot die dag kwam en ik woest
die nutteloze schommel uit de boom 
wilde rukken, wat me niet lukte.

Ik loop de tuin in, streel het plankje, 
ruik aan de plekken op de nylon touwen 
waar jij je handjes zette, ga zitten en kijk 
door het keukenraam naar mezelf. 

Ik wenk me met mijn ogen, maar niet ik ben het 
die op me af komt lopen. Balancerend op dat 
smalle stuk hout voel ik hoe je me omhoog trekt, 
dan loslaat en duwt, duwt, almaar hoger. 

Philip Hoorne


Juryverslag 

“In een bepaalde cultuur zetten ze de moeder van een jarig kind op de schommel, omdat de moeder op die dag het kind het leven gaf, en om op die schommel ook het kind in de moeder zelf te laten schommelen; en kijk, toen was er deze schommel, volgehouden visueel uitgehouwen. Zo herkenbaar. Bijna oer in zijn krachtige eenvoud. Aangrijpend in- en sterk doorleefd. In de formulering gevoelig maar niet overdreven sentimenteel. 

In dit betrekkelijk korte gedicht zit een heel proces vervat: eerst wordt de tijd van peis en vree herdacht, daarna is het de beurt aan het woeste, machteloze geweld van de pure rouw, en ten slotte treedt er hoop in, en het besef dat ook wat voorbij is deel kan uitmaken van de toekomst.

De ontdubbeling van de ‘ik’ is een literair sterke vondst. Die confrontatie met zichzelf geeft het gedicht literaire meerwaarde.” 

 

Jury team Koester

Medewerkers van het team van Koester selecteerden ook nog vijf teksten die op kaarten worden gedrukt en door Koester verspreid om de ouders van een overleden kind een hart onder de riem te steken.
Het betreft gedichten van Sanne Goetschalckx, Janet Kleiberg, Julie Mistiaen, Chantal Kuipers en Griet Lemmens. 

 

Draagkracht

Ik draag je als een sneeuwvlok op mijn wimper

Ik draag je als een bloem in mijn haar 

Ik draag je als een regenjas in de storm 

Ik draag je het hele jaar 

 

Met momenten ben je piepklein 

Dan pas je zo in de palm van mijn hand 

Sommige dagen ben je loodzwaar

En kan ik niet anders dan stoppen

 

En op adem komen

 

Langs de kant 

Soms zet ik je op mijn schouder

Soms wissel ik van zij

Ik leer je anders vasthouden

Ik draag je dicht bij mij 

 

Sanne Goetschalckx

 

 

Jij

Jij stroomt voor altijd door mijn bloed

Zolang mijn hart klopt, ben je hier

ik draag je mee als een zacht licht

Jij bent mijn allermooist gedicht

Jouw naam nog steeds het mooiste woord.

 

Jij maakt voor altijd het verschil

Mijn liefde kent geen grens of tijd

Jouw lach, je blijdschap, elke dag

Je veerkracht en je levensmoed:

Je stroomt voor altijd door mijn bloed.

 

Janet Kleiberg

 

 

Golf

Ze zeggen dat er geen woord bestaat 
voor het water tussen vloed en eb 
 
want hoe hou je vast wat loslaat? 
 
Het zijn de golven in de zee 
Ze rimpelen, ze slaan en laten achter 
maar nemen het verdriet niet mee 
 
En in het midden van een storm 
is er geen verschil tussen een golf  
en een druppel regen 
 
Maar op een rustige dag die ooit zal komen 
Strelen ze het zand juist zachtjes heen en weer 
Dan wieg ik geruisloos met je mee  
Terwijl je glinstert in de ochtendzon 
 
Het woord tussen eb en vloed, lieverd dat ben jij 
Onzichtbaar, ongrijpbaar in een storm 
Maar in de zon zo dichtbij 

 

Julie Mistiaen

 

 

Noem mijn naam

Ik wil zo dat anderen jouw naam noemen

omdat jij nog steeds bij mij hoort

deel uitmaakt van mijn leven

 

Jouw naam maakt me niet verdrietig

want de letters staan gestikt op mijn hart

Elke dag denk ik aan jou

ook als je naam niet genoemd wordt

 

Als niemand je naam zegt

omdat ze denken dat ze me pijn doen

zoek ik je naam in de stilte

 

Chantal Kuipers

 

 

Toegepaste wiskunde

We vinden er geen woorden voor,
maar ook met cijfers kom ik niet verder.
Want hoe meet je verdriet,
als tranen ontelbaar zijn.
De toekomst die jij nog voor je had
recht evenredig met de leegte die je achterlaat.
Onmacht tot de zesde macht
nu zeven, acht, twaalf of vierentwintig
irreële getallen geworden zijn,
verjaardagen die jij nooit zal vieren.
Wat kunnen we dan nog meer
dan de herinneringen aan jou
vermenigvuldigen tot oneindig.

Griet Lemmens

 

Copy illustratie: Sassafras De Bruyn