Kansen voor onbekend schrijftalent

Op dit platform gaat Creatief Schrijven vzw op zoek naar nieuwe of minder nieuwe schrijvers met een stevige portie x-factor. Misschien zoek je lezers voor je tekst, wil je deelnemen aan wedstrijden of ben je klaar voor een uitgever. Wat ook je schrijfambitie is, Azertyfactor biedt je nieuwe kansen.

Elke woensdag selecteert een auteur of specialist uit het boekenvak zijn of haar favoriete tekst.

Tip van de week: Beet van Wim Vandeleene
12 juni 2019

Peter Mangel Schots is schrijver, dichter, redacteur en docent creatief schrijven. Hij debuteerde in 2016 bij Uitgeverij PoëzieCentrum met ‘We zijn er nog allemaal’. In Leuven is Peter dichter en coördinator van De Eenzame Uitvaart.
Bij Creatief Schrijven vzw maakt hij deel uit van de redactie van het tijdschrift VERZIN. Eind dit jaar verschijnt zijn tweede bundel, ‘Synchroonliefde’.

 

Peter Mangel Schots tipt deze week het gedicht ‘Beet’ van Wim Vandeleene

“Het gedicht begint met een intrigerende regel: ‘de walvissen verloren hun tanden’. Meteen erna blijkt dat het om een transitie gaat: ‘voortaan zeven ze met baleinen / het kleinste groen uit de zee’. Transitie, metamorfose, veroudering en teloorgang: ze vormen samen het kernthema van dit gedicht, zo zal blijken. Het is alvast een begin dat uitnodigt tot verder lezen.

De tweede strofe zet een stevig postulaat neer. Kijk, zegt de dichter, ik beweer hier wat – ook al kan en hoef ik dat uiteraard niet te bewijzen. Dat kan op zich misschien onpoëtisch lijken, maar een goedgekozen stelling kan verrassend werken in een gedicht. Het geeft de lezer wat om na te denken en de dichter kan er zelf veel kanten mee op.

En dat doet hij ook meteen daarna: hij geeft voorbeelden van zijn ‘verborgen wet’ en vertelt hoe die van toepassing is op de evolutie van de mens. Daar gaat hij mee door in de vierde strofe, die mooi evoceert hoe de mens ooit ontstaan is als een dier dat uit het water is gekropen.

En daar doet de dichter iets knaps: van het menselijke lichaam keert hij via het zout, de zee en de golfbreker terug naar zijn uitgangspunt, de walvissen: ‘de zee breekt ons uit, soms sta ik op een golfbreker / en roep de walvissen’.

De slotconclusie is pessimistisch en begint al op het eind van de voorlaatste strofe: ‘enkel plastic spoelt nog aan’. In de laatste strofe wordt de vergelijking tussen walvissen en mens helemaal afgerond.

Wat ik zo sterk vind aan dit gedicht is de coherentie van de metaforen. De dichter zoekt al zijn beelden rond de walvissen, de tanden en de (evolutie van de) mens. Zelfs de titel is op twee manieren te interpreteren: van bijten, of van ‘beet hebben’ zoals een visser.

Is dit nu een gedicht over walvissen dat de mens als vergelijkingspunt gebruikt, of is het een gedicht over de mens die opgroeit en ‘tanden en honger wint’ met de walvis als metafoor? Beide, denk ik, en vooral: het doet er niet toe. De bal wordt voortdurend heen en weer gekaatst, zodat je het gedicht telkens opnieuw kunt herlezen.”

Foto: Stacy Suy

Tip van de week: Afstand van Annemie Corens
5 juni 2019

Wouter Berlaen is sinds 2002 freelance bassist en speelt momenteel vast bij Raymond van het Groenewoud. In 2011 ontdeed hij zich van zijn voornaam om met eigen songs in onvervalst Zults dialect de frontplaats op het podium in te nemen. Bedrieglijk opgewekte meezingers als 'Oe ver’est nog?', 'Brengt ui zuster mee', 'Ier in de midd’n' en 'Oltijd blijv’n goan' teisteren nu al vier albums lang de nationale ether via de playlisten van Radio 1 en Radio 2. Komende zomer is BERLAEN als live trio te zien op prestigieuze festivals als Dranouter en Boterhammen in het Park.
Hij zetelt binnenkort in de jury van de liedtekstwedstrijd Liefde voor Lyriek. 

Wouter Berlaen tipt deze week de liedjestekst 'Afstand' van Annemie Corens.  

“Een goeie liedjestekst moet van zichzelf al een bepaald ritme hebben, want net dat kan je muzikaal ook inspireren om er uiteindelijk een lied van te maken. Annemie trekt consequent het aantal lettergrepen door per strofe of per refrein. Dat valt meteen op bij het lezen én zet je dus creatief aan het denken.

Inhoudelijk raakt ze meteen bodem door iets abstract toch simpel, concreet en effectief te bewoorden: het probleem dat je als mens soms de dingen om je heen niet meer juist of naar waarde kan inschatten, omdat je er te dicht op zit. Afstand is dus nodig, maar het kan ook een vlucht zijn. Bovendien is het aangesneden onderwerp herkenbaar voor ieder van ons. Laat dat nu net de sleutel zijn om met je lied dan ook iedereen te kunnen
aanspreken en raken.

Een tip die ik kan geven, is ‘kill your darlings’: het bridgegedeelte* waarin letterlijke beelden geschetst worden, is overbodig. De tekst is zonder dat stuk ook af; je moet de luisteraar of lezer niet teveel details geven. Die
zal de tekst immers net nog intenser beleven als hij of zij ook de eigen fantasie kwijt kan in de interpretatie. Maar op dat éne punt na, doet de sfeer van deze tekst me denken aan ‘Verlangen’ van Bram Vermeulen zaliger: zo’n tekst die heerlijk helder benoemt wat je soms zelf niet kan uitleggen. Met daarop nog eens prachtige muziek. Meer moet dat niet zijn.“

*gedeelte tussen normale coupletten en refreinen en dat afwijkend is van de rest van het nummer, zowel muzikaal als tekstueel. 

Foto: Piet Stellamans

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home