gwen deprez

Gebruikersnaam gwen deprez

Teksten

als ik later dood ben

als ik later dood ben laat dan mijn lichaam zinken in de plooien van de zee ik zal door opspattend schuim glijden als door een mand vol witte vlinders en me gewillig laten vangen door lasso’s van kabbelende rimpelingen   het water zal me omarmen met kalmerend groen en meezuigen naar het diepe duister zoals ook ik verdwaasde garnalen meezoog naar het ribfluweel van het strand   zo wordt mijn laatste reis een sappig geschenk voor elk zeedier ook zonder koken al heerlijk     gwen deprez  

gwen deprez
40 2

kater

    in een schemertoestand van beginnend dronkenschap zit alle leven vluchtig verscholen in het zoete witte schuim   als een echt gezelligheidsdier drink ik lekker onverantwoordelijk meer dan nodig   nu zal het nog een stille nacht en een halve omwenteling van de aarde om de zon duren vooraleer deze spuugzieke maag terug op z'n plaats zit vooraleer de interne orde hersteld is en denken weer rechtlijnig kan   ik koester m'n kater en breng de dag horizontaal door   gwen deprez  

gwen deprez
18 0

nu we weer aankomen

nu we weer aankomen op de laatste dag van het jaar ligt voor ons die nieuwe agenda vol uitnodigende tijd en rolt de toekomst zich voor ons uit als een oneindig vliegend tapijt waaronder we straks onze herinneringen bewaren           gwen deprez

gwen deprez
16 1

nog voor het aftellen was begonnen

nog voor het aftellen was begonnen ben ik stiekem naar buiten gegaan op zoek naar de schuilplaats van het nieuwe jaar om het daar te overvallen en te beroven van alle pijn en verdriet   met een knal spoot het opeens tevoorschijn en rende met zijn geheimzinnige koffer onder de arm lachend weg       gwen deprez     gwen deprez

gwen deprez
17 0

de zee is zacht van geluid

de zee is zacht van geluid en spreekt van water en stille kleuren in haar fluwelige fluistering hoor ik reeds de stem van maart met hier en daar nog wat haperingen en woorden die verdwijnen in ebgeruis   ik adem van deze zee de vochtige sporen in en leeg mijn geest al mijn dwaasheden leg ik in het zand tot de zee ze uitwist en ik als lente opnieuw begin       gwen deprez

gwen deprez
32 0

als een gekreukt laken

als een gekreukt laken ligt de zee op het strand en hertekent watervlug het zand   alle verleden is reeds weggewassen het strand opnieuw gemaakt   smalle golfjes vulden de zandkuilen waar ik naar schatten had gegraven en trokken mijn kastelen mee naar het diepzeeblauw tot voorbij de vloedlijn waar ook het kind verdween en ik groot werd vandaag was toen nog later   nu kijkt de zee me schuldbewust aan komt aarzelend dichterbij en kust zachtjes mijn voeten   ik keer huiswaarts langs de dijk met een schepnetje vol geluk van garnalen en restjes zandgebak aan mijn natte voeten     gwen deprez

gwen deprez
38 0

Stad aan zee

    wie naar Oostende reist ruikt al van tevoren de zee groots en eenvoudig tegelijk een unieke geur van verten voorbij het strand van herinnering waar tempo ritme en tijd ruimte heet en waar het uur er niet toe doet   wind waait er met een prikkeling van water over bloemen van tastbare tijd als door Ensor bijeengezet in een prachtig kleurenpalet   zout galmt in de longen van deze stad die meervoudig ruist naar alle kusten hier kan je alles missen wat je mist zo weinig zo veel                       gwen deprez

gwen deprez
12 0

je beeld

Je beeld         Soms, zelfs wanneer ik intens bezig ben, neemt je beeld plots - heel oncontroleerbaar - bezit van mijn geest als een kleine kortsluiting in mijn denkproces waardoor ik eventjes niet meer als normaal functioneer.   Zo breek je, zacht als een zucht bij mij binnen alsof het weer heel even toen was...                                      gwen deprez

gwen deprez
8 0

het was Allerheiligen

het was Allerheiligen, het regende zachtjes iedereen bracht bloemen aan herinneringen en ook ik dacht aan jou aan wat eens was en hoe daar niets tastbaars van overblijft   in de onbeweeglijke rust van het moment kwam de vervlogen tijd eventjes terug en voelde ik opnieuw een klein geluk     gwen deprez

gwen deprez
14 0

novembermist omarmt wat overblijft

novembermist omarmt wat overblijft uitgeholde letters en cijfers waar mijn vinger aarzelend over strijkt en zo het laatste spoor volgt dat je achterliet   onder gevallen blaren is gras reeds over het litteken gegroeid maar zoveel jaar later blijft dit nog steeds een plek om af en toe bloemen op te leggen     gwen deprez

gwen deprez
26 0

Opleiding

Publicaties

Prijzen