"BEKEN!" brulde de man me toe.
"Wat bedoelt u?" vroeg ik bedeesd.
"Je drugsgebruik," verduidelijkte hij. De man leek te zijn weggelopen uit een Franse politieroman: een dikke pens, bretellen en het zweet op zijn voorhoofd. De gezondheidsbrigade?
De man merkte mijn flauwe glimlach op en reageerde alsof hij persoonlijk werd beledigd. "Verf, lang zul je niet meer lachen," siste hij vol opgekropte woede. "Breng haar binnen!"
Een vriendin werd binnengesleept; we hadden jaren daarvoor een kortstondige maar hartstochtelijke relatie gehad. Ze zag er verschrikkelijk uit. Ondertussen las 'de Bretel' een verklaring voor: "U hebt samen met deze persoon op die dag, op dat uur en in die omstandigheden drugs gebruikt."
Ik had nooit met haar drugs gebruikt. Zij was de dochter van een kleinburger, en die kringen hielden mij altijd ver van hun experimenten. Bovendien zat ik op dat bewuste moment als dienstplichtige in het leger.
"Wat zegt u nu? Je weet toch dat het niet waar is?" stamelde ik. In mijn onvaste stem en haar betraande ogen lag nog een glimp van onze puberliefde.
"Ik heb het niet gewild," sprak ze me toe. De lichte zweem van hysterie in haar stem verraadde haar uitputting. Met haar laatste restje kracht zei ze: "Ik trek mijn verklaring in."
De man met de bretellen leek niet eens verbaasd. Even later stond ik weer op de keien in de middagzon. Alle vermeende medeplichtigen werden vrijgelaten. Ze hadden mijn vriendin zo onder druk gezet dat ze elke naam die ze kende had opgegeven: in totaal werden dertig mensen beschuldigd van iets wat ze nooit hadden gedaan.
Dertig jaar later kreeg ik een kaartje van haar met slechts één woord: sorry. Ze had drie decennia lang met een enorm schuldgevoel geleefd. Jaren later hoorde ik dat ze was overleden. De laatste tien jaar van haar leven was ze ziek geweest. Anorexia. Ze had de schuldgevoelens op zichzelf geprojecteerd. De gruwelijke War on Drugs.
de war on drugs / oorlog tegen medicijnen.
“Waanzin is steeds opnieuw hetzelfde doen, en dan verschillende uitkomsten verwachten”
Albert Einstein (1879-1955)
ooit zal iemand zich daar ooit voor moeten excuseren.
FOTO GALLERY verf ed
https://www.2dehands.be/q/verf+ed+/
Rond 1995 heb ik dat werk gemaakt. Ik noem het "altaar der culturen."
Links ziet men een tv, onze gemeenschappelijke identiteit valt van het - silicium - glas - zand.
De gemeenschappelijke informatiebronnen zijn verdwenen.
De wijzen van vroeger opgevolgd door radio en uiteindelijk als laatste de tv die een ongeveer gemeenschappelijke boodschap uitdragen is niet meer.
De informatie is versplinterd.
Rechts ziet men een gietijzeren kandelaar daar in een mensenhoofd in papier. Stukken teksten. Krantenpapier "De encyclopedische mens".
Gietijzer = nationalisten
Kandelaar = religie
In het midden staat de hedendaagse mens. Opgesloten. "de encyclopedische mens".
Dit deel is gemaakt van een reclame voor lippenstift.
Regeneratie Kosmetik
In de dubbele wand gaan luchtbellen in het water de hoogte in.
In die dubbel - transparantie - plexiglas zit diezelfde "encyclopedische mens".
Het geheel staat op dunne platen, glas = chips = zand = silicium.
Het geheel steunt op een gietijzeren pilaar = industriële cultuur.
De gietijzeren plaat staat op de grond = landbouwcultuur.
HET ALTAAR DER CULTUREN.
Ik woonde toen in de Aalmoezenierstraat in Antwerpen. De jaren 90 tig.