Lezen

Snuif jij soms?

Snuiven kent vele vormen. Over de illegale zwijg ik, die is behalve crimineel ook ongezond, en ik spreek niet uit ervaring. Maar er bestaat ook het snuiven van het hart, dat korte, hooghartige ademstootje door de neus waarmee men de ander wegblaast.Een subtiele, luchtige afwijzing. Op zich is dat vreemd.Want waarom zou je iemand weg‑snuivendie eigenlijk lekker ruikt?Dan wil je net wat opsnuiven. Maar hoe maak je iemanddie lekker ruikten die je tegelijk verwerptduidelijkdat je niet opsnuiftmaar versnuift? Dat je geen aroma verzameltmaar afstand neemt?Dat je je neusnet spaart? Je neus ophalen helpt daarbij.Neusvleugels verheffen zich beleefd:al ruik ik je graag,ik sta net iets hoger dan jou. In één ademteugruik ik je van me weg. Afbeelding Alexas_Fotos Pixabay  

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
26 6

Mijn voeten zijn aan de man

Mijn man ligt aan mijn voeten. Dat mag je best letterlijk nemen. De weg naar mijn hart loopt via mijn voeten. Mijn maag kom je onderweg ook wel tegen, maar mijn voeten maken geen omweg. Ze sturen mijn hart rechtstreeks aan. Geen file. Geen omleiding.  Mijn man neemt me niet onder handen,maar onder voeten. Hij legt ze elke dag op zijn schoot. Niet omdat hij liever naar mijn voetendan naar mijn hoofd kijkt. Mijn voeten melden zich vanzelf.Die hebben een abonnement op aandacht. Nu mijn voeten aan de man zijn,volg ik mijn hart. Dat klopt. Afbeelding van Giuseppe Ramos via Vecteezy

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
35 6

Kopje boven

Niet kopje onder gaan. Je kan hogere doelen stellen, zoals een zandkasteel in de lucht bouwen, maar eerst moet je boven water blijven. Van wat water in de mond sterft niemand,al proef ik het liever bij goed eten. Boven blijven kan al trappelend.Maar niemand houdt dat lang vol,zeker niet wanneer je ter plaatse trappelt.Dan zink je vanzelf weer naar de bodem. Zelfs wie leeft als een vis in het waterdrijft maar beter boven.Mijn hoofd is niet licht,mijn benen wegen wel zwaarder.Al drijvend land ik zo weer op mijn benen.Recht naar de bodem.De diepte trekt nu eenmaal harder dan het licht. Soms blijf ik boven door schools te slaan,al breekt routine mijn schouders. Ik crawl wel eens iemand natot zelfoverschatting mijn spieren verzuurt. We kunnen het niet alleen.Ik rust even uit.Een zee vol boeien.Als ik die maar niet kopje onder duw. Afbeelding van Mikkekylilt via Pixabay

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
34 5

Tijdswinst (150 woorden)

Je zag het bij het WK voetbal. Tijdswinst is voortaan uit den boze. Alle komedie wordt bestraft. Laat ze maar liggen, het spel gaat verder. Dat is de nieuwe regelgeving. Bij wissels moeten de spelers snel van het veld. Ook bij een inworp moet het vooruit gaan. Anders telt de scheidsrechter op zijn vingers. Na vijf vingers blaast hij op het fluitje. De enige tijdswinst die ik zelf ooit maakte, was niet tijdens een voetbalwedstrijd. Al zal ik bij een tackle ook wel ooit komedie hebben gespeeld.  Nee, het gebeurde bij enkele reizen, waar het op de plaats van bestemming een uur vroeger was. Ik denk bijvoorbeeld aan London of Lissabon. Het leek fantastisch. En je kreeg die bovendien gratis. Maar bij de heenreis dacht je niet aan de terugreis. Dan speel je die weer kwijt. Winst maak je nooit.  Die verdomde tijd, het zal nooit iets worden tussen ons. 

Rudi Lavreysen
2 1

Rapunzel zonder streken

Rapunzel is bijna uitgespeeld. Althans, hier in Frankrijk, waar torens naar wijn ruiken. Haar torenkamer was nooit op slot.We spelen graag, zelfs als we doen alsofwe onze demonen bedwongen hebben en volledig gewassen zijn. Spel vraagt spanning. Zonder spanning geen katapult, geen bereik, geen sprong uit een torenkamer. We tikken onze demonen even aan.Zo’n halfslachtig duwtje op een deurbeltijdens belleke trek.Je hoopt dat niemand het gezien heeft.Hun staart krult,wij zijn ribbedebie. Dan fantaseren we over een  ridderdie ons komt redden.Eentje die niet maaltom slecht gevlochten haren.Eentje die begrijptdat het leven in een toren niet mals is.Eentje die niet vraagthoe het zo ver gekomen ismet dat kapsel. Omdat we willen gelovendat we het redden waard zijn.En omdat een ridder op een paardnu eenmaal aanlokkelijker isdan zelf de trap aflopen. (eigen afbeelding)

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
41 4

Oververhit

De wereld leek de voorbije anderhalve maand wel een grote hittegolfoven. In mijn doorgaans oververhitte hersenpan ontdekte ik nieuwe woorden in bestaande, en dat zelfs terwijl ik naar de halve finale van WK voetbal tussen Engeland en Argentinië zat te kijken in het gezelschap van zatte Jean-Luc.  Oververhit zijn ze, mijn hersenen, dacht ik zo ineens, ook al had ik net een ijskoud blikje alcoholvrije Jupiler achterover gekapt. Auw! Enkele seconden scherpe pijn in het voorhoofd, dat moest die dekselse en door mij nog nooit eerder ervaren 'brain freeze' zijn, onmiddellijk gevolgd door een veel langer durende muzikale hallucinatie die zou uitgroeien tot een oorwurm van jewelste: 'Paint It Black' van The Rolling Stones.  Oververhit dus. En nu dat liedje. Waarom? Waarom nu en waarom net dat nummer? Een bijzonder interessant vraagstuk, ook al verveelt de veldslag tussen de botte Engelsen en de vlijmscherpe Argentijnen geen seconde en zwijgt lallende Jean-Luc zoals gebruikelijk zelfs nog minder lang.  Was het trouwens niet Jean-Lucs schuld? Een paar weken geleden zat hij ook vlak naast me, tijdens Frankrijk-Senegal, zich luidop afvragend wie nu de Fransen en de Senegalezen waren, want 'in beide elftallen spelen ongeveer evenveel negers'. Een niet zo woke uitspraak, misschien deels ingegeven door de anderhalve fles rode wijn die mijn van origine Franse vriend op dat moment al door z'n keelgat had gejaagd. Wellicht kwam het nu pas binnen, dat mij dat eigenlijk niet veel uitmaakt, welke kleur iemand heeft. Zwart, wit, rood of geel ... Zijn we niet allemaal gewoon mensen? Misschien had God voor de duidelijkheid iedereen beter zwart geschilderd of moest Hij dat vanaf nu maar doen. Paint It Black. Misschien was het die gedachtegang wel, ook al lijken mijn hersenen momenteel nog niet eens op halve kracht rond te sjokken op om het even welke trage denkpiste.  Heel veel ken ik eigenlijk niet van de songtekst van Paint It Black, dus zong ik in mijn hoofd steeds hetzelfde zinnetje: 'I see a red door and I want it painted black'. Tot ik plots dat lege blikje Jupiler 0.0% op het salontafeltje zag staan. Daarop zie je een zwarte stier die, met een beetje fantasie, door een rode deuropening stormt. Zou het? Meestal ben ik niet zo visueel ingesteld, tenzij het natuurlijk om rode lingerie gaat, die mij meestal in geen tijd kan omtoveren tot een bronstige stier. Dat weten we allemaal. Of toch ten minste mijn vrouw en ik, en nu jullie als lezers ook. Enfin, rode stof tot nadenken ... Zit ik zo simpel in mekaar? Nee toch. Het is de temperatuur die me zo heet maakt. Mijn prefrontale cortex (het deel van het brein dat het denkvermogen regelt en zorgt voor de concentratie en emotiecontrole) lijdt waanzinnig onder deze hitte. Alles is gericht op afkoeling. Mijn bloedvaten verwijden, waardoor er tijdelijk minder zuurstof naar m'n grijze klodder gehakt genaamd 'hersenen' stroomt. Ik ben meetbaar minder slim, sneller onverdraagzaam, prikkelbaar en soms zelfs lichtjes agressief. En spreek me niet tegen of ik ram dat lege blikje met die stomme kutstier door je strot! Sorry. In mijn hoofd begin ik alles al zingend alweer zwart te schilderen. Mijn brein is subtieler, ook al is het oververhit. Oververhit ... Wacht eens even ... Wat zei ik daarstraks? Waar was ik dit verhaal mee begonnen? In 'oververhit' zie ik 'ververhit'! En welk liedje zou in de Top 100 Aller Tijden ongetwijfeld op één staan, als alleen schilders zouden mogen stemmen? Juist: Paint It Black! Een zucht van opluchting, nog verfrissender dan de ventilator. Een ververhit! Hoe verzin ik het!  

Danny Vandenberk
3 2

Het gat in de sok

Just call me old-fashioned, maar ik kan de nieuwe modeverschijnselen niet altijd volgen. Desalniettemin vind ik de wisseling der kledingdrachten buitengewoon interessant. Je ziet er de tijdsgeest in weerspiegeld. En van spiegels gesproken, als er iets is dat voor fashionistas belangrijk is, is het wel die reflectie van zichzelf. Narcissus heeft veel volgelingen. Maar laat mij aan die spiegel een grondige hekel hebben. “Ik ken hem ergens van”, meen ik dan te denken.Tot daar de filosofie. Ik stel voor om even naar het voetbalspel te kijken. Daar gebeurt iets op modegebied.  Een eerste hype is het gat in de sok. Hebben jullie dat gezien? Sommige spelers hebben aan de achterzijde van hun voetbalsok een scheur gemaakt. Het zou de bloedsomloop verbeteren en het kan helpen bij het voorkomen van krampen en blessures. Mochten we vroeger een scheur in onze voetbalkousen hebben gemaakt, de voorzitter zou ons persoonlijk met diezelfde sok een draai rond de oren hebben gegeven. Een ander fenomeen is het oprollen van hun korte broek. Het dient werkelijk nergens toe. Het zou wat extra ventilatie geven aan hetgeen zich daar bevindt, maar het is vooral ijdelheid. 'Streek', zou onze trainer hebben gezegd. Tot slot, de derde hype. De roze voetbalschoenen die je nu overal op het WK voetbal ziet. Het contrasteert met het groene gras, zodat spelers opvallen, maar als ze allemaal dezelfde kleuren dragen, valt er niemand op. Daar hebben ze bij de grote merken wellicht niet aan gedacht. Ik droeg vroeger zwarte voetbalschoenen van het merk 'Quick', met een sierlijke Q als logo. Ik dacht dat ik er nog sneller mee kon lopen. Ik was – niet gelogen en verleden tijd – nogal een rappe. Maar je ziet die schoenen nog zelden. Het is de tijdsgeest zeker? Af en toe geeft die een laatste zucht.  (illustratie: Dirk Van Bun)

Rudi Lavreysen
0 0

Nachtmerrie zonder tok

Blijkbaar vertrouwen we onze geest enkel overdag. ’s Nachts gaat hij op wandel zonder zijn eigen hoofd. Die gespletenheid stapt daarna gewoon de dag in. Na een nachtmerrie word je van minder beroerd wakker. Misschien stappen we daarom met het verkeerde been uit bed. Dat ene hangt nog ergens in de beugel van die nachtelijke merrie vast. Niet iedereen draagt een tok als hij paardrijdt. Waar stoot je dan allemaal tegen? Een koffie ’s ochtends lost niet alles op, al zeker niet een been dat in de ijzers hangt. Eens beide benen weer de dag in wandelen, moet dat hoofd nog volgen. Dat zit nog in de stal, schudt ijverig stro uit zijn haar. Zo’n merrie laat zich niet temmen met een douche en een krant. Je zit ermee opgezadeld. Misschien sloeg alleen mijn hoofd op hol.  Afzadelen maar. Afbeelding kudybadorota  Pixabay

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
42 8

Lopend vuurtje

De mevrouw van het journaal, de reporter ter plaatse, stond in Milly-la-forêt. Dat stond aangegeven in het tekstveld links onder in beeld. Milly-la-forêt heeft een aardig dorpsplein, maar vandaar was misschien geen rook te zien, dus stond de reporter aan een gewone weg waar auto's over het vloeiend wegdek reden dat nat klonk. Misschien was het bluswater, misschien klinkt zodanig ongerimpeld asfalt.  De reporter wees naar de grijze rookpluim die nog vaag te zien was achter haar. Ze legde uit hoe het vuur zich had kunnen verspreiden, doordat er veel naaldbomen in het bos staan met daaronder een struiklaag van varens, droge varens, wat allemaal heel eenvoudig vuur vat. En toen zei ze iets waar mijn oren aan bleven vasthaken. Ze zei dat de brand zich verder als een lopend vuurtje had kunnen verspreiden. Zo zei ze het rechtopstaand in het journaal voor die spijtige straat met de rookpluim en het nog niet gebluste vuur van mieren, zand, gesteente, bladeren, naaldhopen en harsgangen. 

Ann Bogman
4 0

Scherven zonder strafblad

Mijn hartendiefje. Sommige koosnaampjes zijn misleidend. Blijkbaar kan je een hart stelen. Dat is strafbaar toch. Je hebt zelfs seriële hartendieven. In de liefde wordt recidivisme niet bestraft. Eens die harten gestolen, wat doen ze er dan mee? Stapelen ze die gewoon op? Allemaal op een hoopje? Trofeeën met een hartslag. Ik begrijp dat harten breken.Zo’n stapel valt ooit toch om. Je merkt een diefstalmeestal niet meteen op.Een hart dat stilstaatal helemaal niet.Dat maakt geen lawaai.  Een gebroken hart wel.  Een kopje porselein,scherven voor geluk.   Afbeelding howliekat Pixabay   

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
40 8

Rapunzel met streken

Ik speel Rapunzel in Frankrijk. Mijn torenkamer is wel niet op slot. Het kan dus spannender. Mijn haar is trouwens niet lang genoeg. Een vlecht is geen haalbare kaart, tenzij één van bladerdeeg. In Frankrijk maken ze daar croissants van. Ik val hier met mijn gat in de boter. Zwemmen in wijn is zelfs goedkoper dan in water. Ik gooi de sleutel uit het raam. Mijn man gaat voor me door het vuur.Een wenteltrap houdt hem toch niet tegen.Hij is mijn rots in de branding,maar een deur inbeuken niet zijn stijl. Een schietgat gebruikt hijom vogels te spotten. Je wil die niet doen schrikken. Zelf schrikt hij van mijn hulpkreet. Of hij me eindelijk kan bevrijden. Ik laat hem even zoeken,hij vindt die sleutel heus.Ik geef hem wel instructies,maar enkel op muziek. En als hij dan eindelijk boven staat,zing ik hem toe.Mijn idee van romantiek.Die deur was niet eens dicht. (eigen foto: Millepetit)

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
65 6

ONT-

Alles begint bij taal. Althans veel. Ik hou van onze taal. Ze is vooral logisch. Meestal ben ik het roerend met haar eens. Met het woord ontroerend dus niet. Want wie geraakt wordt, is toch geroerd. Waarom moet daar een ont- voor, alsof je niet gewoon geroerd kan raken. Taal kan soms een omweg maken. Het is zo dat de verkeersellende begint. En nee, kennis van etymologie mag geen voorwaarde zijn.Een transparante taal behoeft geen handleiding.Wie weet nu dat ont- ooit “aanzetten tot” betekende. Taal is als een trukendoos: minder logica, meer magie.Je krijgt er nooit genoeg van.Al zeker niet van misleidende voorvoegsels.  

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
45 6

Luistervink

Jonge vrouw in metro. Haren, nagels, wimpers volgens de laatste mode gekleurd, gelakt, gekruld. Ze heeft net een grill gekocht en ook iets in Primark, ze is op weg naar huis. Ze videobelt in een taal die wij niet begrijpen. De persoon aan de andere kant van de lijn, aan de andere kant van de wereld misschien, is erg luid. Het meisje kan enkel knikken en af en toe een halve zin prevelen in die taal die wij niet begrijpen. Het moet haar moeder zijn. Niemand kan je zo lang de les spellen zonder dat je iets terug moet zeggen, je weet dat ze gelijk heeft. Het meisje knikt en dwingt een traan terug, niet over de wang, terug in de klier. De moeder laat een stilte, en gaat door.  Ik zou haar oortjes gegeven hebben, maar ik had er geen. Natuurlijk had ik er geen. Had ik oortjes, ik had hun gesprek immers niet kunnen volgen. 

Ann Bogman
5 0

Sikkepitterig

Sikkepitten geuren de dag. Je hoeft het niet groots te zoeken. Een geitenkeutel, onbenullig, tot je erin stapt. Het zijn de kleine stoorzenders die ons doen stilstaan: een schoen afkuisen, even ademhalen, dan weer verder. Lichtvoetiger dan eerst.

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
44 6

Een tapijt van verschil

Taal doet ertoe. Één woord maakt een wereld van verschil. Althans, een tapijt van verschil. Val je over een vloerkleed, dan ben je een slachtoffer. Val je van een vloerkleed, dan ben je een verdachte. Eén voorzetsel en je reputatie ligt onder de mat. Ik val liever op een vloerkleed. Zacht en veilig.Binnen de grenzen van wat hoort. Geen zorgen. Een mens struikelt sneller over een voorzetsel dan over een vloerkleed.   Afbeelding: emsquared Pixabay

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
55 5

Steak op benen

We leven maar beter vlezig. We zitten nu eenmaal opgescheept met de vleeshomp die we zijn. Sommige dagen pruttel ik te lang, andere dagen ben ik filet pur. Aan energie mag het ons niet ontbreken; we zijn dan ook wandelende proteïnerepen. De verpakking kiezen we zelf, de houdbaarheidsdatum dekken we liever af. Zelf kan ik vlees best smaken, al lijkt het mijne eerder taai. Het blijft graag al dente. Ik zet er dan maar beter mijn tanden in. Ik ben tenslotte een zoogdier, en zoogdieren kunnen bijten. Zogen is iets anders. Dat laat soms een vieze nasmaak achter, vraag het de vegetariërs maar. Hoe ironisch dat zij verafschuwen wat ze zelf een leven lang moeten meezeulen: hun eigen vlees. Een biefstuk op benen, tegen wil en dank. Als we dan toch in vlees moeten wonen, dan marineren we het maar beter.Een sausje van goede bedoelingen, gepeperd met wat illusies. Het kan maar smaken. cartoon: pikisuperstar Magnific

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
48 5

Bezet

‘Er is plaats zat.’ Veerle en ik stommelen met onze koffers en rugzakken de wagon binnen. We installeren ons knus op twee brede tegenoverliggende banken. De trein hijgt zich krakend en piepend op gang, als wordt hij uit een diepe slaap geschud. Een Belgische trein in Maastricht.  Ik kijk rond in de zo goed als lege wagon. Op de bank naast ons zit een broos bejaard dametje, gehuld in een te wijde beige regenjas. Op haar smalle schoot staat een te grote bruinleren handtas. Haar grijze lokken zijn opgestoken in een oma-dotje. Wakkere oogjes achter een hoornen bril kijken ons onderzoekend aan. Ik knik. Ze grijpt haar tas iets steviger vast.  Ze zit recht tegenover het toilet. Het rode lampje brandt fel en geeft zo een frivool tintje aan de schaars verlichte treincoupé. Buiten miezert het alweer. Snelle stappen. Een jongeman klampt zich vast aan de handgreep van de gesloten deur als aan een reddingsboei. Nerveuze klopjes terwijl hij heen en weer wiegt.  ‘Je ziet toch dat het bezet is! Even ophouden!’ keft het vrouwtje met een zwaar Limburgs accent. Met dichtgeknepen billen en waterige ogen drentelt de jongen nog een paar minuten en druipt dan zuchtend af. Ik heb met hem te doen. Hopelijk is er nog een tweede WC op dit korte treinstel.  ‘Hij zit daar al van minstens drie haltes geleden,’ richt het besje zich tot ons. ‘Een oud mannetje. Met een hele grote boodschap, haha. Misschien voelt die zich niet lekker, zijn tikker of zo.’ Ze laat haar woorden op ons inwerken. Snuift dan. ‘Iemand zou dit de treinbegeleider moeten melden, toch?’ Ze kijkt me vol verwachting aan. Ze beleeft nog eens wat, zo.  Een eind verder op het gangpad verschijnt een blauwzwarte kepie. Ze merkt het niet. Maar ik blijf zitten. Hij komt nog wel deze kant op. We zwijgen alle drie, luisteren naar de stilte, die als een slang vanonder de gesloten deur sluipt, en het ritmisch gedender van de wielen nog versterkt. Plots schettert marsmuziek uit de tas van het omaatje. Na twee coupletten lang scharrelen duikelt ze een mobieltje op. ‘Ik kom er zo aan,’ gromt ze, met een blik alsof ze net vóór de ontknoping van de film de zaal uit moet.  Tegen zijn zin komt de trein knarsend tot stilstand. Eijsden. Ze grabbelt naar haar tas. Stapt fluks uit zonder ons nog aan te kijken. Twinkelden haar ogen?  Wij dragen nu de verantwoordelijkheid over het bezet toilet. Over hoe de film afloopt. Ik verzin scenario’s. De noodrem, de ambulance, onze aansluiting in Luik gemist. Veerle en ik onder kruisverhoor. ’Misschien is hij enkel in slaap gevallen,’ probeer ik. Of is het een zwartrijder.’ Veerle knikt onzeker. ‘Reisbewijzen alstublieft.’ Ik zet me schrap. Zoek bevend de tickets op mijn smartphone. Probeer zo gewoon mogelijk te klinken, en knik nonchalant naar de toiletdeur. ‘O ja, er zit blijkbaar al een hele tijd iemand op, volgens een mevrouw hier.’ Ik wijs naar de vage afdruk op de lege bank.  ‘Oh, niet mogelijk,’ lacht hij in gebroken Nederlands. ‘Ik heb het deze morgen afgesloten, wegens defect. Heb ik ook aan die madame hier gezegd.’ Ik bloos. Natuurlijk. Hij scant onze tickets, twee bliepjes. Dan monkelt hij, ‘Elle vous a bien eu, eh.’   (gepubliceerd in Alice, literaire katern bij Schrijven Magazine, nummer 03 2025)

Dirk Otte
11 1

De puntjes op de o

Voor mij liever geen hobbelig leven. Ik bedoel dat vrij letterlijk. Pukkels, gezwellen, wratten: reliëf als ongewenste bijlage. Het leven documenteert soms te veel. Wratten beginnen meestal als eelt, een poging van je huid om harder te worden dan je hart. En net wanneer je denkt gehard te zijn, zetten ze de puntjes op de O. Ze vloeren je. Toch liever wratten dan mee-eters. Die zetten punten op de neus, notulen zonder stempel confidentieel, elk punt zijn eigen bekentenis.  Zwarte punten als leestekens, nu je huid verteltwat jij verzwijgt.

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
41 7

Daar is geen toilet tegen opgewassen

Creativiteit zou de sleutel tot geluk zijn. The proof of the pudding is in the eating. Ik heb de pudding geproefd. Hij smaakte. Maar het mooiste bewijs komt van een politiek gevangene. Zij leefde ontriefd in een eenzame cel. Zelfs pen en papier waren haar ontnomen.Met woorden zou ze maar eens raak schieten.Het regime vreesde taal meer dan wapens. Toch kreeg ze een cipier zo ver haar te bevoorraden met toiletpapier en een wenkbrauwpotlood.  Daarmee schreef ze een boek vol, elk woord een kogel tegen de monotonie van haar opsluiting.Het papier bezweek niet onder het gewicht van haar verhaal,maar vouwde zich om haar zinnen heen. Het bleken de mooiste maanden van haar leven. Ze schreef zich een weg naar buiten,overschreef verleden met toekomst, een nieuwe horizon. Op toiletpapier. Sterker dan tralies. Toiletpapier won.Het toilet had haar rol uitgespeeld. Afbeelding: nigelat via Pixabay Inspiratie: Nawal El Saadawi, Egyptische feminist en dissident 

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
45 6

Mijn gezicht

Ik weet proefondervindelijk dat ik geen spontaan lachend gezicht heb.  Opmerkingen als 'Lach toch eens' of 'Kijk niet zo lelijk' komen hard aan, geloof me. Maar hoe krijg je dat, zonder op een uitgebluste clown te gelijken? Het toeval wil dat ik iemand met een uitgesproken lachend gezicht ken. Jeanke. Als hij een café binnenkomt, is hij zoals een magneet. Heel wat mensen toveren spontaan dezelfde lach als die van Jeanke op hun gezicht. “Hoe doe je dat toch?”, vroeg ik hem. “Simpel, de regel van drie”, zei hij. “Kent ge die? Nee, niet die van wiskunde. Wacht, ik zal het je tonen.” Hij kwam naast me staan en nam mijn schouders vast. “Laat je schouders zakken”, zei hij. “Je moet ontspannen, anders krijg je een geforceerde glimlach.” “Doe nu je ogen even dicht”, ging hij verder. “Ja, nu openen en naar mij kijken.” Ik deed wat hij me vroeg. “Zie je wel, je begint automatisch te glimlachen. Je moet op het juiste moment naar iemand kijken.” “Dan de laatste regel. Ook je kin mag niet te stijf staan. Dan kan je oplossen door je tong een beetje op je gehemelte te leggen. Zo gaat je mond wat openstaan en krijg je automatisch een glimlach. Je zal die regels overal terugvinden.” Na ze voor de spiegel te hebben geoefend (mijn huisgenoten hadden ei zo na geestelijke spoedgevallenzorg ingeschakeld) trok ik de straat op. Het liep al snel mis. Mijn buurman vroeg me wat er scheelde. Door de stress had ik regels door elkaar gehaald. Ik wist niet meer wat ik met mijn tong moest doen. Ik had ze ietwat uitgestoken. Mijn schouders had ik opgetrokken en ik had naar hem geknipoogd. Och, ik moet het ermee doen, met dat gezicht van mij. We hebben onszelf niet gemaakt, zei vader altijd.

Rudi Lavreysen
10 1
Laad meer ...