jij de nachtelijke visser
haal de haken uit je mondhoeken
alleen kunnen ze de zwaartekracht niet trotseren
zonder meer zal je in deze limbo verkeren
iets tussen nachtbraken en waken, een verkeerde vorm van ogen dicht
wimpers mochten wensen doen
toen de ongelofelijkheid van het toeval nog relevant was
en in canon zullen de zalmen springen
tegen de wind in, natuurlijk, maar toch volgen ze elkaar
en zoals ze wolken breken wanneer storm verwacht wordt
zo
met een kanonschot - zal ik in stukken liggen
maar staakt het vuren tot het wisselen van het licht
en in al het ochtendgeraas strookt gij niet met de werkelijkheid
verhuisde stilte laat ruimte achter, om te ademen, om
te beseffen hoe de aarde rond de zon draait - wij zijn nooit het middelpunt geweest
