mijn spiegelbeeld

leg ik in haar handen
nu het nog kan troost ze mij

kijk in het evenbeeld 
waarin ze weerschijnt
en nu het nog kan hangt ze

rond een wereld die zich
als niemand heeft verkleed

-applaus weerklinkt-

over glazen splinters
kijkt ze naar gescheurde lippen
hoort hoe bloed 
de spiegels tot rode vingers draait

een pop-up verschijnt
vouwt zich uit de kast
tot iemand 

of een man of een vrouw

Geschreven door Sascha Beernaert op 30/10/2016 - laatst aangepast op 30/10/2016

  • poëzie

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home