De tijd kijkt op de klok,
rekt zich uit, draait zich nog eens om.
De tijd neemt zijn tijd. 
Voorlopig, voor korte tijd, 
wil hij nog niet lopen,
maar even blijven liggen. 
De seconden tikken op zijn hielen, 
ze worden ongeduldig, hun tijd raakt op, 
te laat voor hun tel. 
Ze weten niet wat eerst is,
of ze hun volgorde volgen
wanneer die niet wordt beslist. 
Onbepaalde tijd later (ver)strijken

de langzamere minuten neer
en begint het aftellen naar het
onbestaande tijdsbesef weer. 

Geschreven door Liesa Vosch op 15/05/2018 - laatst aangepast op 15/05/2018

  • poëzie

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home