dm3vekemans

kluizenaar

de gratis tafel stond er logisch naar de dag en nacht gericht met een vergezicht op groen over de weide achter de werf op sommige dagen bood het troost ik zat er altijd alleen uren dagen te turen te staren door amper gewassen vensters verdrietig verlaten verveeld niemand die het wist, vermoedelijk enkel de oude stinkerd van verdieping één wiens geur niet viel te rijmen met het leven van alledag toch leek zijn leven een aanvulling op het mijne met stof overal, vooral op onze lach hardnekkig vuil op onze ramen belemmerde ons zicht ik was bijna blij met een bezoek van de eenzame muis met overtollig lichaamsgewicht in de trappenhal, op zoek naar eten in onze gang, het vuilnisbelt en bij mijn onaangekondigde thuiskomst vloog ze dan ook van angst bezeten naar beneden door mijn benen gesneld het was vaak het spannendste moment van de hele week iets om naar uit te kijken ik moet zelfs toegeven dat ik het jammer vond als ze er niet was het weerspiegelde mijn lijden en bracht af en toe wat motivatie met zich mee ik moest ook vaak denken aan de in slippers gedwongen poten vol schurft van dat vunzig wijf op het gelijkvloers wie ik al eens hielp met haar boodschappen tot aan haar ranzig kot met dito kat mijn buren waren geen inspiratie nee maar gaven me wel het gevoel dat ik het zo slecht niet had en als de deurbel al ging wist ik automatisch wie het was wie me kwam verlossen uit mijn leed me recht trok uit mijn mentaal gegraven graf ik wierp de sleutels door het raam ze liet ze vallen als een grap ze was liefdevol en ik vond haar mooi haar verschijning gaf me rust haar huid was lichtbruin, rein en zacht ze rook lekker en omarmde mijn onervaren lust ze lachte sober,  ik genoot Ik kwam meestal gewoon in haar klaar ze was er ok mee, en ik ook ze gaf me dat waar ik op wachtte we waren elkanders afleiding in een leven met beduidend weinig hoop we gaven mekaar genegenheid, het verzachtte het vooral grote gebrek aan tevredenheid de schaarse momenten met haar waren de lichtpunten in mijn leven vaak vertrok ze na de seks zonder wil me echt te kennen en ik kon haar geen ongelijk geven verder gebeurde er niet veel dan kijken  door dat raam op het tweede verdiep  van miserie met een kluizenaar als buur die vaak geld leende in nood voor wat eten en zijn verslaving als troost naar zijn dood hij stak het wel elke maand mooi in een envelopje onder mijn deur het gaf me een gevoel iets goed te doen een daad te voegen bij het woord want verder deed ik niet veel dan drinken en dronken schreef ik wel eens wat geestesbraaksels op papier in een studio leger dan mijn hart in een schrift erger dan klad een gedrocht van een zetel, een gratis tafel en matras een treurige keuken en slecht beschilderde muur veranderde niet veel aan het feit dat ik me voelde als vergeten als een wezen gedrenkt in spijt een dagelijkse wandeling tot aan een bank dat was het zo een beetje zitten aan de straatkant met grootse blikken in mijn rug van stenen beelden aan dat imposante gebouw veel meer deed ik niet de dagen duurden lang ik was nog zo jong, ik was in rouw ik leek wel de heremiet   op dat bankje en in mijn studio versleet ik eindeloos veel kostbare tijd terwijl er zoveel en iedereen de ambitieuze wereld passeerde het bracht me voor zover ik weet vooral weinig bij En dat wanneer er zo veel werk was     dimitri V.