Lezen

Wachtgedachten

We moeten rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan. Dat is het leven.  Ik begon deze doordeweekse dag zoals altijd om zes uur stipt met opstaan. Daarna aankleden, plassen, handjes wassen, tanden poetsen, vaatwasser leegmaken en tafel dekken. Normaal gesproken biedt dat vaste patroon rust en veiligheid. Vandaag even niet. Ik ben een ietwat wild en tegelijkertijd log doch gedisciplineerd gewoontedier met een imposant reukorgaan, noem me een routineushoorn. Als mens meer de veiligheidsagent van de traditiepolitie. Plichtsbewust tot en met. Op tien à twaalf minuten zijn alle bovenvermelde klusjes geklaard, loopt alles op wieltjes en zitten mijn gedachten op het juiste spoor. 's Morgens ben ik een sneltrein, 's avonds een gezellige boemel, liefst met een nachtmutsje. Eerste halte is steeds de ontbijttafel. Zenmoment. Normaliter slurp ik dan rustig een halve liter koffie en eet ik twee boterhammen met chocolade van Côte d'Or (praliné, puur). Een half reepje, waarvan ik tijdens het broodknabbelen profijtig en (voor mijn doen) behendig kleine stukjes afsnijd. Het afsnijden voelde vanochtend anders dan anders. Een buikgevoel. Vandaag verliep het eetgedeelte sowieso te snel. Omdat ik wist wat er op het programma stond. Die nachtmerrie deed er ook geen goed aan, die waarin ik door vier mannen werd overmeesterd, vastgebonden op een brancard en meegenomen in een soort ambulance met tralies. In bed had ik zo liggen strijden en woelen dat de dekens als een dwangbuis rond me gedraaid waren. Ik leek wel een worstenbroodje. Wachten is niet mijn ding. Toch beschouw ik mezelf als een van de meest geduldige mensen die ik ken. Waarschijnlijk is het de negatieve bijklank van het woord zelf. Zo passief. Wachten is een werkwoord waar je lui van wordt. Alsof je alles op z'n beloop laat en te vadsig bent om je leven zelf in handen te nemen.  Sommige mensen hier aanwezig lijken het helemaal niet erg te vinden en zien er nog enigszins hoopvol uit. Ze wachten op beterschap. Wat hebben ze? Wat verwachten ze? Die gelige heer met het gekke snorretje heeft leverproblemen en die redelijk knappe blondine komt waarschijnlijk voor een buikwandcorrectie. Een paar jaar geleden was ze volgens mij wat zwaarder. Ik meen dat te zien aan haar nek, die op een of andere gekke manier niet helemaal in overeenstemming lijkt met de rest van haar lichaam.  Anderen sukkelen met darmen, milt, pancreas of galblaas. Het belet hen niet om druk op hun smartphone te tokkelen, tikken, kijken of vegen. Alsof dat ding het enige is dat telt. Ik mag er niet aan denken wat ze allemaal mankeren of wat er schort. Een schort ja, binnenkort dragen ze er allemaal eentje, als ze op de operatietafel gezwierd worden.  Ik voel medelijden. Een beetje met mezelf, maar vooral met de anderen hier in deze akelig stille wachtzaal. 't Is weer een buikgevoel, maar die oude meneer daar in het hoekje links, naast die bezorgde mevrouw, ziet er grauw, grijs en vermoeid uit. Alsof hij stilletjes wacht op de dood. Hij kijkt in mijn richting, dwars door me heen. Een ietsiepietsie griezelig dit. Ik wend mijn ogen af, draai m'n hoofd even naar de andere kant en kijk daarna nog een keer. Nu zijn die zielloze ogen plots gesloten. De mevrouw, waarschijnlijk de liefde van zijn leven, slaat heel even in paniek. Is er een dokter in de zaal? Een zinnetje dat me telkens te binnen schiet. Ongeveer om het kwartier is het effectief zo. Twee seconden ongeveer, om een nieuw slachtoffer te komen ophalen. Zoals nu. De blondine. Goede keuze. Als ik zelf dokter was, zou ik haar ook meenemen. En weer wachten. Vijfenzeventig minuten al. En weer die stilte. Doodbeschaamd hoor ik hoe mijn buik met de nodige decibels de aandacht trekt. Als een op volle toeren draaiende mortelmolen op een lege bouwwerf. Hier is het veel affrontelijker. Alsof ik té gezond ben. Wie kan er nu aan eten denken in deze omstandigheden? Ik zie hoe ze het denken, al is dat dus een misvatting van jewelste. Het allerlaatste wat ik heb is honger. 't Zijn mijn darmen die graag zingen terwijl ze mijn veel te vlug verorberde ontbijt verteren. Momenteel komt dat door de stress. Ik ken mezelf. Mijn vrouw kent me ook. Ze lacht ermee. Ik vind het rustgevend als ze lacht. Daarom probeer ik, ondanks alles, af en toe wat humor te brengen. Zo vroeg ik, toen we onderweg waren naar deze wachtzaal en het bordje zagen met 'Abdominale geneeskunde - wachtzaal' waarom ze in godsnaam net hier een afspraak gemaakt had, op deze afdeling. Waarom moest het per se bij 'Abominabele geneeskunde' zijn? Waarom niet naar bekwame dokters gaan? Onze beurt. Eindelijk, zou je denken na bijna anderhalf uur wachten, maar voor mij komt het alsnog te snel. Slecht nieuws voel je van ver aankomen. Dit verkennend gesprek met de chirurg gaat over de maagpijnen die mijn vrouw lijdt, de reflux, de dumpings. Verkennend? Alsof hij nog moet zoeken waar het probleem zit. Dat blijkt gelukkig niet zo te zijn, na alle voorgaande onderzoeken. Ze heeft een nutteloos aanhangsel aan haar maag en dat moet verwijderd worden. Als ik het goed begrijp, tijdens een kijkoperatie.  Ik hoor alleen 'keikop'. Waarschijnlijk omdat ik het bén. En omdat ik niks wil horen over een operatie. Ik gruwel van het idee dat mijn vrouw of een van de kinderen 'onder het mes moet'. Die uitdrukking alleen al. Achteraf, wandelend op weg naar de parking, ben ik mijn humor even kwijt. Ik heb het gevoel dat mijn vrouw, die nota bene net te horen heeft gekregen dat ze binnenkort naar de slachtbank moet, mij meer mentaal ondersteunt dan ik haar. Haar woorden hebben iets troostends. Mijn bezorgdheid lacht ze weg.  Wat heeft ze momenteel aan mij? Misschien ben ik zelf wel een nutteloos aanhangsel. Eentje dat dringend weggenomen moet worden. Dat verklaart meteen die nachtmerrie.  Nee. Ik wil het niet. Tijd voor een grap. Of ze die kent van die pornoacteur die naar huis belt om te zeggen dat hij later zal zijn omdat hij moet overwerken. 'Maakt niet uit,' zegt zijn vrouw, 'het eten zal thuis staan als je klaarkomt.' Zoals gewoonlijk lach ik zelf het hardst. Tot ik besef dat ik, kok van dienst zijnde, nog geen eten klaar zal hebben als we thuiskomen. 'Dat is kok, traditioneel geschreven, niet met c-o-c-k,' voeg ik er nog overbodiger dan een nutteloos aanhangsel aan toe. Alleszins geen worstenbroodjes. Ach, ik verzin wel wat. Wat er ook gebeurt, altijd blijven lachen. Mijn levensmotto, geïnspireerd door de grote Nederlandse filosoof Bas van Toor, oftewel Bassie. Ook een clown.  

Danny Vandenberk
0 0

Zeeman

Bij het ruimen van oud papier stootte ik op prentkaarten van John en Ria. Ze waren onze vroegere buren. Halftijds, want ze leefden de helft van het jaar op een woonboot. Wij hielden dan aan hun huisje een oogje in het zeil, om het met scheepstermen te stellen. In hun woonkamer hingen visnetten aan het plafond waarin plastic krabben en zeesterren zaten gevangen. Soms stuurden ze, om hun dankbaarheid te tonen, vriendelijke groeten diep vanuit Nederlands overstromingsgebied. In een klein, onleesbaar handschrift dat vaak bibberend was geschreven, afhankelijk van de deining, gaven ze daarbij een kleine samenvatting van hun avonturen. ’s Avonds bij een mok zwarte koffie, aangelengd met iets sterkers, kon vooral John vertellen over het avontuurlijke leven op het water. Zo waren ze ooit op een plaats waar de dag nadien een allesvernietigende windhoos overtrok. John wist als geen ander dat de waarheid een goed verhaal niet in de weg hoeft te staan. “Schippers hadden gezien hoe losliggende kano’s door de lucht draaiden. Het leek een onoverwinnelijk zeemonster”, hoor ik hem nog vertellen. Gehuld in een zeemansbaard en een gestreepte schipperstrui zat hij aan onze keukentafel als iemand die de zeven wereldzeeën had bedwongen. Zijn onderarm vertoonde een anker waarrond zich een zeemeermin had gekronkeld. In haar gezicht meende ik Ria te herkennen, maar ik heb nooit om bevestiging durven vragen. Ze leek me toch meer iemand die stiekem hoopte dat de woonboot eens zou zinken, zodat ze eindelijk eens samen rustig aan land zouden kunnen blijven. Jaren geleden voeren ze voor de laatste keer uit. John sloeg overboord en werd geveld door zeewater op de longen. Een waardige zeemansdood, vond hijzelf. Ria mocht zijn assen uitstrooien over het kanaal. Tegen de wind in. Pas bij thuiskomst durfden we John uit onze kleren slaan.

Pelgrims
0 0

Harley

Vastgereden in de vicieuze cirkel rond Brussel, hing ik aan de lijn met mijn goede vriend Karel, die nauwelijks de hoofd- van de bijzinnen kon onderscheiden. Zo uitgelaten heb ik dit mannetjesdier allang niet meer gehoord. Ik meende op de achtergrond zijn voeten te horen die elkaar achtervolgden in een vreugdedans rond de keukentafel. "Je moet onmiddellijk naar hier komen. Eveline en ik hebben iets te vieren", klonk het uitgelaten. "Wat dan? Vertel", riep ik terug, maar ik moest helaas vroegtijdig afdrukken. Een gemotoriseerd zwaantje stond stil naast mijn wagen. Zijn blik liet me verstaan dat hij me het gesprek zou aanrekenen. Ik probeerde nog snel contact te krijgen met mijn middelvinger, maar helaas stond die al ongevraagd omhoog. Na een grondig onderzoek van mijn autopapieren en een blaastest reed ik eindelijk de snelweg naar Limburg op. Tegen die tijd bleek de mist zo dik gezaaid dat je er gemakkelijk de gaten in het wegdek mee zou kunnen vullen. Stapvoets verkeer was mijn deel. De autoradio bracht ondertussen slecht nieuws voor doodbrave mensen zoals u en ik, die zich in hun zoektocht naar geluk aandelen hebben laten aansmeren. In totale duisternis belde ik aan bij het huis van Karel en zijn vrouw Eveline. Boven de straatlampen had de maan de kleur van een koffievlek. Eveline deed open. Aan de waterige schijn van geluk in haar ogen en de rode blos op haar wangen zag ik meteen wat Karel me daarnet aan de telefoon nog niet wilde vertellen. Achter haar verscheen een glunderende vriend, die zijn sterke handen op haar schouders legde en met een diepe zucht van geluk uitbracht: "We kunnen het nu eindelijk vertellen: onze zoon krijgt een zusje." Terwijl Eveline in de keuken koffie, abdijbier en gebak op een dienblad schikte om dit heuglijke nieuws te vieren, feliciteerde ik Karel nog eens extra met een gemeende knuffel. "En wat ook nog mooi is meegenomen", sprak hij met een enkel voor mij hoorbare stem. "In ruil krijg ik straks van Eveline mijn Harley. Een Harley! Eindelijk."

Pelgrims
0 0

Begrafenissfeer

Ze hadden al zo lang niets meer tegen elkaar gezegd dat de stilte wortel had geschoten. Enkel de discussie, die aan domme kracht had gewonnen als een vernietigende storm, echode nog wat na. Mark en Jan staarden voor zich uit, langs elkaar heen, naar een onbestemd punt in de verte. Al kon de verte nooit echt ver zijn in het kleine café onder de drukkende schaduw van een kerktoren. Jan probeerde zo geruisloos mogelijk van zijn glas te drinken om geen rimpelingen in de lucht te veroorzaken. Het doorslikken van het abdijbier verliep geruisloos, maar het witte schuim dat achterbleef op zijn snor dwong hem toch tot een beweging. Toen hij zijn hand naar zijn gezicht bracht, draaide Mark traag zijn hoofd als een wolf die zijn prooi weer in het vizier kreeg. “Meen je dat nu echt?”, sprak hij met van woede trillende stem terwijl Jan de rug van zijn hand likte. “Ik kon niet anders. Hij vroeg me als eerste. En hij wist dat ik al langer van plan was om ermee te beginnen. Wat moest ik dan zeggen?”, antwoordde Jan met onsamenhangende zinnen die hij in de donkere uithoeken van zijn hoofd had bijeengeschraapt. “Je had misschien kunnen zeggen dat je het mij had beloofd. En weet je wat, dan had je nog niet eens gelogen”, sloeg Mark zo hard op de houten tafel dat de borrelnootjes een kort vreugdedansje maakten. “Op dat moment blokkeerde ik. Ik had zijn vraag helemaal niet verwacht. Je weet hoe dwingend Eric kan zijn? We zaten daar dan ook nog eens op die koffietafel naast de weduwe van Laurent. En die vond het meteen een goed idee, want ze zei zelfs dat ik de racket van Laurent kon krijgen.” “Ah, is het dat? Te gierig om zelf een racket te kopen. Je moest je schamen. Laurent is nog niet koud of je neemt zijn plaats in met zijn racket!” Mark trok de jas van de leuning van zijn stoel en sloeg met hoekige bewegingen fors zijn armen in de mouwen. De borrelnootjes dansten van de tafel de afgrond in. “Veel plezier met je padelpartner. En eigenlijk, als ik er zo over nadenk, is het toch niets voor mij. Zo'n sport die klinkt als een overreden poedel.”

Pelgrims
6 0

De verkeerde voordeur

De verkeerde voordeurDendermonde in de regen, 10 uur“De tweede straat rechts, en dan het huis met de gele voordeur.” Dat had de man in het café op de hoek gezegd. Ik had wel de straat opgeschreven, maar niet het nummer. Daar woonde Marijke Elshout.De gele voordeur. Daar stond ik nu. Mijn paraplu dicht. Nog een keer door mijn haar geveegd. Zat mijn jasje goed? Ik belde aan en wachtte af of Marijke echt thuis zou zijn. Ik had via 2dehands.be afgesproken om de dressboy van de opa van Marijke te kopen, voor 25 euro. Ophalen bleek makkelijker, want een dressboy in een pakje, dat leek wel een tegenspraak.De bel. Nog een keer? Ik wachtte nog even. Daar denderde iemand de trap af.De deur ging open. Daar stond een grote vrouw met grote ogen, een grote bos krullend haar, een omvangrijke boezem en een bijzondere glimlach. Marijke!“Dag mijnheer! Komt u toch binnen. Ik had u al vroeger verwacht, maar nu bent u er toch. Kom binnen, kom binnen. Sorry, ik moet me nog even voorbereiden. Ja, ik ben te laat, ik moet nog even… Maar mag ik uw jas aannemen? Uw paraplu kan daar in de hoek. U moet daar in die rode zetel gaan zitten, en ik haal een kop koffie voor u. Of had u liever iets sterkers? Zegt u het maar, ik haal het voor u.”Voor ik het wist, zat ik in een rode zetel die wel heel laag was. Marijke was plots verdwenen, maar stond er even snel weer, met een kop koffie én een borrel. Ik wou iets zeggen, maar zat daar met een kop koffie in de ene hand en een borrel in de andere, een beetje achterover balancerend in de zetel. Marijke verdween alweer, deze keer de trap op, maar kwam meteen weer naar beneden en zei nerveus: “Het spijt me dat u moet wachten, mijnheer, maar het is voor mij de eerste keer. Sorry, hoor.” En ze liep weer de trap op.Ik slaagde er na enige tijd in het kopje en het borrelglas op een bijzettafeltje te zetten, en keek rond. De living was niet groot. De voordeur en de trap kwamen uit in de living; er was geen halletje. Door een deur zag ik een kleine, rommelige keuken, en achter mij lag een binnenkoer met een waslijn, waaraan een kleurrijk assortiment damesondergoed hing. Ik hoefde niet goed te kijken om te weten dat de lingerie uit de kleerkast van Marijke kwam. De maten leken allemaal even groot.In de living zag ik een oude schouw met een elektrisch verwarmingselement ervoor. Op de schoorsteenmantel stonden een heleboel eenhoornfiguurtjes, met kerstverlichting eromheen gedrapeerd. Verzamelwoede? Aan de muur hingen posters: Leonardo DiCaprio uit zijn Titanic-periode, een naaktfoto van Lady Gaga uit haar wilde periode en een heel bijzondere van Beyoncé.In de hoek stond een tv-toestel, en behalve de rode zetel was er een vrij grote, brede sofa, gedrapeerd met een heel grote patchworkdeken.Ondertussen had ik heel wat geluiden gehoord: een toilet, een bad of een douche of iets dergelijks, maar niet lang. Bizar? Waar bleef Marijke met de dressboy?“Komt u maar, mijnheer!” hoorde ik Marijke roepen. “Komt u maar boven.”Ik dronk vlug mijn borrel uit en liep de trap op. Bovenaan stond Marijke te wachten, in een lange, glanzende blauwe jurk vol groene sterretjes, met aangestifte lippen en, zo leek het mij, glitter op haar oogleden.“Komt u maar, mijnheer. Hier is het waarvoor u kwam.” Terwijl ik de deur binnenstapte die Marijke aanwees, zei ze: “Hier vindt u wat u zoekt. Chiara en Talara zullen u helpen…”Ik stapte de kamer binnen. Daar stond een vrouw, even groot als Marijke, met een kleine boezem en een lange, felgroene jurk met blauwe sterretjes. Ze had heel donkere ogen en lang, sluik zwart haar. Ik was zo onder de indruk van alles wat er gebeurde, dat ik ongevraagd ging zitten in een zetel die midden in de kamer stond. Tegen het plafond was een donkere hemel nagemaakt, met glinsterende sterretjes en een maan. Voor de muren hingen zware rode gordijnen.“Dag mijnheer,” zei de vrouw. “Welke naam heeft uw moeder u gegeven?”“Mijn moeder? Wat… U weet toch wie ik ben?” zei ik. “Ik ben Werenfried Vandeloo.”“We-ren-fried Van-de-loo. Wat een bijzondere naam. Heeft uw moeder u die gegeven?”“Neen. Ik heet Vandeloo, zoals mijn vader,” antwoordde ik geïrriteerd.“We-ren-fried: de bewaker van de vrede.”“Neen, ik bewaak helemaal niets. Ik werk bij de belastingen, en mijn naam is Vandeloo,” antwoordde ik, op boze toon.“Van-de-loo is…”“Mevrouw,” onderbrak ik haar.“Mijn naam is niet mevrouw, maar Chiara. Chi-a-ra: helder licht.”“Wij weten dat u uit de duisternis naar het licht komt. U wilt verlichting van uw duisternis,” zei de andere vrouw ineens. “Mijn naam is Talara. Ik bied beschutting.”“Ik kom die dressboy ophalen!” riep ik luid.“Niet roepen, Werenfried. Roepen is een slecht teken van je lichaam.”“Talara: de dressboy!” riep ik.“Pakchoi. Geen stress, boy,” zei Talara zachtjes.“Neen, geen stress,” fluisterde Chiara.Ik sprong recht. “Ik ben naar hier gekomen om een dressboy op te halen, een herenknecht, die u mij zou verkopen voor 25 euro.”“Vijfentwintig euro? Neen, ons tarief is 100 euro voor 90 minuten,” antwoordde Chiara.“Neen,” zei Talara, “ik denk dat Werenfried iets anders bedoelt. Wat kwam jij doen, Werenfried?”“De dressboy van je opa ophalen. Jij bent toch Marijke Elshout?” antwoordde ik.“Neen, Marijke Elshout is mijn zus. Ik ben Marina Elshout, en dat is mijn vriendin Klaartje Moeremans. Waarom heb jij die dressboy nodig?”“Wat dacht je? Om mijn hemd, mijn broek en mijn jas op te hangen. En om weer orde te brengen in mijn leven. Daarom!” brulde ik. Ik stond te trillen op mijn benen.* * *“Dat is goed: orde,” antwoordde Marina. “Daar zullen we voor zorgen. En voor rust. Ik ga straks met je mee naar de echte Marijke, voor je dressboy. Die woont hier een paar deuren verder. Maar wil je eerst even met ons praten, Werenfried?”“Waarover moet ik met jullie praten?” zei ik. “Over waarom jullie doen wat jullie doen? Zijn jullie psychiaters misschien? Ik dacht even dat jullie herengezelschap verkochten, maar dat is blijkbaar niet zo.”“Neen,” antwoordde Klaartje. “Wij zijn geen psychiaters of therapeuten. Wij verkopen rust en orde, en soms antwoorden. Wij kunnen goed luisteren.”“Hoe doen jullie dat dan?” vroeg ik.“Door aan jou te vragen waarom er geen orde is in je leven, en hoe je die hoopt te bereiken met een dressboy.”Ik ging weer zitten. “Sinds mijn vrouw Linda vijftien maanden geleden omkwam bij een verkeersongeval, is er geen orde en geen rust meer in mijn leven. Ik mis heel veel: haar liefde, ons samenzijn en de orde die zij bracht. Ik slaag er niet in mijn leven weer op te pakken.”Beide dames waren één en al oor. En ik vertelde verder.“Toen ik vorige week weer eens over mijn broek struikelde in de slaapkamer, en de dag erna mijn vest niet meer vond, heb ik besloten mijn leven weer in handen te nemen en de orde terug te brengen die zij in mijn leven bracht. Ik kende dressboys van de hotels tijdens onze vakanties. En hoe belachelijk dat ook klinkt: daar vond ik de kapstok. Een echte, mooie dressboy kost al gauw 150 euro, en omdat Linda dikwijls spullen kocht via 2dehands.be, heb ik daar ook eens gezocht. Zo ben ik hier beland.”“Wat een ontroerend en mooi verhaal,” zei Klaartje.“Marijke zal het ook fijn vinden dat de dressboy van haar opa zo goed terechtkomt,” reageerde Marina.Ik zei dat ik het fijn vond dat ze zo reageerden, en voegde eraan toe dat hun tarief te laag was, zowel voor dames van plezier als voor een luisterend oor. De belastingen zouden het nooit geloven: dat bedrag, voor twee personen, zelfs in bijberoep.Terug beneden hebben we nog een borrel gedronken. Ze zeiden dat ik nog een keer gratis terug mocht komen, voor een nieuwe beurt.We zijn samen naar Marijke gegaan, en die bleek ook een gele voordeur te hebben. Bovendien was zij de tweelingzus van Marina. Ze leken echt niet op elkaar. Zelfs niet boezemsgewijs. Marijke bleek meer het afstandelijke type. Dat kon je van haar zus en Klaartje niet zeggen. Die deden of ze me al lang kenden. Ondertussen was het één uur, en we zijn met z’n allen gaan lunchen in een brasserie in de buurt.De herenknecht staat nu in mijn slaapkamer en doet wat hij moet doen: dressboy zijn!EINDE

Ludovico48
0 0

De vrouw van ‘Ga even naar de bakker’

De vrouw van ‘Ga even naar de bakker’“Waar is de bakker?” zei de vrouw die aan de beurt was.Het tienermeisje achter de koffiekoeken, met slaapoogjes en een vuile schort, zei: “De bakker slaapt, mevrouw. Wij mogen hem niet wakker maken van zijn vrouw.”“Vraag haar dan of het vandaag niet kan. Ik denk dat het vandaag moet van mijn man.”Datzelfde meisje met Shakira op haar badge trok grote ogen en verdween.De andere klanten werden ongeduldig omdat er niemand anders was om hen te helpen. Vooral de mannen zuchtten diep. Drie zuchten later verscheen de bakkersvrouw in haar peignoir, met pieken natte haren. Ze keek een beetje boos en zei: “Wie was dat van die vraag?”De vrouw die aan de beurt was, zei: “Mevrouw, mijn man zei: ‘Ga even naar de bakker.’ Daarom dus die vraag. Mijn tweede vraag nu: is hij wakker?”“U bent toch aan de beurt, mevrouw? Wat kunnen wij u bieden?”“Zoals ik u al zei: ik moet even naar de bakker.”“Daar bent u toch!”“Maar ik wil Dirk, de bakker.”“Wel, Dirk, die slaapt, en wat u vraagt, kan ik u ook verschaffen. Wat zou u willen: brood, koeken of een of andere taart?”“Ik zie dat u Charlotte heet. Dat staat zo op het raam. Charlotte, kan ik u even spreken? En Esther is mijn naam.”“U mag Charlotte zeggen, Esther, maar als het zo speciaal is, schrijf het dan op een briefje.”“Nee, echt niet, echt, dat schrijven, dat hoeft echt niet. Het is nu net iets dat nog moet gebeuren, want ik wacht al zo lang.”“Waarop dan wel, en dan nog op de bakker? U bent toch aan de beurt. Ik wil u helpen. Zegt u nu maar hoe.”“Zal u dan met me meegaan naar de bakker en vragen of hij het geeft?” vroeg Esther.“Waarom toch? Waarom kan ik dat niet? Ik kan dat ook wel geven.”“Charlotte, u heeft die vandaag misschien al wel gekregen, dat weet ik niet. Dat mag u mij vertellen. Dan weet ik dat het goed is.”“Wat moet hij u dan geven?”“Een beurt, want mijn man wil het niet.”Hij zei: ‘Ga even naar de bakker.’

Ludovico48
7 0

Ferry

Ik zat eens op een boot van Kiel naar Oslo. Het einde van juli naderde en hoewel er al twee hittegolven waren verstreken, droegen vele opvarenden een lange jeans en windjack. We zaten in een zomerdip waarop de meesten zich voorzien hadden. Ik hoorde daarbij. Voor me op het zonnedek zaten drie Duitsers. Leeftijdsgenoten schat ik. Hij die het hoogste woord voerde had een manbun. Brusselmans zou het beschrijven als een welgekleide keutel. Zijn lange neus ondersteunde een pilotenbril die hij in zijn relaas al te vaak achteruit duwde. Bij regelmaat boetseerde hij zijn manbun om compactheid te behouden. Dat is belangrijk. Een ongehoorzame lok verdween achter zijn oor terwijl de andere hand een halve liter pilsbier omklemde. De man had er voor gekozen zich in een roze flamingo zwemshort te hijsen en een marineblauw linnen hemd niet dicht te knopen. Strandpantoffels van Tommy en witte enkelsokken met een poema op volstonden om zich voort te bewegen. Ik moet de wind dankbaar zijn die enkele woorden in mijn richting blies. Spaß en Confucius. Met nadruk op de u of oe zoals men meermaals uitsprak. Ook retrospectief, single vrouwen, vreemde mensen, ja! en ik ben tolerant verdwaalden in mijn richting. Ondertussen passeerde een ontblote bierbuik om een kijkje te nemen aan de reling. De elastiek van ´s mans boxershort titelde CHAMPION. Schoenen droeg hij niet. Een hongerige zeemeeuw vloog zich net niet te pletter toen hij de speklaag zag. De Duitsers schoven hun stoelen dichter bij elkaar en werden luider. Het opperhoofd had zonet drie verse halve liters gehaald die zijn volgelingen met gul gelach onthaalden. Ook de frietgeur die zich met de opkomende wind over het intussen zonloze zonnedek verspreidde, leek het testosterongehalte te voeden. Als op commando stond het drietal op, goot wat nog restte in één teug naar binnen en verdween in de krochten van het schip. Ik ritste mijn jas dicht en trok mijn pet strakker om mijn hoofd. Op weg naar Noorse koelte.

de amechtige specht
0 0

Tweezaam

Gisteren voelde ik me zo eenzaam dat ik iets deed wat ik normaal gesproken nooit zou doen, namelijk een artikel lezen over eenzaamheid.  Een van de ondertitels was: 'Op zoek gaan naar jezelf in vijf stappen'. Vijf? Daar wordt mijn stappenteller niet vrolijk van, dacht ik onmiddellijk. Ik gooide het glanzende gezondheidsmagazine weer op het salontafeltje en trok mijn stoute schoenen aan. Niet dat ik iets moedigs zou gaan doen. Vanochtend stonden ze in de weg, ik haspelde erover en bezeerde mijn dikke teen.  Wat later wandelde ik de straat uit in de richting van de bibliotheek. Daar kon ik, in bij benadering 6.000 stappen, immers op zoek gaan naar mezelf, want met wat geluk zou ik er tussen de duizenden boeken wel een paar vinden die ik zelf geschreven heb.  Zeven verschillende zou ik er in theorie kunnen aantreffen, want zoveel literaire werkjes omvat mijn oeuvre inmiddels. Na pakweg 4.500 stappen hoopte ik dat ik er helemaal geen zou vinden, want dat zou dan betekenen dat al mijn boeken ontleend waren. God, wat klonk dat in m'n hoofd weer contradictorisch. Ontlenen lijkt daar net het tegenovergestelde van lenen. Iets terugbrengen. En dan nog zoiets tegenstrijdigs: duizenden stappen lopen om je eigen boeken te lenen of te ontlenen om dan blij te zijn dat er geen meer ligt? De gedachte alleen al maakte me eenzaam.  Lenen-ontlenen. Misschien kwam het wel door die film van eergisteren. Je weet wel, die van die eeuwige vrijgezel annex playboy. Natuurlijk niet ik, want ik neem vrouwen altijd heel serieus en bovendien had ik maar een kwartiertje gekeken, zonder de titel te kennen. In elk geval had ik gezien en gehoord hoe het hoofdpersonage tegen zichzelf zei: 'Haar zou ik wel doen.' Heel even veronderstelde ik verkeerdelijk dat hij bij het plaatselijke centrum voor volwassenenonderwijs het volgen van een kappersopleiding ambieerde, maar hij had het dus over goedkope geslachtsgemeenschap hebben met de blonde vrouw die wat verderop, ik geef het toe, best sexy stond te wezen.  Hoe dan ook, na het opvallend vlot verleiden en mee naar huis nemen van de dame in kwestie en het kortstondige betekenisloze gerampetamp, vroeg de playboy zich bijna meteen af hoe hij zich zo snel mogelijk van het nog recupererende mokkel kon ontdoen. Ont-doen.  Doen en ontdoen. Naar analogie met lenen en ontlenen. Laat het los. Aha, de bibliotheekmedewerkster. Ik was er dus. Ze lachte me toe. Een gek lachje, zo'n beetje zwevend tussen vriendelijk, mysterieus en zoekend. Twijfelend. Zo'n glimlach van iemand die me herkent en niet meteen weet te plaatsen. Een lachje naar iemand die een leuke herinnering oproept. Of beeldde ik het me in? Ik liet het zo. Goed voor m'n onbestaande zelfvertrouwen. Mijn meest recente boek stond pal tegenover de onthaalbalie op prominente wijze uitgestald tussen de 'nieuwe aanwinsten'. Ik liep ernaartoe, aaide het uitvoerig en besnuffelde het daarna even. Dat is een reflex. Beetje beschamend toch wel, die gewoonte. Zeker niet rondkijken of iemand het gezien had. Zeker niet.  Ik keek naar m'n stoute schoenen en wandelde snel voorbij de onthaalbalie in de richting van de romans, zonder iemand aan te kijken. Gegrinnik. Damesgegrinnik. Dat heb IK weer. Die bibliotheekmedewerkster zal haar collega aangestoten hebben en samen hebben ze gezien hoe ik m'n eigen boek stond te strelen. Om door de grond te zakken. Ik durfde pas weer op te kijken toen ik bijna bij de letter 'P' was. Een eindje verderop stonden twee vrouwen. Ze babbelden naar mijn bibliotheekgevoel erg luid.  'Moet je zeker eens lezen, dit! Dit verhaaltje gaat bijvoorbeeld over een dementerende man die samen met hem in het ziekenhuis ligt. Hilarisch! Tegelijkertijd heeft het ook iets tragisch, maar alles is o zo komisch beschreven. Neem ineens het boek mee, je gaat er geen spijt van krijgen. Ik pak die dikke blauwe hier, van dezelfde schrijver. Lachen is gezond!' De twee vrouwen stapten in mijn richting. Ik kon amper nog ademen toen ik zag dat de ene al stappend de achterflap van mijn 'Heerlijk eerlijk' las en de andere met een grote glimlach mijn 'Kleine stukjes geluk' tegen haar borst drukte. Ik draaide me om en huppelde een eindje voor hen op in de richting van de uitgang. Onderweg knikte ik grijnzend naar de bibliotheekmedewerksters. Wat waren ze serieus en wat keken ze ernstig.  Opnieuw dat dubbele. Moest ik maar snel weer de oude worden, bevrijd van twijfels en onzekerheid, of voelde ik me plots als nieuw?  In elk geval leek het alsof ik mijn eenzaamheid net had ontleend. Teruggebracht naar de bib. Je vindt er flarden van in mijn overgebleven boeken. Ik laat ze achter me. Steeds verder.  

Danny Vandenberk
7 0