Ochtendhumeur
Het is vijf voor acht, spitsuur in de metro. De koffie van deze ochtend ligt nog op mijn maag. Een jonge vrouw murwt zich doorheen de opeengepakte mensen. Eigenlijk is ze nog een meisje, maar ze draagt een baby op haar arm. Haar schouderlange haren zijn nonchalant samengebonden. Ze heeft lichtbruin haar, met enkele rosse en ook blonde lokken. Ze kijkt verlegen naar de grond. In haar vrije hand houdt ze een koffiebeker waarin ze hoopt wat geld bijeen te krijgen. Het metrostel stopt bruusk, waardoor alle passagiers plots in dezelfde richting vooroverbuigen. Gedurende enkele seconden staan we stil, om na enkele korte schokken weer te vertrekken.
De jonge vrouw passeert, ik stop wat kleingeld in haar bekertje. Ze biedt me een pakje papieren zakdoeken aan terwijl ze me met haar zeegroene ogen aankijkt. Ik zeg haar dat ze de zakdoeken mag houden.
Er komt een zitplaats vrij. Het meisje zet zich neer, neemt een papfles uit haar tas en geeft de baby te drinken. Haar gebaren zijn teder. Ze draagt een zwarte totebag met het opschrift ‘Today is a good day to smile’. Ik weet niet of ik moet lachen of huilen. Volgende keer neem ik de zakdoeken wel aan.