Je lichaam is een kathedraal
ik zou er willen wonen mijn geloof
in jou belijden elke dag je hoofd

in mijn handen houden en strelen

 

de lijn van je onderkaak met mijn
vinger volgen de plooien uit je voorhoofd
strijken in de glasramen poelen van je ogen
kijken tot ik erin verdwijn

 

mijn armen om je schouders vouwen
eeuwenoude zijbeuken beschermend
tegen mij aan in je romp weergalmt
orgelmuziek ik leg er mijn oor tegenaan

 

je lippen als fluwelen banken
sluit ik mijn ogen en waan me
gedragen door je sterke handen

zweef ik op zachte kerkgezangen hoger
almaar hoger

waar engelen met gouden vleugels me
voorzichtig opvangen en jij die rondom mij
overal aanwezig zag
dat het goed was.

Geschreven door Elfi Vandenabeele op 13/08/2019 - laatst aangepast op 13/08/2019

  • poëzie

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home