Vergeet de pony
Ik was zes. Ik had een roze plastic schelp met daarin een perfecte miniwereld. Een minipaleisje met een miniprinsesje. Het prinsesje had een koetsje en voor dat koetsje stond een pony. Spierwit. Een droomtafereel waarin ik zelf de poppenspeler was.
Een paar decennia later en de wereld ziet er helemaal anders uit. Geen multicolour, wel veel grijs. Geen koets maar een dure dieseldrinker. En die pony – tja, vergeet de pony.
Gelukkig is er dan ... het internet. Een magische plek waar pony's glitteren en regenboogjes kakken. (Als je daarnaar zoekt, tenminste. Google heeft voor elk wat wils.) In het online universum mag iedereen gelukkig zijn. Iedereen is blij, iedereen doet het goed, heeft de beste relatie en de mooiste carrière. En dat kan jij ook.
Het internet houdt je handje vast. Een weldaad van steun en motivatie. “Be the best you can be.” “Action is the foundation of success.” “Have you smiled at a stranger today?” Happy happy. Het gehuppel legt een laagje motivationele glitter over elke doodgewone, soms harde, meestal saaie weer-een-dag. Zit je vast in een uitzichtloze job? “Be the change you want to see in the world.” Heb je het gevoel dat je leven niet uitdraait zoals je had gehoopt? “Use your wings.” Alles kan, niets houdt je tegen.
Meer nog: alles moet. De imperatieven vliegen je om de horen. Achter de regenboog ligt een pot goud, gewoon voor het grijpen! Ga er achteraan. Nu meteen. Nog niet weg? Vooruit! “You are confined only by the walls you build yourself!” Maar wat als er achter die regenboog gewoon de kont van een pony zit?
Al die blije mensen, zo gul met hun recepten voor volmaakt geluk, zeggen eigenlijk dit: als het je hiermee niet lukt, dan ligt dat aan jou. Dan ben jij niet goed genoeg, werk je niet hard genoeg, geloof je niet genoeg in jezelf. Want wij kunnen het. En jij niet.
Het is een pijnlijk symptoom van een doorgedreven individualisme. De waarde van mensen lees je af aan hun vermogen om te produceren, te presteren, en vooral om allemaal unieke sneeuwvlokjes te zijn. De doorsnee mensen met middelmatige levens, alledaagse moeilijkheden en repititieve routines? Die verdwijnen onder het laagje glitter van het internet.
Je zou voor minder faalangst krijgen. Wie zich door de glitter laat verblinden, is eeuwig onvoldoende. De wereld is prachtig en jij bent een smet. Voor velen is dat geen zwartgallig pessimisme maar een ijskoud zelfoordeel. Vraag maar aan al wie geplaagd wordt door depressie, burnout of angststoornissen. De wereld is prachtig, maar niet voor hen.
Het is al lang geleden dat ik zes was, maar nu begint het me te dagen. Er is geen roze paleis. Er is geen koets. Er zijn wel pony's, maar die zijn hoogstens vaalbruin en ze kunnen behoorlijk stinken. En al die motivationele onzin? Laat maar. Tijd voor eerlijkheid.
Mijn dag was heel gewoontjes. Ik heb koffie gedronken, gewerkt en ben naar de Colruyt geweest. Ik heb niet naar een onbekende gelachen. Wie dat wel deed, mag zijn hand opsteken.