Ochtendhumeur

Annelies Leysen
27 jun. 2018 · 0 keer gelezen · 0 keer geliked

Heet water loopt van haar kruin naar haar kin en doet tegelijkertijd pijn en deugd. Ze wou dat ze haar gedachten weg kon wassen. Dat ze gewoon met het water mee door het afvoerputje zouden glijden. Het water dat in haar oren sijpelt, sluit haar even volledig af van de wereld. Volledig in haar eigen universum, zonder wekkers, zonder opstaan, zonder dagelijkse sleur.
            Haar armen hangen doelloos naast haar lijf, alsof ze alleen decoratief zijn. Het onbehaaglijke gevoel dat ze aan haar droom van deze nacht heeft overgehouden, zit nog onder haar leden. Ze droomde dat ze midden in een bombardement zat. Alweer. Overal om haar heen zag afgerukte ledematen en rompjes van kinderen liggen. Vluchten kon niet, ze wist niet meer hoe ze zich moest bewegen. Minstens één keer per week heeft ze deze droom. Al maandenlang. Normaal gelooft ze niet erg in droomduiding, maar ze neemt zich voor straks eens op te zoeken wat het zou kunnen zeggen. Ze weet niet meer wat anders gedaan, de droom heeft een te grote invloed op haar leven. Ze is zichzelf aan het verliezen, maar ze weet niet waaraan. En of dat slecht is, of net goed.

Hoefde ze maar nooit meer uit deze douche hoefde te komen. De wekker haalt haar meedogenloos terug uit haar wereld, binnen tien minuten moet ze de jongens uit hun bed halen. Ze sleept zichzelf uit de douche en kiest voor een donkere jeans, een groen bloesje en een blauw truitje. Sokken met ‘Merry Christmas’ op, ook al is het half mei. Ze bekijkt haar naakte, rillende lijf in de spiegel. Knokig en bleek, kleine, afhangende borsten, paarsachtige knieën, grote oren. En een kille, eenzame blik. Het is alsof ze in de ogen van een oorlogskind kijkt. Ze kan zich niet meer herinneren wanneer die alomtegenwoordige tristesse zich precies om haar schouders heeft gedrapeerd. Ze zijn aan elkaar gehecht geraakt. Ze sluit haar ogen, zucht diep en draait de kraan dicht. Binnen een uurtje zal ze aankomen op haar werk, een glimlach uit haar lijf persen en haar gekende mopjes maken, alsof er niets aan de hand is. Niemand zal iets in de gaten hebben.

Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.

Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver en help je hem verder op weg.

Annelies Leysen
27 jun. 2018 · 0 keer gelezen · 0 keer geliked