Lezen

“It's a bad lucky day”

Throwback to 22 juli 2006 in Arizona.  Die dag willen wij Monument Valley verkennen maar niet de klassieke "17 mile scenic drive" zoals de meeste toeristen doen. Back to the roots is ons beweeggrond. Het authentieke karakter van het land van de Navajo exploreren. Weg van het massa toerisme en bij voorkeur… met een Navajo-gids. Wij kiezen voor de Navajo Mystery Valley Tour. De naam alleen al doe je dromen over “The Far West”, over indianen en cowboys. Voor mij zie ik het beeld van indianen op een Buffalo-jacht die te paard – beschilderd met gele, blauwe, witte en rode symbolen - tussen de grillige rode rotsformaties en de omringende woestijn galopperen. Zittend in blote torso op hun paarden met boog in linkerhand, met vijf of zes pijlen uit pijlkoker, klaar voor onmiddellijk gebruik. De teneur voor het bezoek is duidelijk. Even terug in de realiteit.  Mystery Valley, de minst bekende vallei rond Monument Valley, is alleen toegankelijk voor bezoekers die een Navajo-gids hebben. Dit is waarschijnlijk het beste omdat er verschillende gevoelige archeologische vindplaatsen zijn, verschillende Navajo-families wier huizen zich in het gebied bevinden en niet gestoord willen worden, en misschien wel het allerbelangrijkste: de wegen zijn erg slecht met diep zand en helemaal geen bewegwijzering. Het zou heel gemakkelijk zijn om hier te verdwalen. Avontuur is gegarandeerd! We rijden vanuit Blanding met de Suzuki Grand Vitara 119km  verder richting  Oljato in Monument Valley. “You are entering Navajoland” Aangekomen op de plaats Oljato begeven wij ons naar de kiosk van “Black's Hiking, Jeep Tours and Trail Rides”. De zon staat hoog aan de blauwe hemel, het is windstil en de temperatuur flirt met de 37 graden grens. Een vriendelijke squaw valideert onze tour tickets en wijst ons – in afwachting dat een Navajo-gids komt - naar een open safaritruck met drie rijen zitbanken en een canvas bovenblad voor bescherming tegen de zon. In de verte, een lang en bruin getinte persoon in jeans met witte cowboyhoed en donkere sunglasses stapt heel gemoedelijk, vastberaden, hoofd fier rechtop naar de truck. Wij kijken elkaar vragend aan, bijna bevestigend “hij zal onze gids zijn”. “Get in”  Wij klimmen in de truck en nemen plaats op de bruine, hete zitbanken. De gids start de motor en zegt “Welcome, I’m Howard”. Terloops, Howard is niet zijn echte naam. Zijn Navajo naam zijn wij helaas niet te weten gekomen. Het vehicle bolt langzaam weg van de parking richting het onbekende. De 4x4 zoekt zijn weg door het diepe mulle zand. Wij genieten van “the scenery”. Geen beschaving mijlenver te bespeuren. Regelmatig stopt de gids en laat ons genieten van prachtige uitzichten, natuurlijke bogen en rotstekeningen.  Bij de zoveelste stop zegt Howard "follow me". Een pad op de rode rotsberg brengt ons naar een prachtig “viewpoint”. “Take pictures” zegt hij. Terwijl wij van de omgeving genieten trekt hij zich wat verder verschuilend terug om op een rots te zitten. Heel nieuwsgierig hou ik hem, niet opvallend, in het oog. Plots begint hij – kijkend naar de horizon - in het Navajo te zingen. Het lijkt een heilige zang te zijn. Monument Valley wordt beschouwd als een goddelijk landschap dat de Navajo-bevolking verbindt met hun spirituele tradities en ceremonies. Het is een uniek tafereel. Hierbij maak ik mij de volgende bedenking “indianen hebben een natuurgeloof. Zij tonen dankbaarheid en respect voor  Moeder Aarde, zij zijn de echte "groene jongens". Na zijn ritueel staat Howard recht en vervolgen wij onze weg. Three Pine Ruins, Square House, House of Many Hands - een kloofmuur met handgeschilderde pictogrammen, en Full Moon Arch passeren de revue. Plots versneld de 4x4, de truck maakt gekke bewegingen in het mulle zand, wij worden dooreengeschud. Is dit een deel van de attractie? Wil Howard even die “bleekgezichten” bang maken? De wilde rit blijft aanhouden, het wordt nog spannender. In de verte doemt een stalen kabel op die schuin gespannen is naar een paal. De wagen rijdt in volle snelheid recht naar het doel, eronderdoor. Een gekraak van jewelste, trillingen en schreeuwen volgen. De wagen stopt. Howard en het gezelschap stapt uit de wagen om te bekomen. Gelukkig is niemand gewond. Wat blijkt?  Het canvas bovenblad haakte tegen de stalen kabel en werd volledig naar achter geduwd. Een verwrongen uitzicht. Howard had zich mispakt. Een groot probleem stelde zich. De truck terugbrengen in de huidige toestand is not done. Toekomen op het einde van de rit zou hem belachelijk maken bij zijn broeders. Wat nu? Algauw had Howard een oplossing. Hij zou ons ergens in de woestijn deponeren en verder rijden naar een vriend die het dak zou rechttrekken. Het voorstel werd door het gezelschap goedgekeurd. We rijden een eindje verder en bij een eenzame boom laat hij ons uitstappen. Hij vervolgt zijn rit naar de vriend. Het is snikheet, we zitten – gelukkig maar - in de schaduw van de enige boom. Nog steeds in the mood van een toerist genieten we volop van de wondermooie omgeving.  Een uniek schouwspel. We wachten geduldig maar geleidelijk aan krijgen we te maken met de dorst. Geen water, de flesjes water zijn in de truck gebleven. Wat stom! We blijven rustig zitten om niet te veel te zweten en vocht te verliezen. Na 2 uur wachten, nog steeds geen Howard. De stemming is reeds gezakt. Onzekerheid neemt de bovenhand. Is hij ons niet vergeten? Is er onderweg iets gebeurd? Met een cell phone heb je hier geen verbinding. Iemand contacteren is dus uitgesloten. We zijn volledig van de buitenwereld afgesloten. Je zou het maar moeten meemaken… omkomen van de dorst in the middle of nowhere en niemand die weet waar wij zijn. Het zou niet de eerste keer zijn dat toeristen in een woestijn omkomen. De mooie omgeving kreeg stilaan een andere dimensie. Zou dit hier nu onze eindbestemming zijn? Opluchting. Na 3u wachten, het leek bijna eindeloos, doemde in de verte een bekend voertuig op. Wij waren zo blij om onze Navajo-gids weer te zien. Hij leek niet zo blij te zijn. Kijkend naar het voertuig begrepen wij onmiddellijk waarom. Het gestel was niet volledig rechtgetrokken. Wij toonden compassie. Zijn antwoord hierop “it’s a bad lucky day”.

Guy Van Damme
25 0

je brein is flexibel

Geloof in jezelf! Durf je eigen ding doen, zoek je eigen mening en kom ervoor op. Natuurlijk kan je je mening altijd veranderen, bijvoorbeeld door wat anderen zeggen, maar je kiest zelf wat je doet met praatjes van anderen. Denk niet te veel wat de anderen zullen denken van je kleren of tekening of andere dingen, doe wat jij denkt dat het beste is en waar jij je het beste bij voelt. En, heel belangrijk, wat jij denkt dat de anderen van je denken, denk jij alleen!  Durf. Je hoeft jezelf niet constant te bewijzen ten opzichte van anderen, jij weet wat je kan, dat is voldoende. Geloof in jezelf. Als je zegt dat je het toch niet kan, dan zal je het ook niet kunnen, probeer die gedachte om te draaien en zeg hardop dat het wel zal lukken. De wijze woorden van Pipi Langkous zijn hier op hun plaats: ‘Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan.’ Prachtig, is het niet!  Vergelijk jezelf niet steeds met anderen en wees vooral jezelf. Behoud je eigenheid, durf jezelf zijn/tonen.  Iedereen is uniek, gelukkig maar! Stel je voor dat iedereen blauw de mooiste kleur vond en alleen blauwe kleren zou dragen, zijn of haar boeken in het blauw kaften, alleen blauwe pennen, kleurtjes en stiften zou willen gebruiken… Dat zou saai zijn, denk je niet?  Bemoei je alleen met je eigen zaken, wanneer jij er zelf iets negatief door ervaart, is het ook jouw zaak. Wees beleefd, eerlijk en kom op voor jezelf en anderen.  Denk na over je goede kanten en over de dingen waar je nog aan moet werken. Probeer jezelf tegen te komen en leer uit elke ervaring. Ook negatieve ervaringen hebben nut, zo leer je jezelf beter kennen en kan je bedenken wat je volgende keer in die situatie zal doen.  Kom op tijd tot rust, zoek je buikademhaling terug op. We worden allemaal geboren met een goede buikademhaling, maar door het drukke leven, de vele hobby’s en andere ‘verplichtingen’, hebben we een geforceerde ademhaling. Hoog in je schouders ademhalen is niet gezond. Af en toe bewust zijn van je ademhaling, diep in- en uitademen waarbij je buik dikker wordt bij het inademen, zorgt ervoor dat je tot rust komt, dat je lichaam zich kan ontspannen.  Denk positief, probeer minstens tien keer per dag echt te lachen, soms kan je zelfs bij pech beter lachen dan huilen of kwaad worden. Haal uit elke negatieve ervaring iets goeds, wat heb je eruit geleerd? Hoe kan je een volgende keer reageren? Waarom ervaar je dat als negatief?  Denk niet dat jij de enige bent die dat meemaakt. Erover praten met lotgenoten of mensen die je toevallig tegenkomt of mensen die dicht bij je staan, is de sleutel tot aanvaarding.  Als je je verhaal kan delen met een lotgenoot, iemand die in hetzelfde schuitje zit of heeft gezeten, iemand die hetzelfde heeft meegemaakt, een collega, zal het je helpen, want pas dan weet je dat je niet de enige bent, dat je niet alleen bent met zo’n ervaring. Gun jezelf een joker, je moet niet met alles meedoen, je moet niet alles kunnen. Als Facebook of Instagram of een andere hipe je niet aanstaan, moet je er absoluut niet met mee doen. Als lopen of koersen of een andere bezigheid je niet liggen, zoek dan iets dat iets voor jou is, eender welk ding waar je je goed bij voelt is oké.  Ga naar buiten, speel in de tuin, ga op ontdekking, maak een kamp met takken en bladeren, gebruik een loep om insecten te bekijken. Kom tot rust in de natuur, klim in een boom, lig in het gras, ga wandelen in een bos. De natuur is onze natuur, dus je vindt sowieso iets dat je leuk vindt in de natuur, al is het een boek lezen in je hangmat of gaan wandelen met je hond.  Plant een zaadje, geef het water en kijk wat het wordt. Blijf jezelf verwonderen over de magie van de natuur. Sta steeds open voor anderen. Luister naar anderen, denk niet te snel je eigen ding, maar probeer je de dingen voor te stellen dat iemand je vertelt over zijn of haar ervaringen. Als je een verhaal hebt gehoord over iemand, wil dat niet zeggen dat dat de waarheid is, ieder heeft zijn eigen kijk op de dingen, ieder heeft zijn eigen standpunt. Als je gelooft in jezelf kan je ook in anderen geloven. Als je jezelf graag ziet, kan je ook anderen graag zien.  Geef complimenten, geef bloemen, schrijf een kaartje of een ellenlange brief, maak een tekening voor de mensen die je graag hebt of voor iemand die je iets wil geven om het eender waarom.  Laat de dingen op je afkomen, plan je dagen niet overvol, je moet niet alles doen dat je doet, zeg niet steeds dat je het druk hebt, want vaak heb je daar zelf grip op. Verwacht niet te veel, wees gefascineerd, geboeid door de dingen des levens, door verhalen, gebeurtenissen, de wetenschap, andere meningen.  

Floor Lenaerts
0 0

Toeristen zijn goed voor de democratie, dus voor de wereld. a

Toen generaal Francisco Franco in Spanje aan de macht was, was hij zo goed als failliet.Maar er was een melkkoe. Toeristen.  In het begin van het toerisme werden schaars geklede toeristen nog weleens afgeschrikt door politieambtenaren.  Die generaal Francisco Franco, terreurbewind, over de Spaanse bewoners, uitvoeren.Dat duurde niet lang.  Opeens mocht op de stranden dingen die voor de Spanjaarden verboden waren. Voor niet lang.Opeens kregen de Spanjaarden de smaak te pakken en was niets  meer terug te draaien.    foto VERF ED  Parc Joan MiroCalle Tarragona Wijk: Eixample Dona i Ocell (lees: Vrouw en vogel) met haar felle kleuren domineert het geplaveide hoge deel van het park. Het park kreeg de naam Joan Miro. FOTO GALLERY verf ed https://www.2dehands.be/q/verf+ed+/ Rond 1995 heb ik dat werk gemaakt. Ik noem het "altaar der culturen."Links ziet men een tv, onze gemeenschappelijke identiteit valt van het - silicium - glas - zand.De gemeenschappelijke informatiebronnen zijn verdwenen.De wijzen van vroeger opgevolgd door radio en uiteindelijk als laatste de tv die een ongeveer gemeenschappelijke boodschap uitdragen is niet meer.De informatie is versplinterd.Rechts ziet men een gietijzeren kandelaar daar in een mensenhoofd in papier. Stukken teksten. Krantenpapier "De encyclopedische mens".Gietijzer = nationalistenKandelaar = religieIn het midden staat de hedendaagse mens. Opgesloten. "de encyclopedische mens".Dit deel is gemaakt van een reclame voor lippenstift.Regeneratie KosmetikIn de dubbele wand gaan luchtbellen in het water de hoogte in.In die dubbel - transparantie - plexiglas zit diezelfde "encyclopedische mens".Het geheel staat op dunne platen, glas = chips = zand = silicium.Het geheel steunt op een gietijzeren pilaar = industriële cultuur.De gietijzeren plaat staat op de grond = landbouwcultuur.HET ALTAAR DER CULTUREN. Ik woonde toen in de Aalmoezenierstraat in Antwerpen. De jaren 90 tig.   http://www.anamorfose.be/verf/misc-images/verf-t-i-r-e

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.
28 0

De bretellen man. De jaren 60 tig. a

"BEKEN!" brulde de man me toe."Wat bedoelt u?" vroeg ik bedeesd."Je drugsgebruik," verduidelijkte hij. De man leek te zijn weggelopen uit een Franse politieroman: een dikke pens, bretellen en het zweet op zijn voorhoofd. De gezondheidsbrigade?De man merkte mijn flauwe glimlach op en reageerde alsof hij persoonlijk werd beledigd. "Verf, lang zul je niet meer lachen," siste hij vol opgekropte woede. "Breng haar binnen!"Een vriendin werd binnengesleept; we hadden jaren daarvoor een kortstondige maar hartstochtelijke relatie gehad. Ze zag er verschrikkelijk uit. Ondertussen las 'de Bretel' een verklaring voor: "U hebt samen met deze persoon op die dag, op dat uur en in die omstandigheden drugs gebruikt."Ik had nooit met haar drugs gebruikt. Zij was de dochter van een kleinburger, en die kringen hielden mij altijd ver van hun experimenten. Bovendien zat ik op dat bewuste moment als dienstplichtige in het leger."Wat zegt u nu? Je weet toch dat het niet waar is?" stamelde ik. In mijn onvaste stem en haar betraande ogen lag nog een glimp van onze puberliefde."Ik heb het niet gewild," sprak ze me toe. De lichte zweem van hysterie in haar stem verraadde haar uitputting. Met haar laatste restje kracht zei ze: "Ik trek mijn verklaring in."De man met de bretellen leek niet eens verbaasd. Even later stond ik weer op de keien in de middagzon. Alle vermeende medeplichtigen werden vrijgelaten. Ze hadden mijn vriendin zo onder druk gezet dat ze elke naam die ze kende had opgegeven: in totaal werden dertig mensen beschuldigd van iets wat ze nooit hadden gedaan.Dertig jaar later kreeg ik een kaartje van haar met slechts één woord: sorry. Ze had drie decennia lang met een enorm schuldgevoel geleefd. Jaren later hoorde ik dat ze was overleden. De laatste tien jaar van haar leven was ze ziek geweest. Anorexia. Ze had de schuldgevoelens op zichzelf geprojecteerd. De gruwelijke War on Drugs. de war on drugs / oorlog tegen medicijnen.                                                 “Waanzin is steeds opnieuw hetzelfde doen, en dan verschillende uitkomsten verwachten” Albert Einstein (1879-1955) ooit zal iemand zich daar ooit voor moeten excuseren.       FOTO GALLERY verf ed https://www.2dehands.be/q/verf+ed+/ Rond 1995 heb ik dat werk gemaakt. Ik noem het "altaar der culturen."Links ziet men een tv, onze gemeenschappelijke identiteit valt van het - silicium - glas - zand.De gemeenschappelijke informatiebronnen zijn verdwenen.De wijzen van vroeger opgevolgd door radio en uiteindelijk als laatste de tv die een ongeveer gemeenschappelijke boodschap uitdragen is niet meer.De informatie is versplinterd.Rechts ziet men een gietijzeren kandelaar daar in een mensenhoofd in papier. Stukken teksten. Krantenpapier "De encyclopedische mens".Gietijzer = nationalistenKandelaar = religieIn het midden staat de hedendaagse mens. Opgesloten. "de encyclopedische mens".Dit deel is gemaakt van een reclame voor lippenstift.Regeneratie KosmetikIn de dubbele wand gaan luchtbellen in het water de hoogte in.In die dubbel - transparantie - plexiglas zit diezelfde "encyclopedische mens".Het geheel staat op dunne platen, glas = chips = zand = silicium.Het geheel steunt op een gietijzeren pilaar = industriële cultuur.De gietijzeren plaat staat op de grond = landbouwcultuur.HET ALTAAR DER CULTUREN. Ik woonde toen in de Aalmoezenierstraat in Antwerpen. De jaren 90 tig. http://www.anamorfose.be/verf/misc-images/verf-t-i-r-e

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.
19 0