de gratis tafel stond er logisch
naar de dag en nacht gericht
met een vergezicht op groen
over de weide achter de werf
op sommige dagen bood het troost
ik zat er altijd
alleen
uren
dagen
te turen
te staren
door amper gewassen vensters
verdrietig
verlaten
verveeld
niemand die het wist, vermoedelijk enkel
de oude stinkerd van verdieping één
wiens geur niet viel te rijmen
met het leven van alledag
toch leek zijn leven een aanvulling op het mijne
met stof overal, vooral op onze lach
hardnekkig vuil op onze ramen belemmerde ons zicht
ik was bijna blij met een bezoek van de eenzame muis
met overtollig lichaamsgewicht
in de trappenhal, op zoek naar eten
in onze gang, het vuilnisbelt
en bij mijn onaangekondigde thuiskomst vloog
ze dan ook van angst bezeten naar beneden
door mijn benen gesneld
het was vaak het spannendste moment van de hele week
iets om naar uit te kijken
ik moet zelfs toegeven dat ik het jammer vond als ze er niet was
het weerspiegelde mijn lijden en bracht
af en toe wat motivatie met zich mee
ik moest ook vaak denken
aan de in slippers gedwongen poten vol schurft
van dat vunzig wijf op het gelijkvloers
wie ik al eens hielp met haar boodschappen tot aan haar ranzig kot
met dito kat
mijn buren waren geen inspiratie nee
maar gaven me wel het gevoel
dat ik het zo slecht niet had
en als de deurbel al ging
wist ik automatisch wie het was
wie me kwam verlossen uit mijn leed
me recht trok uit mijn mentaal gegraven graf
ik wierp de sleutels door het raam
ze liet ze vallen als een grap
ze was liefdevol en ik vond haar mooi
haar verschijning gaf me rust
haar huid was lichtbruin, rein en zacht
ze rook lekker en omarmde
mijn onervaren lust
ze lachte sober, ik genoot
Ik kwam meestal gewoon in haar klaar
ze was er ok mee, en ik ook
ze gaf me dat waar ik op wachtte
we waren elkanders afleiding
in een leven met beduidend weinig hoop
we gaven mekaar genegenheid, het verzachtte
het vooral grote gebrek aan tevredenheid
de schaarse momenten met haar
waren de lichtpunten in mijn leven
vaak vertrok ze na de seks
zonder wil me echt te kennen
en ik kon haar geen ongelijk geven
verder gebeurde er niet veel
dan kijken door dat raam
op het tweede verdiep van miserie
met een kluizenaar als buur
die vaak geld leende in nood
voor wat eten en zijn verslaving
als troost naar zijn dood
hij stak het wel elke maand mooi
in een envelopje onder mijn deur
het gaf me een gevoel iets goed te doen
een daad te voegen bij het woord
want verder deed ik niet veel dan drinken
en dronken schreef ik wel eens wat
geestesbraaksels op papier
in een studio leger dan mijn hart
in een schrift erger dan klad
een gedrocht van een zetel, een gratis tafel en matras
een treurige keuken en slecht beschilderde muur
veranderde niet veel aan het feit
dat ik me voelde als vergeten
als een wezen gedrenkt in spijt
een dagelijkse wandeling tot aan een bank
dat was het zo een beetje
zitten aan de straatkant
met grootse blikken in mijn rug
van stenen beelden
aan dat imposante gebouw
veel meer deed ik niet
de dagen duurden lang
ik was nog zo jong, ik was in rouw
ik leek wel de heremiet
op dat bankje en in mijn studio
versleet ik eindeloos veel kostbare tijd
terwijl er zoveel en iedereen de ambitieuze wereld passeerde
het bracht me
voor zover ik weet vooral
weinig bij
En dat wanneer er zo veel werk was
dimitri V.