Lezen

Costa Fresca

Prometheus met 2 promille, in zijn linkerhand pastis, zijn rechterpoot verbrand aan ijzerrood aan het strand kijk daar, op een vlotje wordt de as van een verkoolde zot het westen opgestuurd een uur misschien, veel langer zal het echt niet duren of het ding zal kapseizen en de malloot verrijzen naar het niets wat nam ik mee op deze reis, een valies met vals geloof in beterschap, een grap heb ik voorzichtig opgeplooid morgen, aan de kassa van het leugenpaleis, zal ik de cassière in de ogen kijken, licht gehurkt, ik wil de kleinste zijn verkoopt u hier ook reddingsvesten, barbecuehandschoenen groot genoeg voor hem die mensenleed blakeren wil ik heb dat niet en zoek het niet te ver, probeer de overkant niet te bereiken in te schele dromen de zon zij vindt de crème die wij verkopen lang niet straf genoeg, kom vanavond bij me langs help me eerst om eindelijk hetgeen al lang niet meer mocht zijn, voorzichtig op te ruimen meisjelieg, ik wist niet dat je hier in deze winkel werkte, werkelijk bestond, ik koop alvast wat muntjes voor dat fris gezoen meer kan je niet doen, mijn Ricky, ik ben zo blij dat je gekomen bent, je liep zo wreed verloren, reisde door het dorre land tot je dan die branding zag en hoorde dat grillfestijn niet voor de aangespoelde vreemde was, wel voor de ijverige wezens die met vlees proberen te worden, later willen knagen op het bot intussen wachtte ik op jou, ik had reeds zotte lippenstift gekocht, vanavond schat, teken dan een hartje op mijn buik, duik diep in die toekomst, waar ik je graag vangen zal je vleugels zullen lichter zijn dan dons en soms wanneer mijn oog plots niets meer voelt kus me dan uit de reeks 'Reizen met Ricky'

Bernd Vanderbilt

2 0

vergast

Voel het gras, hoor mijn brein Alles was ooit even groot Nu is apart zijn o zo klein Vindt u mijn leven vergooid? Hoor de vogels, laat ons zingen Over een betere tijd - verstoord « Kom nu even niet aandringen, ze hebben zorgen aan hun hoofd!» Dan kruip ik in de kast Dan graaf ik een hol En strooi ik zout op de sneeuw, dat ik vervang met witte wol Proef de wereld, voel ze stralen Maar trek ze recht met stukjes lood Anders zullen ze verdwalen In het dal dat jij aanbood En het kronkelt rond mijn tenen En het kronkelt in het gras Waar zijn mijn dromen gebleven In een wereld zo vergast?

Tess Declercq

8 1

gelukkig

De kerk slaat middag wanneer ik erlangs loop, de melodie leidt mijn wandeling naar zijn einde. Ik denk dat ik gelukkig ben. Aangezien hoge plafonds en gordijnen de dingen zijn waar ik van hou en hier voor het eerst ook voldoening uit kan halen. Dan sta ik voor de spiegel en zie ik hoe mijn wimpers een voor een op mijn oogleden werden genaaid. Terwijl ik op sokken naar buiten sluip hoor ik mama als een stemopname in mijn hoofd. Ik denk dat ik gelukkig ben. Ook al hebben bomen niet altijd bladeren, het bos moet geprezen worden. Als een oceaan houdt het vast wat ik niet meer vasthouden kan. Dus raak ik papa’s boom aan en laat ik los. Ik denk dat ik gelukkig ben. Als ik het water in het bad hoor stromen en de verwarming mijn tenen doet ontdooien, dan ruikt mijn huid naar perzik en amandelen en hoop ik dat zijn huid ook zo ruiken zal. Huizen met klimop en Engelse tuinen doen me denken dat ik gelukkig ben, dus wikkel ik mezelf in een deken en hou me even vast. Sluit mijn ogen om al de kou te trotseren. Voel de zon en hoor de vogels. Ik ben nu en ik denk dat ik gelukkig ben.

Tess Declercq

10 1

Jassen

Late winterzon - de klas stapt op het voetpad jassen in de hand

Bert Depoorter

7 0

Gelukkig zijn

Gelukkig zijn wij allemaal Niet te lang v00r de kist Z0nder meer gel0ven dat we 00it wel eens te b0ven k0men Z0nder verdere d0den En de straatlantaarng0den kleven Aan de trein die verdwijnt In de nacht, Antwerpen stad Bl0ed 0p de sp0ren J0uw lijf is vernield Je h00fd n0g in je helm Het beeld verstild De eerste z0n de harde feiten Een machinistenmaag keert 0m De g0re details die h0ren we later In het nieuws Vandaag is het weer te laat 0m alsn0g samen te zijn. Des0ndanks wil ik j0u in mij..

greg

0 0

Open raam

raam weer geopend - na lange tijd van stilte zingen de vogels

Margaretha Juta

5 1

Solvitur ambulando

Ik geef mijn gedachten vrijaf En mijzelf de vrije wandel Rol bergaf van de kuitenbijter van Moorslede Pardoes de wijngaard in Pik achteloos een ingebeelde druif Laaf mij aan zijn suikers en zijn zuren En buitel armen gespreid recht de zon in Wiens herfstwarmte zacht is te verduren Ik wentel rond In de melancholie van Vallende bladeren en vervagende vragen Wandelen is dromen Met altijd nog een voet op de grond En wat het ook was Al lopend lost het op

Cyclist

0 0

In alle talen van de regenboog (5)

Freundschaft Prometheus. Geef mij wat vuur en warmte. Stuur mij dan een zeenymf. Dat verzocht ik an Neptunus. Helaas en niets mocht van dit alles. Weinig waarvan ik lang droomde, is ooit mogen zijn. Schenk mij nog een Mort Subite. Zo sprak ik tot Alfred, kreeg het flesje met een glas. Ik daarna terug naar vroeger, wrede plaatsen, soms ook naar mijn moeder. Trek je t-shirt aan! Of je krijgt geen. Het zijn slakjes om volledig leeg te zuigen. Niet uit de zee. Noch de soort die zich boven water redden kan. Dat is zo. Moeders hebben regels. Moeders stellen regels. Ze zijn geregeld creatief in deftigheid. Heldhaftig ook. Ze redden emoe's uit zeer droevige moerassen. Roemloos blijven ze en temmen zwijnen in de man. Wie niet luistert, moet maar wippen met een kangoeroe, zich veilig voelen in die buidel. Intussen, moeder, lik ik mooi mijn bordje schoon, poets ik alle tanden van de kettingzaag. Ik stel me netjes voor aan nare geesten. Ik kom zelden weer naar huis, spreek zeer proper met vier woorden. de oen eet watermeloen groen gazon wil zon ook alle regen drinken weet vergeet dit niet het wicht in evenwicht is niet mijn moeder ik zie ook geen slakken nergens we can eat some seashells far away ginds in de Seychellen the clergyman will never know, he really won't this words R very cloudy, and you traveller may I ask are you sent from heaven hell or Babylon do however never be afraid to swallow simple pleasure it will allow to breathe and far beneath the earth under its crust new happiness some love will kindly grow please be so nice and leave me now give my regards to her my very dear Mother uit de reeks 'Residu' inspired by 'La Coquille et le Clergyman', an French experimental movie, 1928 'Pa', a song by the Dutch band Doe Maar, 1983 'I Fucked a Kangooroo', a personal dream, 2025

Bernd Vanderbilt

0 0

Barst

Bouwmaterialen worden massaal geleverd - de straat barst ervan

Bert Depoorter

4 0

poëtische bui die helemaal geen bui is, maar een wolkeloze blauwe hemel

weet je, ik hou van je, heel veel; 't is niet voor 't een of 't ander, maar ik hou van je, heel veel. als ik naar buiten kijk en de zon schijnt, dan wil ik het je nog eens zeggen, zoiets als "jij bent de zon die op mij straalt en er is geen wolkje aan de blauwe hemel." hemeltje, dat wil ik dan zeggen, en dat ik van je hou, heel veel.

Hans Van Ham

50 1

Worsteling

je wilde haren vlak na het ontwaken - eerste worsteling

Margaretha Juta

4 0

Wind

Twee acrobaten op een gevelstelling aan het werk - strakke wind

Bert Depoorter

3 0

De overtocht (slot)

William Cuthbert Faulkner, door ons zijn personages altijd aangesproken als Willy Whiskey, hij is een wanky wannabe zuiplap en notoire vrouwenzot William met al zijn jachtgeweld, die ziel gelaagd in duizend schijven, hij heeft daar in dat boerenhol een zeer vervallen herenhuis het ding biedt uitzicht op die blinde kinderlol, dat muffe park, een grafveld naast de kerk wij hopen dat hij met die zere rug, dat lijf rondom die zeer aparte geest, de put heeft kunnen delven want de wolven ruiken ons al dagenlang, zij volgen graag nakende dood wij vieren niets en toch, zijn schrijverspootjes zullen flessen, vele bottles mogen openen de toost en ongeremde dronk op aangetaste lijken mag er eeuwig blijven duren uit de reeks 'Schrijfoefeningen voor de dood'

Bernd Vanderbilt

2 0

De overtocht (6)

te Petit Paris, een ogenschijnlijk vroom gehucht bij Veurne, daar hield die hufter van een apotheker lelijk thuis de foetus kwam er dan toch uit, de tang werd afgespoeld en Pietje de Eeuwige Dood mocht opnieuw verschijnen hij was het danig moe om overal te komen waar weer leven werd ontnomen, mensentreurnis heerst in overmaat het verliep altijd van lust over verderf kommer en kwel ontbering naar geweld, finaal de ondergang één plank hebben we dan losgemaakt, de foetus naast zijn grootmoeder gelegd, het lijkenhout mocht schoon weer toe toch moeten wij, zullen wij geraken in dat zeer beroerde Adinkerke, de grafkist viel nog niet uiteen, nog een geluk sleuren zeulen slepen, lege magen norse hoofden, omwille van wat brandhout werd wij bijkans beroofd uit de reeks 'Schrijfoefeningen voor de dood'

Bernd Vanderbilt

0 0

Stationnetje

op de trein wachtend die niet meer rijdt - de stationskat slaapt

Margaretha Juta

9 0

De overtocht (5)

dagen plukken wij al lang niet meer, ook niet onderweg naar Adinkerke, hoogstens bramen donkerpaars en zelfs de rode zijn er om te overleven het paard dat hebben wij verkocht, de kist zullen we moeten sleuren over landwegen waar vreemden naar ons staren en de geur moeilijk verdragen wij weten veel niet meer, het nut niet noch wie in een dronken bui Allison dat jonk weer heeft bevrucht, god, zij wil het kwijt, we stoppen bij een apotheker! zoals dat gaat met mannen is die vent gelijk zo velen heel gewoon een stuk crapuul, eerst een wip daar in die zieke kelder en de smeerlap kiest de kont uit de reeks 'Schrijfoefeningen voor de dood'

Bernd Vanderbilt

0 0

Zon

De stappende vrouw stopt en keert zich om naar de zon in haar gezicht

Bert Depoorter

4 1

De overtocht (4)

Addie Jonathan Allison en Quentin, ik vergat bijkands Meneer Vertriest, het is al bij al een wankele familie kalmte is een hemels godsgeschenks en eindelijk, sinds Addie ons verliet, wordt er schoon gezwegen niet één wezen mekkert onderweg, we slapen allen liefst in stallen zonder kribbes, krabben danig in het haar het paard is immers uitgemergeld en geregeld stuikt het door de poten, wie de dood moet trekken struikelt op een dag dan laat je alles achter, het nobel paard dat jou vertrouwde, hen voor wie je vuur was aan de schenen uit de reeks 'Schrijfoefeningrn voor de dood'

Bernd Vanderbilt

0 0

Luxe

Luxe is niet de glans van goud, Niet wat je draagt, niet wat je houdt. Geen villa hoog op een berg gebouwd, Geen auto die door straten sjouwt. Luxe is niet een klok van zilver, Niet de champagne, niet de kaviaar. Niet een jacht dat dobbert in de haven, Of een diner met sterrenwaard. Luxe is niet de dure merken, Niet de kunst die muren siert. Niet de macht om te regeren, Of applaus dat keer op keer vibreert. Luxe is het zonlicht op je huid, Een warme lach die jou verblijdt. Een hand die zacht de jouwe vindt, Een kinderstem die vrolijk zingt. Luxe is tijd die je kunt delen, Niet haasten, rennen, altijd streven. Het is een blik vol mededogen, Een schouder die je tranen drogen. Het is de stilte in de morgen, Vrij van zorgen, vrij van pijn. Een kop koffie, een goed gesprek, Een lief gebaar, gewoon, oprecht. Luxe is wat je hart doet stralen, Niet wat schittert in de etalage. Het zijn de mensen, echt en trouw, Die zeggen: ik geef om jou. Luxe is onbetaalbaar.

Guy Van Damme

29 1

Winter

te lang gebakken - de winterknollen dragen een zwarte korst

Margaretha Juta

5 0