Kansen voor onbekend schrijftalent

Op dit platform gaat Creatief Schrijven vzw op zoek naar nieuwe of minder nieuwe schrijvers met een stevige portie x-factor. Misschien zoek je lezers voor je tekst, wil je deelnemen aan wedstrijden of ben je klaar voor een uitgever. Wat ook je schrijfambitie is, Azertyfactor biedt je nieuwe kansen.

Elke woensdag selecteert een auteur of specialist uit het boekenvak zijn of haar favoriete tekst.

Tip van de week: 'Interimkracht' van Sascha Beernaert
15 mei 2019

Runa Svetlikova fileert de werkelijkheid met fijne klauwtjes en een sardonisch lachje. Met haar debuut 'Deze zachte witte kamer' (Marmer, 2014) won ze de Herman De Coninckdebuutprijs, de Jo Peters Poëzieprijs en de Europese Bridges of Struga debuutprijs.
In 2018 verscheen 'Drieëntwintig tips om de hond en je demonen aan de lijn te houden', een gedoemde poging tot literair verantwoorde braakpoëzie.

Runa Svetlikova tipt deze week 'Interimkracht' van Sascha Beernaert


"Interimkracht van Sascha Beernaert is geen billenkletser maar wel een fijn ironiserend gedicht waarin de draak wordt gestoken met de maatschappij en de dichter en de manier waarop de maatschappij naar de dichter kijkt en de dichter naar de maatschappij. Deze dichter heeft erbij gegniffeld, waarvoor dank.

Het taal- en beeldgebruik (graffiti-spuiters, arme zwarte bandwerkers en een MILF, niet bepaald typisch poëtisch taal- en beeldgebruik) dragen bij aan een mild-kritische sfeer die toch ver weg blijft van het belerende vingertje. Het verleent daarbij het gedicht een frisheid die aan poëzie wel eens durft te ontbreken. De disticha werken prima om de lezer telkens te verrassen met een nieuwe wending in het gedicht. Bovendien is er heel slim gebruik gemaakt van verwijs, voeg - en bijwoorden (na, op, met, omdat, tot), waardoor de lezer zonder de weg kwijt te raken in één beweging tot bij de grappige omkering op het einde raakt.

Mocht ik per se nog een beetje willen zeuren dan zou ik kunnen aanvoeren dat die beweging hier en daar wat stokt omdat deze of gene regel wat krukkig of gekunsteld loopt. (Zoals de tweede regel over de MILF ‘die kartonnen dozen aan de lopende band met haar driften voor een veel te jonge collega vulde’). Maar dat ligt misschien aan mijn fetisj voor natuurlijk klinkende taal.

Ik houd het dus graag bij een proficiat en houd er vooral niet mee op, Sascha."

Tip van de week: 'Vervullen' van Felix Sandon
8 mei 2019

akim a.j. willems is podiumdichter, schrijver, redacteur bij Akrostis en organisator van ‘Poëzie in de Pastorie’ dat op zondag 7 juli 2019 aan de vijfde editie toe is.
Vanaf deze week ligt zijn officiële poëziedebuut 'op de rand van het zwijgen', verschenen bij uitgeverij Vrijdag, in de boekhandel. De bundelpresentatie vindt plaats op vrijdag 10 mei in café Boekowski in Antwerpen.
 


akim a.j. willems tipt deze week “Vervullen” van Felix Sandon.

"Het openingsvers – “we droomden dat we droomden” – schenkt meteen klare wijn: je zal hier niet zomaar een gedicht lezen, maar de grens tussen verbeelding en realiteit passeren, een surrealistische wereld binnenstappen. Sandon zet in dit driedelige gedicht de deuren van onze waarneming op een kier.

In het eerste deel gunt hij ons een blik op ‘un monde merveilleux’ waar alles, van huizen tot baden, als een oneindige reeks matroesjka-poppen in elkaar gepast en opgevuld kan worden “tot er helemaal niets meer over [is] om te vullen”. Dat (op)vullen neemt in het tweede deel dusdanig dwangmatige vormen aan dat het gedicht letterlijk benauwend en te eng wordt. Versregel na versregel wordt de ruimte die de dichter in zijn poëtische huis laat kleiner en kleiner en jaagt hij zijn lezer tot in de nok en op het dak van zijn gedicht.

Die benauwdheid is, zo lijkt het begin van het derde deel te suggereren, als een warme, onwelkome alcoholwalm ook overgeslagen op de relatie tussen de dichter en de ‘jij’ die hij in het gedicht aanspreekt. De laatste versregel spreekt dat tegen en dat is – als we een constructieve kritiek mogen meegeven – een beetje jammer. Met een punt achter “telkens opnieuw” en het schrappen van wat daar achter volgt, was de beklemming en al wat er onderhuids broeit in deze tekst naar een hoogtepunt gegaan en daar ook gestopt. Nu eindigt dit intrigerende gedicht voor mij, ondanks al de vervulde verlangens, toch een beetje met een anticlimax omwille van “de vloek van het laatste vers”.

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home