Lezen

Superfluous Happy Life Chapter 1 'I, Elamar' (unfinished)

    I, Elamar     To whomever it may concern; I; Elamar Mortrinaet, Prince of A’nderi’k, hereby detail the events of the fall of Tri-Earth, and the Kingdom of A’nderi’k, through my own experiences. It all happened so fast. We were all surprised. The people, the noblemen, the knights, everyone. I mean .. we all saw it coming. It just surprised us all by how fast things deteriorated, and then escalated from there on. It all began with a shadow and a politician. A charming one, he was. He said all the right things to all the right people. He knew exactly which buttons to press, where to press them, and when to press them for maximum effect. He was a genius disguised as a talk-happy buffoon. A well-dressed, oddly shaped, square-headed politician, and in his shadow; as always; the man who funded the insanity. Equally eccentric, if not more. The wealthiest man in the land, and sporting an even more disturbing appearance. They lied, cheated and bribed their way to the top of the social hierarchy, for all to see. And, somehow; their tactics worked. Somehow, though many still question how, they appealed to the masses. Horrified, all the people of the land watched as our people voted these two oddly shaped manipulators to take hold of the strongest, and once the most honourable, Kingdom in the land of Tri-Earth; A’nderi’k. I remember it still, the time before. How peaceful it was. The forests and fields were all lush and green, with vibrant colors everywhere. Hills adorned with flowers on all sides of the castle town of A’nderi’k. I was found at the gates of the town when I was a mere three years old. It is where I was adopted by the rulers of the town, the Mortrinaets, who would then create the Laws of Abundance within days of my adoption. A law, with quite the peculiar origin story. A law which made sure not one person would have more, or less, than the next. Not even the King or Queen. At first the people were disagreeable. The noblemen more so than any other, as they felt they had to give up the most. First and foremost, their titles and wealth. Some of them tried to enact an uprising by offering wealth to the poor, others fled the town looking to gather their riches elsewhere. In the end, it all did work out, and all did their part. The impressive consequence of the Law, however, was the motivation it gave the people once all was truly and well explained to them, and understood by them. The poor, who never had a dime, could suddenly have the wealth of what once was a nobleman, and the noblemen could in theory keep their wealth, or become even richer still; so long as all worked equally hard and as one, and so long as profits and productivity rose even more so that all could receive an even bigger share. A’nderi’k grew from a small mountain village into a large and open Kingdom of peace. Not even walls were set up to ward off enemies, for A’nderi’k only saw allies. I watched it grow with my very own eyes. People came from far and wide, and before my teenage years had even finished; we already were the largest and most thriving Kingdom in all of Tri-Earth. Impressed by the prosperity of A’nderi’k; but most of all that they had accomplished this all without any bloodshed; all of Tri-Earth soon proclaimed A’nderi’k as the new Capital of Tri-Earth and all adopted the Laws of Abundance for themselves, and the land prospered as it never had before .. until the shadows came. Though, none but a handful of my most trusted friends would ever believe you if you repeated what I said next.  Past midnight, on the night of my sixteenth birthday, I laid restless in bed. After tossing and turning for several hours, I decided to take a stroll through the castle. If only I had stayed in bed that night.. As I walked out of the hallway, I heard a strange sound. I assumed it was father or mother, because I could see a dim light coming from around the corner, where father liked to read his books by the open fireplace. I crossed the hall, went around the corner and as I wanted to walk inside of the room my foot froze, in mid-air. It was .. upsetting. I tried to push it down, but nothing happened. I wanted to yell out, but no sound came from my mouth. I tried to grasp at my throat, but my arms wouldn’t move. It was .. very upsetting. Then I heard that strange sound again. I still can’t quite explain it, even after all of this time. But whatever it was, it made the hairs on the back of my neck stand straight up. I tried to look up, peer into the room. But I could barely make out a chair and a table in the dimming light. The fire in the fireplace was dying out. Then I saw my father grab a book from the chair, and take a seat, while my mother quickly followed and sat on his lap. They were giggling, I felt uncomfortable watching it, so I looked away. Maybe for the best.. Because moments later I heard my mother scream and immediately looked up, but it had already happened. My mother laid on the floor, in front of the fireplace, her throat slit deeply, down to the neckbone; while a shadowy figure had impaled my father through his chair and was staring right at me, with glowing red eyes. A shadowy figure in the shape of a man .. He looked so familiar.. But before I could take in this haunting figure, someone had snuck up on me from behind and knocked me out cold. When I came to, the next day, at midday, my parents were strutting around, as if nothing had happened the day before. I feared that I was going mad, had I dreamed it all? But it felt so real, and if it isn’t, then where did this bump on my head come from? I needed answers, but I couldn’t find any. The castle felt deserted. Later that day I learned that my parents had decided to abolish the Kingdom, and instead make it a democracy, and created a new profession they would call ‘politician’ and simply gave these “politicians’ power over everything, even the law. The word ‘politician’ still gives me the heebie-jeebies. My parents withdrew from public view, and my own. They renounced the tasks mandated by thrones and crowns and from then on only appeared on holidays, or other events. Standing at the highest window of the tallest tower of the castle, waving at their subjects. Barely even distinguishable from the ground if it truly was them. Which they couldn’t be, right? They were murdered! By a shadow! .. Oh God, I sound insane, don’t I? Just questions and more questions, never any answers, and before I could even find any answers, I was sent away from the castle and sent to an orphanage instead, though the politicians called it a ‘home for lost children’, and then things just kept escalating and deteriorating from there on. The politicians created a law they called ‘The Re-establishing Order Act’. Which outlawed all former poor people, all those who were referred to as ‘peasants’ or ‘commoners’ before the Laws of Abundance. Their wealth, belongings and houses were taken from them. The first ones they used as slaves to build massive walls around the city. Once the walls were finished, they gave the poor a choice. Twenty years in prison and then slavery, or to live freely, but in the harsh wilderness outside of the walls. Where the lush greens had traded places with a gray and dead wasteland. Most chose to live outside of the town walls, of course, and were thrown broken pieces of wood and tree bark from the top of the walls so that they might build their own shelter, and that they did. They build their own little town from the rubble and waste the city discarded over the walls. “See it as our final act of kindness”, they had told them all.  The ‘Home for Lost Children’ was located in this newly constructed town. The politicians called it ‘Superfluous’. No one really knew what the word meant, except for the politicians who always giggled when they said it. Insult upon injury. By the time I was old enough to leave the ‘home for lost children’, most other nations had followed A’nderi’k’s example. When their power grew, so did their shadows, and out of the shadows came two figures who would take control of A’nderi’k, and once they had taken hold of the capital, all of Tri-Earth followed next. Soon all forms of shelter, philanthropy, help, socialism and the like were outlawed, punishable with a lifelong sentence in the darkest, wettest, prisons they had. The adults fled Superfluous. Sadly the same was true for the orphanage. Our caretakers, if you could call them that, had all left before I even turned eighteen, leaving me as the eldest to take care of everyone else there, and the burden of their survival and safety. ‘The Superfluous Quintet’, we called ourselves. Though, we didn’t start out as a quintet. We were many, once upon a time. When the adults were still with us, there were seventy children, fifty five of us were orphans, and ten adults, a group of eighty in total. We also had three elderly couples and a widowed woman who lived down the street, who often came by to help look after all of the children. We would cook and eat together. Most of the Backstreets in Superfluous was made up of just the orphans, our caretakers and their own children. We had a whole neighbourhood all to ourselves, and even though I used to be the Prince, I think that may have been the most free I have ever felt in my whole life. One day, Charles, who had been sent to the store as the eldest at the time, came running home, sweating profusely. His black hair sticking to his face. I remember the panic in Marjorie’s eyes, at first; our head caretaker. But Charles quickly raised his hand and assured her that it wasn’t "anything profoundly terrible”. Which made Marjorie relax instantly, which made everyone else relax, and then he grabbed her hand, took her outside. Curious as I always am, I followed them, from a distance of course. I was born with a natural sense of stealthyness, a gift I was putting to good use. Charles took Marjorie all the way to the other side of the street, I followed them up to the big old oak tree that stood at the side of the street, and climbed it as fast and quiet as I could. I looked for one of the bigger, and thicker branches that almost reached to the other side of the tree, and crossed paths with a thick branch from the tree on the other side; this was not my first time doing this, of course. When I reached the other side, and climbed down the tree, I quickly moved behind a wagon and snuck up close enough to just barely make out the words they were whispering to each other.  “Are you sure?”, I heard Marjorie ask Charles, she sounded terrified, and then asked him again. “Are you absolutely sure?”. My heart was racing, and I had no idea why. I wanted to know what they were talking about, but at the same time I had this gnawing feeling that something terrible was about to happen.  “Yeah, I’m definitely, positively, absolutely sure about this. There was no one, not a soul”, Charles answered before I could plug my ears, now I was even more intrigued, Who wasn’t there, and where is ‘there’? What was he talking about? I wanted to know. “Oh, except for that old man”, I heard Charles mumble.  “What old man?”, Marjorie asked the right question.  “Well, he said he was from County One, said that all the trees started dying, so everyone started moving to County Two, but then he said it happened there as well; and when they wanted to go to 3rd County it was already happening there as well. So, he says, the old man says that the leaders all came together and they all just left Superfluous. He said that he decided to stay because he was too old, but said he was regretting it now, was looking for people to go with, and then asked me, and that’s when the bandits came”.  I remember what Charles said word for word, because everything changed for me the day I discovered the truth. Curiosity may have killed the cat, but it saved us. “Bandits?”, I heard Marjorie ask. “And they’re coming this way”, I remember it still, the moment he said those words. My heart stopped for a whole second. They used to tell us stories about bandits to make sure we’d be home before dark, but we all knew that they were just stories. Until now.  “They shot the old man, right in front of me, five arrows, right in his face!”, Charles said quite loudly.  “SHHHH!”, Marjorie shushed him. “And so you thought to lead them here?”, she asked him.  “Well, what else was I supposed to do?”, he asked her.  “You could’ve thought of the kids”, Marjorie replied angrily. If only she knew one of the kids was listening, and it just happened to be the one with the biggest mouth on him..  “What should we do?”, Charles asked Marjorie. “They know where we live”, he said panicked, and I panicked. Almost loud enough that they heard me, but luckily a rat just happened to swivel by to take the blame of the strange noise they’d just heard.  “Yes, and how do they know where we live, Charles!?”, Marjorie asked Charles, I took a peak and she was shaking Charles, “Because you … you led them here!”, she yelled at him. “I .. I .. I had to come home .. I .. I”. I suddenly lost all respect I had for Charles, whom I had seen as the bravest of us all. Leading us through many dangerous situations, all made up of course. But now that real danger comes knocking, he just opens the door and puts everyone at risk? I was shaking with rage, and it would only get worse.  “You have to lead them away from here”, Marjorie said. “You’re the oldest, and you led them here, now you’re gonna make sure they stay away long enough, so we can escape from here”, she sounded angry.  “You want me to sacrifice myself?”, Charles asked, who had grown angry as well.  “It’s the least you can do after putting all of our lives in danger because you’re a coward”. I was baffled. I’d never heard Marjorie talk like that, not even in that tone. She no longer sounded angry. She sounded .. evil. My anger had traded places with fear. I felt the moment had come to retreat, and I carefully made my move back towards the tree, but not before I heard her say the words; “You won’t be the only sacrifice today”, it chilled me to the bone. But before I could even process the words, Marjorie wanted to cross the road. In a panic I crawled under the wagon, rather than behind it.  “Aren’t you leaving?”, Marjorie had stopped in the middle of the road.  “I need a minute to think, then I’ll go, don’t worry”, Charles said softly, even I could barely hear him and I sat closest to him.  “Good”, Marjorie said. She turned around and I noticed her glance rested upon the wagon I was crouched under, but only for a second.  “Yeah, good”, Charles mumbled to himself as Marjorie stepped back into the house. A whole minute went by, or at least, that’s how long it felt, when suddenly a hand reached down the wagon and pulled me from under it.  “How much did you hear!?”, Charles had pressed me against a tree. “How much did you hear, Elamar?”. I was afraid. Even if I’d lost respect for him, he was still the oldest, the biggest, the strongest. Of course he would be afraid of bandits with bows and arrows, but I’m not a bandit, nor do I have a bow and arrow. “I’m sorry, I’m sorry, I’m sorry”, was all I managed to say. Fear stopped me from thinking straight. Tears started flowing from my eyes.  “Oh, no .. Elamar.. Come on, man. You’re already seventeen.. This shouldn’t scare you like this ..”, Charles said, utterly disappointed. It broke me in tiny little pieces. “Come on, it’s okay”, he grabbed me by my shoulders and spoke to me as if I was a child, and who could blame him as I stood there, sobbing like one. Charles sighed and then just left me there, “Just .. just don’t tell anyone what you heard, okay?”, were the last words he told me, and all I could do was watch him walk until he turned the corner, he didn’t look behind him once. I felt abandoned, again. I wiped my face clean and got ready to go back inside, when the front door swung open and Phil left the house, he was Marjorie’s husband, quickly followed by every other adult who lived in the house, as well their own children. Marjorie was the last to leave the house, hushing everyone. Phil, with Max and Jack, two of the other caretakers, had taken the horses from the stables and were moving towards the wagon. I contemplated my options quickly. I could confront them, ask them why they hadn’t brought along any of the orphans with them, but then I remembered Marjorie’s words. “You won’t be the only sacrifice tonight”, and I decided my safest bet was to climb back under the parked wagon. I watched how they put the kids and the elderly in their own wagon, along with their luggage, and then they left, headed in the opposite way of Charles. I didn’t wait until I saw them pass the corner. But before I could climb down, I heard footsteps and I froze. They sounded louder and closer by the second, I was too afraid to look up, too afraid to see who it was, too afraid that they might be the very bandits that were coming. Too afraid that they might see me. The running stopped just under the tree, and then they walked towards the house, I gathered my courage and looked, but I was too late, he’d already entered the house, all I could see was a foot. Not even ten minutes later the door opened again, it was Charles, I was filled with joy, he came to save us all. Only .. he didn’t. Followed right after Charles were all of the oldest kids. Charles was urging them to move quickly, they all passed under the tree.  “I don’t think I’m comfortable with leaving the little ones like that”, Molly said.  “Me either”, Isabella agreed.  “You didn’t even tell us anything”, Soraia said, I was madly in love with Soraia. Until this day, until this moment. “It’s not that I mind leaving these losers behind, but where are we going and who are we running from? Where are the adults?”, with each word she said, she grew more grotesque in my eyes.  “You can’t be serious, can you, Soraia?”, Jackson asked, he was my best friend. “I’m staying”, he stood his ground firmly.  “Then why did you leave the house?”, Soraia asked him.  “I didn’t want to make a scene inside and wake the littles”, Jackson replied to the new witch in town.  “We’re staying too”, Molly and Isabella said, they were the oldest after Charles.  “Yeah, I don’t know what the fuck is going on here, but I’m going back to bed”, Ishal said, he was the joker of the group.  “Fine, you can all die with the rest of the useless ones”, Charles growled, “We’re leaving”, he growled at the others, who all sheepishly afraid followed their wolf in sheep's clothing. They followed the direction the adults had left in, only to turn at a different corner. Following behind him were thirty-four teens.  “There’s only twenty of us left now”, I heard Jackson say, which hurt, because he forgot to count me. Why do they always forget to count me? I decided I could no longer stay hidden, “Dude, aren’t you forgetting someone?”, I asked my best friend from under the wagon

K.L. Runaya
3 1

The Promised Ones prologue 'Hello, There'

Hello, There   Have you ever seen or experienced strange things? Things you could not explain? A strange figure in the corner of your eye? But when you look nothing is there? Or a face in your grandmother’s carpet? But when you rub your eyes the face is gone? Or perhaps you’ve been able to answer a person’s question even before they asked? As if you already knew the question they were about to pop. Or maybe, just maybe, you thought you heard an animal speak in our human language? Even if just for a brief second. Even if it were just a single word. Have you ever had special friends that only you could see? Friends you would see daily, and who would even visit you in your dreams? Have you ever been bullied just for being yourself? When everyone else seemed to be poorly made copies of each other? Have you ever been told that you are ‘too smart for your own good’? When you were just trying to help? Have you always been the scapegoat? Even though everyone knew you weren’t the guilty one? Have you ever felt helpless and misunderstood, when all you wanted was to be accepted? Well then, perhaps and maybe; you could very well be a ‘Promised One’. One who is plagued by ‘Unwillings’, and this story might just be the very thing you have been looking for. The end to that gnawing feeling of being misunderstood. Finally an answer to your burning questions. “Who am I”? “Why does nobody like me”? “Why am I bullied”? “What is the purpose of life”? Well, maybe not the last one. But a ‘Promised One’ definitely faces the others regularly. You see, a ‘Promised One’ has a special aura that surrounds them. It envelops them. Each ‘Promised One’ has their own color, only seen by their fellow ‘Promised Ones’. This color can always change depending on their emotions. Or even by growing up. This aura is invisible to all ‘Normals’, but everyone and everything can sense the aura of a ‘Promised One’. Animals will tend to feel more relaxed around you, and bullies will tend to feel more agitated. Because the aura of a ‘Promised One’ is pure Goodness. In every sense of the word. It is the blessing of the Gods, and their warmth and love that shines through. The ‘Promised Ones’ are the chosen champions of the Gods. Every religion. Every God. Every country, every city, every household has their champions chosen at birth. Once chosen, you face a life filled with hardships. Designed to strengthen you. To bring you up. Then tear you down and force you to start all over again, your entire life, until you are called upon to join the fight. A ‘Promised One’ is gifted with eternal life, in a sense. At first they are called ‘Neos’. But ‘Neos’ do still age and die, and are sent to their preferred version of heaven. There they become ‘Paleos’ and await the final war, where they will be risen again to join the fight. It is a great honor to be a ‘Promised One’. So, don’t ever feel ashamed for being good, or nice. For being different, or weird. For being wise beyond your years. Don’t ever feel discouraged. You are not alone. You are one of billions. Spread out across history, time and space. But know also; that for each ‘Promised One’ there are five ‘Unwillings’ who are chosen as well. By the forces of evil and corporate greed. These ‘Unwillings’ are indeed the very people you are thinking of right now at this very moment. Yes, thât bully you know, and yes, thât politician says all those nasty things. ‘Unwillings’ are designed to sniff out the aura of a ‘Promised One’. They are single-minded creatures divided into two roles. The ‘Alphas’ focus solely on destroying the ‘Promised Ones’. While the ‘Omegas’ are designed to break the minds of a ‘Promised One’. They then force them into becoming ‘Unwillings’. These broken ‘Promised Ones’ become known as ‘Betas’. They are in every essence of the word the servants and shields of the ‘Omegas’.  So, please; my ‘Promised Ones’. Please, keep on fighting. Keep on struggling. Never give up. Because sooner, rather than later, it might be your turn to join the fight.

K.L. Runaya
5 1

De zeven zegeningen van Draak Morophin (Deeltje 2)

Zeven treden onder de grond Nordaque volgde de slechtgezinde Danz het kantoor uit. De man rook een beetje muf, naar natte stenen en eeuwig vochtige kleren. Tot zijn verbazing verlieten ze De Unief. De hoofdstraat van het dorpje Konquelphous door, richting een vierkant gebouwtje net buiten het dorp. Nordaque had het bouwwerk nooit echt geregistreerd met het idee dat hij er nooit zou komen. Het grensde pal aan de kliffen. Onder hem beukte de zee met een onvermoeibare kracht tegen de rotsen. De wind gierde langs zijn oren. Ze kwam van over de golven, ijskoud en nat en kreeg vrij spel eenmaal ze de kliffen bereikte. Met een hoge snelheid en een onophoudelijk gejank denderde ze door Konquelphous. Nordaque plooide zich een beetje dubbel om overeind te blijven op het smalle pad.  Danz viste een gigantische sleutelbos uit zijn broekzak. Er hingen meer sleutels aan dan dat er deuren waren in heel Konquelphous. Hij nam zijn tijd, ongevoelig voor de wind en de druppels ijskoud zeewater. Danz koos een oud, metalen ding en ramde het in het slot. 'De volgende keer breng je beter een jas mee,' grapte hij. Nordaque keek hem vuil aan. 'Welkom.' Danz boog cynisch. 'Je bent niet de eerste, het is een geliefde straf voor arrogante kereltjes als jezelf. Kom mee.'  Danz trok de deur dicht en sloot daarmee de wereld buiten. De stilte viel abrupt. Nord schudde de druppels uit zijn haar. Het was een bijzonder sobere werkruimte, met één raam met zicht op zee, potdicht uiteraard. Verder stond er een tafel, overdekt met mappen en paperassen. En een klein vrij stukje waar een bord met koude etensresten stond. Hier nuttigde Danz zijn maaltijden en verwerkte hij 'de verslagen', dacht Nordaque moedeloos. Danz plukte een sleutel van een nagel naast een deur. 'Kom mee,' gromde hij. Nord volgde hem een trap af, slechts zeven treden maar hij stond in een andere wereld. Zonder daglicht. De trap mondde uit in een gang, van nauwelijks tien meter lang. Op het einde, tegen de muur brandde een vuurkorf. Links en rechts in de gang zat een deur. Nord begreep onmiddellijk waar Danz specifieke geur vandaan kwam. Hij sloeg zijn hand voor zijn neus en mond. 'Blijf hier wachten,' blafte Danz, tevreden met zijn rol van baas. Hij trok naar de kast onder de trap en keerde terug met een zwabber, een emmer en een paar dikke, lange handschoenen. Het poetsgerief dropte hij voor Nordaque, als heldere boodschap. De handschoenen trok hij met veel vertoon aan.  Nordaque slikte nerveus. 'Dat zijn cellen,' zei hij met hoorbare weerzin. Er kroop een onplezierig lachje rond Danz lippen en die bleef daar plakken toen hij op de linkerdeur trommelde. 'Lortarson, ga op je plek staan, je krijgt bezoek!' bulderde Danz. Hij telde luidop tot vijf. Nordaque ademde scherp in. De deur zwiepte open. Danz marcheerde de cel in, greep de enige bewoner nogal ruw bij de schouders en klikte met een geroutineerd gebaar twee metalen ringen rond zijn polsen, die hij vervolgens met een ketting verbond aan een metalen ring in de muur. 'Zitten,' blafte hij. De gevangene negeerde hem compleet en nam Nordaque nieuwsgierig op. 'Lortarson, ik vraag het geen twee keer, zitten!' brulde Danz, recht in het gezicht van de jongeman. 'Geen van beide keren was echt een vraag, Danz,' antwoordde hij vrolijk. 'Wie is dat?' 'Dit is...' 'Hunister, Nordaque Hunister, oud genoeg om zichzelf voor te stellen.' Nordaque oogstte daarmee een vaag lachje bij de gevangene. Hij kon onmogelijk ouder zijn dan Nordaque zelf. Hij sloeg hem met verstomming gade, waardoor de ander nog breder grijnsde.  'Jouw nieuwe gezelschapsdame, Lortarson. En geen grapjes deze keer. Meneer Hunister hier is een gewaardeerd lid van de gemeenschap.' Danz draaide zich op zijn hakken om naar Nordaque. 'Je poetst zijn kamer, twee maal per week. Daarna slaan jullie maar een babbeltje. En Hunister?' 'Ja, meneer.' 'Raak hem nooit of te nimmer aan, hij is....' '… een Wilderen,' zuchtte Nordaque ademloos. Hij kende het ras alleen uit de biologieles en de geschiedenisboeken en vroeg zich af waarom de school zo'n exemplaar vasthield.  'Geboren in het licht van de Everdraak, wilde ik zeggen,' bromde Danz misnoegd nu Nordaque zijn introductie verpestte. 'Huidcontact is gevaarlijk, ik hoop dat je de cursus kent, Hunister.' 'Oh, dat moeten we nog eens zien,' verzuchtte de Wilderen. 'Maar ik ben blij dat je me deze keer iemand bezorgde die wel oplette in de lessen. Hoi, ik heet Lortar Lortarson.' Hij knikte maar, handen schudden zat er niet in.  'Ik kom je over precies drie uur weer halen.' Danz stond al bij de deur.  'Drie uur? Hoe kan ik hier drie uur kuisen?' De kamer telde hoogstens zes vierkante meter. 'Dan slaan jullie maar een babbeltje, zoals ik net zei. Vriendschappen en dingen bijleren stimuleren de groei.' Lortar zond de bewaker een vernietigende blik toe. 'Veel plezier samen, jongens.' Danz verliet bijzonder goedgeluimd de cel. En sloot die af. Er stond één bed, een lage kast met twee deurtjes en twee lades en een werktafel. Daarop lagen dikke boeken, kaarten, schrijfgerief en schriften. De kamer had geen raam. De Wilderen zat in kleermakerszit op de koude grond, met zijn handen achter zijn rug en keek geamuseerd toe hoe Nordaque zijn kamer keurde. Nordaque stond ongemakkelijk op de zwabber te leunen. Hij probeerde vooral niet te staren.  'Jij bent een levend fossiel,' brabbelde hij. Eén wenkbrauw kroop omhoog. 'Wel, jij bent niet bijzonder tactvol,' kwam het vrolijk. 'Maar bedankt, denk ik. Of was dat geen compliment?' Dik blond haar, in lange pieken rond een bleek maar knap gezicht met die ogen als een soort sterren. Ze smeekten bijna om er in te verdwalen. De Wilderen was ongelofelijk mooi, daar stond zijn ras om gekend. Het was één van hun Zegeningen: schoonheid. Nord kende niks van mannelijk schoon maar zelfs hij kon inschatten dat deze jongeman 'iets' had.  'Je staart,' zei de Wilderen monter.  'Ik mag, jij hoort niet eens te bestaan. Wilderen zijn uitgemoord,' herpakte Nord zich betrapt.  'Wauw, dit wordt hier gezellig. Heb je iets tegen veronderstelde uitgestorven rassen, meneer Hunister?' 'Wat?' 'Niks, laat maar. Nog nooit van je leven iets gepoetst?' vroeg de Wilderen met een zachte, melodieuze stem zonder greintje spot. Al deed de grijns op zijn gezicht wat afbreuk aan de bezorgde toon. Nord vond het een bijzonder onaangename ervaring: vloeren dweilen behoorde inderdaad niet tot zijn talenten. Het feit dat de jongen zat toe te kijken en opmerkingen gaf, maakte het niet beter. 'Ik wil gerust ruilen,' stelde hij ten slotte voor, alsof Nordaque de grootste kuisramp ter wereld was. Hij rammelde met zijn boeien. Nord zwabberde nijdig verder, tot groot vermaak van de Wilderen.  'Maak je niet zo boos,' suste de jongeman tenslotte. 'Dit is mijn verzetje, zo twee keer in de week. Ga nu niet pruilen omdat jouw trots zegt dat 'poetsen' niet hoort voor een welopgevoede jongen als jezelf. Dat vond je voorganger ook, hij was saai. Ik geniet oprecht van het gezelschap en de afleiding.' Nord stond op hem neer te kijken. Er begon hem iets te dagen.  'Zit je hier altijd alleen?' vroeg hij. 'Ja, toch zo een beetje. De Dapperen houden hun Wilderen graag uit het zicht van de wereld. Er zou al eens een pientere geest vragen kunnen stellen over waarom een jongeman in de lokale cel van Konquelphous zit, alleen omdat hij tot een uitgestorven volk behoort. Wel, volgens uw mening dan.' Nord pikte de hint op en negeerde die vakkundig. De Wilderen kauwde op zijn lip. 'Begrepen, ik kon het maar proberen. Jullie zijn toch ook allemaal zo trouw aan de vlag van De Unief, is het niet. Wel, ja, ik zit hier alleen. Er is Danz maar die volstaat niet als gesprekspartner. Hij spreekt zelden in volzinnen. Daarom sturen ze studenten, al doen de meesten hun mond ook niet open. Kuis je de tafel ook?' Nord voelde er veel voor om de natte zwabber in zijn gezicht te draaien maar maakte een diepe buiging in plaats. 'Natuurlijk, mijn heer.' Hij kreeg een fijn lachje als beloning. Nord slaagde erin de klus te klaren zonder de kamer onder water te zetten, zijn eerste poetsbeurt overleefde Danz' keuring. Danz trok de handschoenen opnieuw aan voordat hij de Wilderen losmaakte. De jongeman wreef misnoegd over zijn polsen.  'Tot zaterdag,' mompelde Nordaque.  'Ja, tot zaterdag, Hunister, Nordaque Hunister. Ik vond het aangenaam.' De Wilderen stond tegen de muur geleund, met zijn handen in zijn zakken en keek Nordaque na.  'Je mag Nord zeggen,' zei hij in een opwelling en hij genoot van de verbijstering in de groene ogen voordat de deur dichtsloeg. Einde, voor hier.  (En daar gaan ze, op zoek naar draak Morophin. Nordaque Hunister en Lortar Lortarson... ik zie het helemaal zitten. Hopelijk beleeft iedereen hier echt evenveel plezier aan het schrijven en verzinnen van zijn/haar/hun teksten en verhalen)

De Donderklif
5 1
Tip

De zeven zegeningen van Draak Morophin

De Unief van de Stamboomgerelateerde Dapperen, Kantoor van de Allerhoogste Dappere (Eerst en vooral: Tip van de week zijn, maakt mijn week goed. Ik word daar altijd lichtjes euforisch van. Inclusief hupppeltje op weg naar het werk en zo van die dingen. HARTELIJK BEDANKT voor de ongelofelijk mooie woorden in verband met onderstaand stukje tekst. Het is altijd bijzonder leuk als een verhaaltje over wassmoosen, vuurtorens en Wilderen (of de inleiding ervan) waardering krijgt :) Dus bedankt om ons te laten zweven, daar drinken we een warme choco op!) 'Meneer Hunister, u bezorgt onze school een bijzonder slechte naam.' Nordaque Hunister hoorde al zijn hele leven dat hij intelligent was, briljant zelfs. Al zat daar nu enige verandering in aan te komen. Hij verheugde zich er toch wel een beetje op. Hij stond met keurig neergeslagen ogen voor de werktafel van de Allerhoogste Dappere.  'Ten eerste, jongeman, stop uw hemd in uw broek. U stormt hier binnen alsof u recht uit bed komt. Begrijpt u waar u staat?' 'Ja, meneer.' Nordaque Hunister (Nord voor de vrienden maar hier, in deze school, noemde niemand hem zo en hij miste het.) begon aan de onmogelijke klus om in enkele seconden tijd zijn voorkomen te fatsoeneren. Hij kwam niet uit zijn bed gerold maar uit dat van Hester. Er gleed een vaag glimlachje rond zijn lippen voordat zijn gezicht opnieuw het ondoorgrondelijke masker terugkreeg. Hij temde zijn haar, plooide zijn mouwen keurig over en stopte zijn hemd in zijn broek. Hij knoopte zijn das netjes en overwoog toch om het bovenste knoopje van zijn hemd open te laten, de kraag zat als een strop rond zijn hals.  'Tsss.' De Allerhoogste Dappere klakte bestraffend met zijn tong nog voor Nordaques vingers het knopje bereikten. 'Waag het niet', luidde de boodschap. Hij stond te kijk gezet, vlak voor de werktafel. 'Goed, daarmee zal ik het maar moeten doen. Meneer Hunister, weet u hoeveel er van dit gesprekje afhangt?' 'Ja, meneer.' 'En u vond het niet nodig om een vers hemd aan te trekken, uw schoenen op te blinken, uw haar te kammen en op tijd te komen? U neemt dit niet zo serieus als zou moeten.' Nordaque hield wijselijk zijn mond. Hij hoopte ergens, een heel klein deeltje van hem, om van school geschopt te worden. 'Dit is De Unief. van de Stamboomgerelateerde Dapperen, meneer Hunister. Uw ouders, grootouder en de rest van uw stamboom, liep hier school. Hier begon hun loopbaan en uw familie behoort al jaren tot de top van dit land. Zij bepalen mee en al keur ik de meningen en acties van uw familie niet altijd goed, ze zijn wel doorslaggevend.' De Allerhoogste Dappere vlocht zijn vingers in elkaar bovenop de tafel en toverde een min of meer begripvolle uitdrukking op zijn gezicht, waarmee hij wilde aantonen dat jongemannen in crisis de meest normale gang van zaken was. Nordaque zat niet crisis. Hij hield gewoon niet van school. 'Al eeuwenlang levert deze plek nieuwe koningen, generaals en andere hoogwaardigheidsbekleders af. Dit land draait op onze oudstudenten. Hier studeert het kruim van het kruim, de besten, diegene met een goed verstand. Jongens en meisjes als uzelf krijgen les van professoren van uit iedere hoek van de wereld, zodat ze klaar zijn om de toekomst te bouwen. Wie hier de aula verlaat, heeft een doel. Wat is het uwe, meneer Hunister? Wat wilt u later doen als u groot bent?' De vraag verraste hem. 'Nog niet over nagedacht, meneer.' Eigenlijk wilde hij veearts worden, met een specialisatiejaar in wassmoosen. Niet dat hij het ooit luidop zou zeggen. Zulke lessen zaten hier niet in het lessenrooster. 'Wilt u in de politiek? Schrijver worden? Lesgeven...' 'Ik weet het niet,' herhaalde Nordaque.  'Uw inschrijvingsgeld is groter dan het jaarloon van ons keukenpersoneel, meneer Hunister. Het is een eer om hier te mogen en te kunnen studeren. U slaagde met glans en met verbazende resultaten voor ons toelatingsexamen. Uw gebrek aan inzet en motivatie verbaast mij een beetje. Ik ken uw ouders. Ik weet waar uw wieg stond en waar u heen gaat, al weet u dat zelf nog niet. Maar met zulke cijfers haalt u het einde van het jaar niet, maak ik mezelf duidelijk? U brengt ons in schande met uw gedrag. We zagen al heel veel door de vingers, u bent een veelbelovende student en heel veel ogen zijn op u gericht...' Nordaque knikte gedwee, zoals altijd en luisterde maar met één oor naar de tien minuten durende preek. Daarin uitsluitend lof voor de school, de beroemde studenten en de professoren, natuurlijk. Ieder van hen had zijn wortels in De Stamboom, die wortelde diep in de aarde van één of ander ver afgelegen eiland, Brès genaamd. Zij stamden af van de oorspronkelijke Dapperen, een groep mannen die met gevaar voor eigen leven, een einde maakte aan de heerschappij van de Wilderen. Door dat volk zo goed als helemaal uit te roeien tijdens een bloederige maar korte inval op het eiland Brès. Schedels spleten, botten braken, vrouwen werden kortstondig weduwe alvorens ze weggevoerd werden, de galgen draaien overuren en er volgde een intense jarenlange klopjacht op al wie erin geslaagd was de aanval te ontkomen. Nord had zo zijn twijfels over de dapperheid van die groep maar commentaar op de Stamboombende en hun daden viel niet in goede aarde. Wilderen vormden een gevaar voor de mensheid, het kleinste kind wist dat.  Zijn blik dwaalde rusteloos af. De kamer had meer dan genoeg afleiding te bieden. Met als pronkstuk een grote glazen bak op een massieve, donkere steen. De steen op zich was al een meesterwerk.  Loodzwaar. Met sierlijke taferelen vol draken en veldslagen. De tombe van de Eerste Allerhoogste Dappere. De tombe was er eerst, de eerste steen van de toekomstige school voor beloftevolle jongeren, zo stond er in de brochure van de school. De Unief. vormde zich op bijna organische manier rond het meubelstuk na het tragische overlijden van de Eerste Dappere. De man, pas veertig geworden maar al een rijzende ster in de academische wereld, was niet opgevreten door een draak, zoals Nordaque altijd had gedacht. Hij ruilde het tijdelijke met het eeuwige ook niet in tijdens één van de bloederige veldslagen op het eiland Brès. Nee, hij was van de klif getuimeld na een dronken nachtje stappen in het dorpje Konquelphous. Zo de woeste zee in. Kliffen zijn dodelijk, dat stond op het bordje bij de rand, daar geplaatst door de oplettende burgers van Konquelphous. Waarna zijn volgelingen zijn lijk nog naar boven mochten sleuren. Eerder op die avond had de Eerste Allerhoogste Dappere luid verkondigd dat hij verzot was op de kliffen van Konquelphous en zijn maten interpreteerden die woorden als: 'Daar wil ik ooit begraven worden'. En zo geschiedde.  Dus trokken ze de school maar ter plekke op, zo uit donkere stenen rechtstreeks uit de klif gehakt. Het duurde jaren om het bouwwerk klaar te krijgen. Menig arbeider tuimelde in navolging van hun leider, de dieperik in tijdens de werken. Die kregen geen eervolle tombe en weinigen werden ook maar gezocht maar hun namen stonden keurig in de inkomhal gegrift, als eerbetoon. Maar de school kwam er eindelijk: rotsvast, letterlijk en al eeuwen een baken voor licht en wijsheid en etc... De tombe diende nu als voetstuk voor een glazen bak waarin De Allerhoogste Dappere belachelijk kleine, veelkleurige draakjes hield. Vreemde keuze van huisdier. Nordaque liet de man voor hem rustig de loftrompet afsteken voor zijn naam, faam en bereikte doelen. Hij observeerde de draakjes. Op de werktafel stond een identieke draakje, onder een stolp. Steendood en vastgepind met naaldjes op een bloemetje, om zijn pracht te tonen. Het beest was verwaarloosbaar klein, nauwelijks groot als Nordaques hand, met dank aan de vleugels. De aanblik van de donkere poederogen op de knalrode vleugels bezorgden Nordaque een rilling. Hij voelde zich een beetje bekeken. Door een dood draakje. 'Het zijn Mobeese Jachtdraakjes.' De Allerhoogste Dappere legde zijn gerimpelde, met levervlekken overdekte hand liefkozend over de stolp. 'Zeldzaam. En meedogenloos in hun speurtocht naar Wilderen. Meneer Hunister, een jongeman met uw capaciteiten mag zijn leven niet zomaar vergooien. Dat is bijzonder slecht voor uw toekomst en onze reputatie. U kunt wachten in de gang, u wordt zo dadelijk opgehaald.' Nordaque vluchtte het kantoor uit en plofte op de stoel in de gang, naast de deur. Hij maakte zijn das los, het bovenste knopje van zijn hemd volgde.  'Zo dadelijk' vertaalde zich in anderhalf uur. Op het einde van de gang dook een magere kerel op. Met een ontevreden uitstraling die hem wonderwel paste. Hij marcheerde bijna de gang door, doelbewust richting kantoor en klopte aan zonder Nordaque ook maar aan te kijken, al zat die daar naast de deur. De deur ging open en weer dicht. Nordaque kauwde een tikje bezorgd op zijn onderlip, hij herkende de man van in het dorp grenzend aan De Unief. en zijn aanwezigheid hier beloofde niks goeds. 'Meneer Hunister, komt u maar binnen. Dit is de heer Danz,' stelde de Allerhoogste Dappere hem voor. 'Hij staat in voor uw werkstraf. Vier weken lang zal u iedere dinsdagmiddag en iedere zaterdagmorgen meneer Danz helpen met het uitvoeren van zijn job. Krijg ik een goed verslag op mijn bureau, dan begint u met een schone lei en verwacht ik goede resultaten zoals hoort bij iemand met uw talenten. Ik hoop dat dit even leerrijk voor u zal zijn als de lesblokken.'   (Inleiding van wat hopelijk een goed onderbouwd, logisch magisch getint verhaal zal worden, hahaha)

De Donderklif
69 1

Een slijmerige droom

SSSSHHHIIII!!!  Het gesis snijdt door het verlaten ruimtestation op planeet Xylos. Ruimtevaarder Brek klemt zijn kaken op elkaar bij het horen van het akelige geluid en stuift verder door het doolhof van gangen. Zijn hart bonst als een raketmotor en zijn vertrouwde blaster voelt zwaar aan zijn zijde. De vloer glimt van de paarse blubber en is bezaaid met verbrijzelde pantserstukken en gescheurde tentakels. De walgelijke resten van de Zergonauten die hij al eerder had ontmoet. Maar dit gesis, dit is nieuw... Waar komt het vandaan? ‘Potverdorie,’ mompelt hij en trekt met zijn been.  Met een luide plop komt zijn laars los uit een groene plas. Een stroperig draadje van de vloeistof rekt zich uit als een rekker en springt dan los. Brek wankelt even op zijn benen, maar slaagt er toch in om zijn evenwicht te behouden. De geluiden rond hem worden alsmaar luider en luider en lijken nu wel van alle kanten te komen. Razendsnel zet Brek zich af en twee grote sprongen brengen hem net buiten bereik van een neerdalende klodder slijm. De vloeistof spat uiteen op de metalen muur achter hem en druipt borrelend naar beneden.  ‘10XP Combo’ verschijnt in grote blokletters op de HUD in zijn helm. De geluiden achter hem verraden dat zijn achtervolgers hem nog steeds dicht op de hielen zitten. Met een snelle blik over zijn schouder ziet hij vier donkere vormen zijn richting uit kruipen. Nog meer Zergonauten! Waar blijven die toch vandaan komen? Zijn hand schiet bliksemsnel naar het laserpistool aan zijn zijde. Een reeks blauwe flitsen vult de lucht en al snel spatten de aliens uiteen in een explosie van felgroene blubber. Een kleine tentakel landt boven op zijn helm en glijdt langzaam naar beneden. Brek knarst even met zijn tanden en met een snelle beweging veegt hij de smurrie van zijn vizier. ‘+1500 XP Multi-Kill!’ Brek kan een glimlach niet onderdrukken. Nog 1330 XP-punten en ik heb een nieuwe upgrade, flitst door zijn hoofd. Op volle snelheid duikt hij een zijgang in. Een diep gegrom laat hem plots verstijven. De grond trilt onder zijn voeten. Uit de schaduwen wringt een enorme gedaante zich tevoorschijn. De grootste Zergonaut die Brek ooit heeft gezien, staat hem om de hoek op te wachten. Zijn tentakels kronkelen hevig en zijn tientallen ogen kijken Brek woedend aan. ‘Eindbaas level 3: Gorlog!’  De tekst knippert op het scherm van Breks helm. ‘Haha! Nu ben je van mij, aardworm!’ Het gorgelende geluid rolt door de verlaten gang en brandt in de oren van Brek.   ‘Ik, Gorlog de Verschrikkelijke, leider van de Paarse Plaag, zal je leren dat je niet met ons rotzooit!’ Het slijm tussen zijn slagtanden vormt lange rekkers bij elk woord. Traag heft Gorlog een dikke tentakel op, klaar om Brek te verpletteren. ‘Wacht maar af, slijmbal!’ Brek grijpt naar zijn vertrouwde laserpistool. Het glipt bijna uit zijn klamme handen.  ‘Geef je toch gewoon over, stinkende mestkever!’ roggelt Gorlog verder. ‘Kijk om je heen. Je bent alleen. Mijn slijmerige onderdanen hebben je ruimtebasis overspoeld! Nu wordt het een perfecte broedplaats voor mijn larven! Niets of niemand kan je nu nog helpen!’ ‘Pfff! Ik hoop voor jou dat je even goed vecht als praat, zure augurk!’ Brek neemt zijn pistool steviger vast en zet zich schrap. Zijn laarzen vinden nauwelijks grip op de verraderlijke smurrie die de vloer bedekt.  ‘Kom maar op als je durft!’ Gorlogs ogen vernauwen zich tot spleten. Het middelste, grootste oog blijft Brek onheilspellend aanstaren. ‘Wat ga je doen, drilpudding? Me hypnothiseren?’ ‘Drilpudding? Ik zal je leren!’ De tentakels van de enorme Zergonaut kronkelen nu wild in het rond. De zuignappen aan hun uiteinden spuwen een regen van groen slijm uit. Brek springt van links naar rechts en probeert de aanvallen zo goed mogelijk te ontwijken. Hij doet een snelle uitval naar links, maar Gorlog is verrassend snel voor zo’n kolossaal slijmmonster en ontwijkt behendig de laserstralen. Dan maar naar rechts, denkt Brek wanhopig. Een spervuur aan laserflitsen snijden door de lucht en raken Gorlog recht in de buik.  ‘Is dat alles wat je kan?’ smaalt Gorlog. ‘Het kriebelt zelfs een beetje!’ Met grote ogen ziet Brek dat de heerser van de Paarse Plaag nog geen schrammetje heeft. Dit houd ik niet lang meer vol, schiet het door zijn hoofd. Een tentakels scheert rakelings langs zijn helm en laat een dikke laag groen snot achter. Ik moet iets bedenken! Maar op dat ogenblik slaat Gorlog met één van zijn tentakels hard tegen de helm van Brek . De onverwachte klap is zo hevig dat het glas van het vizier barst en Brek pardoes achterover op de grond valt. De wereld tolt even en hij voelt de koude ondergrond in zijn rug. Zijn vingers voelen verdoofd aan en het laserpistool glipt uit zijn hand. De schaduw van Gorlog glijdt langzaam over hem. ‘Dit is het einde, modderkruiper.’ Gorlog grijnst zijn slagtanden bloot. ‘Heb je nog laatste woorden?’ ‘Eet ruimtestof, tentakelidioot!’ De slijmerige grijns verdwijnt langzaam van Gorlogs gezicht en met luid geroggel werpt hij zich op de onfortuinlijke ruimtevaarder. BOOOEEEMMM! Met een oorverdovende knal spat Breks wereld uit elkaar…

bramds
9 1

De ladder naar de zon

1. Victor had al veel gehoord over de zon. Iemand had hem zelfs verteld dat de zon een vuurbal was.  Dat leek hem straf. Maar misschien zou het kunnen. Hoe kon hij dat nu zeker weten?  “Ik kan naar de zon klimmen”, zei Victor. “Dan weet ik het meteen. Als ik wil weten of de pudding van mama lekker is, moet ik die gewoon proeven. Dat is ongeveer hetzelfde.” Met een lange ladder zou het moeten lukken. Want hij zag de zon met het blote oog aan de hemel staan. Maar voor een ladder heb je veel hout en spijkers nodig. Plus een zaag en een hamer. Dat had Victor allemaal niet. 2. Gelukkig was er een laddermaker in het dorp van Victor. Je had er nog meer bijzondere beroepen. Zoals een visschoonmaakster. Want veel mensen eten graag vis, maar ze maken die niet graag schoon. Er was ook een vetervrouw. Ze deed de veters in schoenen, want dat is best moeilijk. Ze hielp je ook met het strikken van de veters.  Je had ook een sokkenruiker. Hij rook aan je sokken en wist dan te zeggen of ze gewassen moesten worden. Want soms is dat een twijfelgeval. Als je in het dorp iets wilde worden, dan kon het ook.  3. “Dag laddermaker, kan je voor mij een ladder naar de zon bouwen?”, vroeg Victor.  “Heb je centen?”, antwoordde de laddermaker.  “Nee, kan ik die zelf maken?” “Nee, dat kan niet, maar je kan wel naar de centenpoetser gaan. Sommige mensen vinden het vies om geld vast te nemen, omdat het al door veel handen is gegaan. Deze mevrouw poetst de centen, maar sommige centen krijgt ze niet meer zuiver. Misschien krijg je die van haar. Voor mij is dat oké.” 4. Het gezicht van de centenpoetser zat vol zwarte vegen. Ze leek wel een mijnwerker die net uit een steenkoolmijn kwam. Ze veegde met haar hand over haar gezicht, maar toen werd het nog zwarter. “Ik kan je enkele zwarte centen geven”, zei ze. “Maar ik moet een bewijs hebben.” “Een bewijs?” “Ja, dat je ter goeder trouw bent.” “Wat betekent dat?” “Gewoon, dat ik je kan vertrouwen.” “Maar hoe kan ik een bewijs krijgen?”, vroeg Victor. Nu moest hij weer ergens naartoe.  “Ah, dat krijg je bij de bewijzer. Die kan je een bewijs afleveren.”  5. De bewijzer zat achter zijn bureau. Hij droeg een net pak en keek boven zijn bril uit.  “Je moet eerst een proef volbrengen”, zei de man met een zware stem. “Breng je die tot een goede einde, dan krijg je een bewijs. Maar daarvoor moet je naar de proever.” “De proever? Moet ik daar iets proeven?” “Dat mag ik nog niet zeggen”, zei de bewijzer. “Dat hoor je bij de proever.” 6. Bij de proever rook het lekker. Het leek wel of hij in een restaurant binnenstapte. Hij droeg een grote geruite keukenschort. “Je moet deze soep blind proeven”, zei hij. “Als je weet welke soep het is, kan je terug naar de bewijzer. Ik geef je al een tip. Het is soep met balletjes.” “Maar ik lust geen balletjes”, zei Victor. “Ah, dan moet je eerst naar de soepzever”, antwoordde de proever. “Die zeeft de balletjes uit de soep.” Victor dacht na. Misschien moet ik ze toch proeven. Dat is tijd gespaard. Wie weet waar stuurt die soepzever me naartoe? Victor kreeg een blinddoek om en hij wist het meteen. “Kervelsoep”, riep hij. “Het is kervelsoep met balletjes.” “Heel goed”, zei de proever. “Vertel dat aan de bewijzer en je krijgt een bewijs.” 7. “Hier is je bewijs”, zei de bewijzer nadat Victor had gezegd dat het kervelsoep met balletjes was. Hij plaatste een grote stempel op het document. “Dat lijkt me in orde te zijn”, zei de centenpoetser terwijl ze naar het bewijs keek. “Ik heb hier nog enkele zwarte centen liggen. Die krijg je mee.” “Zo zo, kijk eens aan, zwart geld”, zei de laddermaker. “Daarmee kunnen we een ladder bouwen.” “Mag ik helpen?”, vroeg Victor. “Nee, daarvoor moet je eerst een cursus volgen”, kreeg hij al als antwoord. “Maar je mag wel het materiaal aangeven.” 8. Een week later was de ladder klaar.  Of ze hoog genoeg was, wist de laddermaker niet. Niemand had ooit zo hoog geklommen met een ladder. Samen schoven ze de ladder uit elkaar. Victor begon te klimmen. Wat was het hoog. Hij kreeg het al warm. Maar de ladder was niet hoog genoeg. “Kom maar terug naar beneden”, riep de laddermaker luid.  9. “Het is gewoon veel te hoog”, zei de laddermaker. “Is er nog iets anders dat je wil ontdekken. Nu hebben we die ladder toch. Niet de maan ofzo, iets dat minder hoog is.” “Nee, niet echt. Maar nu weet ik nog niet of de zon een vuurbal is. “ “Misschien moet je naar de grote letterlezer”, zei de laddermaker. “Die heeft alle boeken gelezen. Of toch veel. Ze heeft vast en zeker ergens in een boek staan of de zon een vuurbal is.” “Weet je die wonen?”, vroeg Victor. “Nee, maar ik heb dat wel ergens opgeschreven. Hier is het. Wacht, ik kan het niet lezen. Mijn bril hangt vol stof en houtschilfers. Ga jij voor mij snel naar de vuile brillenpoetser?”  “De vuile brillenpoetser? Geef het papiertje maar aan mij”, zei Victor. “Ik kan het zo ook lezen.” 10. Niet lang daarna zat hij bij de grote letterlezer. Wat had ze veel boeken. “Of de maan of een vuurbal is?”, zei ze. “Dat moet ergens in een boek staan. Maar dan moet ik eerst de boekenzoeker roepen. Geen paniek. Die werkt hier.”  Ze floot luid op haar vingers. Een paar seconden later stond de boekenzoeker er. Een niet al te grote man in een korte broek met renschoenen. Alsof hij aan de start van een marathon stond. Hij had het boek supersnel gevonden. “Even kijken”, zei de grote letterlezer terwijl ze in het boek bladerde.  “Nee, het is geen vuurbal. Maar het is er wel vijfduizendvijfhonderd graden warm. Dan raad ik je aan om er zeker niet dicht bij te komen. Mocht je dat van plan zijn.” “Nee, natuurlijk niet”, zei Victor. “Daar moet je goed gek voor zijn. Toch?” (einde)    

Rudi Lavreysen
101 1

De knuffels van meneer Wan

1. Als je je ooit hebt afgevraagd hoe het is om in een winkel te wonen, dan zou je het aan de knuffels van meneer Wan moeten vragen. Of aan meneer Teddy, de winkelkat. Die blijft ook elke nacht slapen, samen met de knuffels. Je hebt er ongetwijfeld ooit van gehoord. Tenminste, als je van knuffels houdt. Het is de grootste knuffelwinkel ter wereld en hij ligt in de grote stad. Dat is tweemaal ‘groot’, maar wat knuffeldieren zo groot maakt, is dat ze grootse dingen kunnen doen. 2. Misschien moeten we eerst meneer Wan voorstellen. Na het einde van de oorlog ging hij in de grote stad wonen.  Daar wonen veel mensen en die had meneer Wan nodig na de oorlog. Om ze te vertellen over wat hij had meegemaakt en om ze te kunnen knuffelen. Wellicht is hij daarom een knuffelwinkel begonnen. 3. De winkelbel is nog een echte bel.  Meneer Wan staat in de werkplaats waar hij de knuffels maakt en herstelt, maar de winkelbel hoor je van ver. Charlotte komt met haar oma de winkel binnen. Voor Charlotte is het de eerste keer dat ze er komt, voor oma niet. Met elk van haar kinderen en kleinkinderen is ze met de trein naar de grote stad gereisd om een bezoekje te brengen aan de winkel van meneer Wan. Daar mogen ze een knuffel uitkiezen.  Dit heeft Charlotte nog nooit gezien. Zoveel knuffels. 4. “Dag Marlene”, zegt meneer Wan. “Ben je terug?” “Ja. Maar niet voor het laatst. Tenminste, dat denk ik toch niet”, lacht ze.  “Dit is Charlotte. Mijn vierde kleindochter. De volgende wordt een jongen.” “Dat zei je vorige keer ook”, lacht meneer Wan. “Maar ik veronderstel dat Charlotte een knuffel mag uitkiezen?” Charlotte knikt met haar hoofd. “Ja”, fluistert ze, maar het is bijna niet te verstaan. Zo stilletjes zegt ze het. 5. “Dan zal ik je een paar mooie exemplaren laten zien. Is het goed dat ik knuffels van dieren toon? Soms zijn ze veel slimmer dan mensen. Mij hebben ze alleszins geholpen.” Charlotte denkt dat meneer Wan iets over de oorlog gaat vertellen. Oma heeft haar al verteld dat meneer Wan de winkel is begonnen toen hij uit de oorlog kwam. Gelukkig was hij niet gewond, want dat gebeurt ooit in een oorlog, als je aangevallen wordt. Als die dieren meneer Wan in de oorlog hebben geholpen, zullen ze Charlotte ook zeker beschermen. Oma heeft nog verteld dat meneer Wan een van de slimste mensen is die ze ooit heeft gezien. 6.  “Dit is bijvoorbeeld een kameleon”, zeg meneer Wan. “Weet je dat die van kleur kunnen veranderen? Wij deden dat ook. Dan verfden we bijvoorbeeld onze gezichten groen, zodat de vijand ons niet zag in het bos.” 7.  “En dit is een wolf. Wij huilden in het bos ooit zoals een wolf. Om de vijand af te schrikken. Zullen we het samen even proberen?” “Whooeeeeeeeeeeeee”, huilen ze samen. Ook oma doet mee. Net als Teddy de winkelkat. 8.  “En een hond?”, vraagt Charlotte, terwijl ze een knuffelhond vastneemt. “Kan die ook iets bijzonder in het bos?” “Hij kan snel een prooi halen, maar een hond is bovenal heel trouw. En dat heb je in de oorlog ook nodig. Vrienden op wie je kan vertrouwen. Een goede vriend is daar misschien wel het allerbelangrijkste.” 9.  “Van een slang weet je ongetwijfeld wat die kan”, zegt meneer Wan terwijl hij Charlotte een knuffelslang geeft. “Die kan heel goed sluipen. Dat moet je in een oorlog ook goed kunnen. ‘Goed laag blijven’, zei onze commandant altijd. Probeer zelf maar even te sluipen zoals een slang.” Oma doet niet mee, maar Charlotte sluipt als een echte slang door de winkel. “Ja, jij kan dat ook”, zegt meneer Wan tegen Teddy de winkelkat, die ook aan het sluipen is. 10. Samen bekijken ze nog heel wat knuffeldieren. Telkens heeft meneer Wan een bijzonder verhaal over het dier.  “Weet je al wie je gaat kiezen?”, vraag oma.  Meneer Wan ziet dat Charlotte twijfelt. “Neem je tijd maar”, zegt meneer Wan. “Want een echte knuffel is zoals een vriend. Die blijft je altijd trouw. Enkel jij ziet wat er bijzonder aan is. Ik heb hier al veel kinderen over de vloer gehad en meestal komen ze later terug met hun eigen kinderen. Net als je oma. Ze vertellen me dan dat hun knuffel altijd hun beste vriend is geweest. En dat het soms leek alsof hij echt leefde.” 11.  “Mijn beste vriend heb ik ook leren kennen in de oorlog”, zegt meneer Wan. “We hebben samen veel meegemaakt. Dat zorgt voor een speciale band.” “Die heb je ook met je eigen knuffel, omdat je samen veel avonturen beleeft.” “Maar het is nog beter dat je geen oorlog meemaakt, want veel goeds is daar nog nooit uit voortgekomen. Al dat vechten, bah. Je kan beter knuffelen”, lacht hij. 12.  Charlotte kijkt naar alle knuffels in de winkel. Plots ziet ze een tijger. Die lijkt wel te bewegen. “Die tijger daar”, zegt ze.  “Ah ja”, zegt meneer Wan. “Onze tijger. Normaal valt die niet op, want daarvoor dienen zijn strepen. Hij kan zich goed verbergen. Het is wel heel bijzonder dat jij hem ziet.” Meneer Teddy komt ook kijken. Hij denkt dat het over hem gaat. Want katten zijn familie van tijgers. Meneer Wan neemt Teddy in zijn armen. “Een tijger is best een gevaarlijk dier. Maar weet je wat er zo bijzonder aan is? Als hij niet aangevallen wordt, doet een tijger niets. Op dat gebied lijkt hij op een mens.” 13. Terug buiten denkt Charlotte aan de verhalen die meneer Wan heeft verteld.  Nu moet ze enkel nog een naam bedenken voor haar tijger. “Oma, zullen we in de trein samen een naam bedenken voor tijger?” “Goed idee Charlotte”, knipoogt oma. In de trein denkt Charlotte al een tijdje na met tijger op haar schoot. Ze kijkt uit het raam. “Zou meneer Wan het erg vinden als we tijger naar hem vernoemen?”, zegt Charlotte. “Nee”, lacht oma, “dat vindt hij zeker niet erg.” 14. Zo ging tijger voortaan door het leven als meneer Wan. Hij is trouwens niet de eerste knuffel met die naam, dat kan je wel denken.  Je hebt er ongetwijfeld ooit van gehoord.    (einde)  

Rudi Lavreysen
51 1