Hemelszoet

Gebruikersnaam Hemelszoet

Teksten

mama

Gisteravond wou Juliette buurtpolitie kijken, ok, 1 aflevering en dan gedaan. Ik was ondertussen begonnen in de keuken, met de afwas. De tv gaat uit. "mama, ben je nog niet begonnen aan het eten!" ze heeft honger, dat hoor ik , lichtjes kwaad is ze … neen, ik ga nu beginnen, .. kom je me helpen? Hier een wortel, die kan je schillen en in stukjes snijden. Nee, ik wil niet. Ik leg hem op de tafel in de living, met een snijplank en een mes. Uiteindelijk schilt ze hem, … Ik ga de vistaart maken, uit het receptenboek van Jamie Oliver, ‘’zo jong nog!’’ merkt Juliette op, staat hij op de foto op de cover van zijn kookboek. Uiteindelijk helpt Juliette me … Ze pelt de gekookte eieren, ze heeft een lifehack gezien hoe je dat moet doen, een tas met koud water erin om ze te laten afkoelen.. Ik doe verder. Wortel en ui bakken, … waar is de slagroom? Juliette snijdt de vis in reepjes, ze heeft nog niet zoveel kracht in haar pols, gaat moeilijk, dus ik help. Ze plet de aardappelen en dan zetten we de schaal in de oven. Nog een half uurtje… tot 20u25 dus, ze zet de timer. We zitten in de zetel, tafel is gedekt. De timer loopt af. Etenstijd. Jonas moest nog 10 min z’n game afwerken op tv, Fort nite .. Aan tafel. "Mama, het is niet lekker, het is heeel lekker" zegt hij… de sloeber. Een lach op z’n gezicht. Juliette vindt het ook lekker. We genieten. Ondertussen al bijna tijd. Afruimen. De rust van de avond kan beginnen. Om 21u moet Juliette naar boven, zodat ze om 21u30 in haar bed zit, dat is het plan telkens… Ik ga om 21u30 met Jack naar buiten. Richting het restaurant. Veel licht, hoge ramen, ik zie de mensen zitten aan tafel, ontspannen, praten, een groepje komt net naar buiten en neemt met weinig woorden afscheid. Salu. Ik wandel door tot voorbij de caravan die in de tuin staat van een huis verderop. Er brandt licht. De tv is aan. Gordijnen dicht, maar ik kan een glimp van het tv-scherm zien. Een man zit daarbinnen. Ik zie hem soms. Met een vrouw, z’n moeder?, aan tafel, zitten ze, .. Enkel een hek is de afsluiting van de tuin, geen beschutting, je kan binnenkijken, in de tuin, en in het bijgebouw, naast de caravan, waar hij in de winter zit. Ik keer terug. De maan schijnt met een sliert wolken eromheen. Ze is op weg naar vol. Jonas gaat om 22u naar boven. Een zoen. Slaaplekker. De ideale wereld is vanavond, maar eerst nog voetbal. Ik lig in de zetel, val bijna in slaap… Strompel naar boven, oef, eindelijk, zachtjes doe ik de badkamerdeur open en steek het licht aan.  

Hemelszoet
0 0

Herfstzondag 2017

Zondag middag. Iets na 12. Ik zit in de eetkamer, aan tafel. De regen valt zacht op het raam. Heerlijk, deze dag. Dit gevoel van tijd. Ik ben alleen thuis. Door het venster zie ik de kleurige herfstbomen. De hoge berken laten hun lange takken laag hangen en slingeren traag met hun mooie gele blaadje op het ritme van de wind. Wat verderop, een eenzame boom die staat te schitteren met al z’n roestige kleuren. Het landschap krijgt iets heel dramatisch met een achtergrond van donkergrijze wolken. Ik blader door een kookboek met tips voor een geslaagde picknick. Met post-its markeer ik de pagina’s die ik lekker vind. Roze rozen op tafel staan er verwelkt bij. In de fruitmand liggen mandarijnen en appels. De wasmachine beneden begint te zwieren. Jacky ligt opgerold in zijn mand te slapen. De kinderen zijn bij hun vader. Voor even. Deze tijd is kostbaar. Geen gezeur, geruzie, geroep, gescheld. Hier moet eens dringend gekuist en opgeruimd. Maar nu niet. Dat denk ik al zo lang. Deze troep, dit huis waarin we leven. De waterkoker borrelt en slaat af. Ik neem een 2e kop thee. Hoe zou ik het eigenlijk volhouden zonder een pauze. Overeind blijven in de chaos. De poes krabt aan het raam. Ik doe open en laat ze binnen. Ze miauwt goedkeurend. Ik geef haar een aai. Dit moment, waar ik regelmatig van droom, fantaseer, wat ik allemaal kan doen, met deze tijd. Die is er nu gewoon. En hij verstrijkt. Hier stopt het al, mijn rust. Want ik begin na te denken, heb tijd nu. Mijn werk, de toekomst van mijn kinderen, het gemis in onze familie. De strijd. De waanzin. Toen je hier nog was.   Je bent er vanaf. Dit leven. Weet je, toen je wegging, heb je me nog zoveel kracht kunnen geven, dat heb ik goed gevoeld. Dat was prachtig, wat ik nog kon ontvangen van jou. Hoe verder de tijd gaat, hoe meer ik je er gewoon bij denk, bij alles wat ik doe, zeg, wens. Ik heb je nog vast, ik sta met de helft aan de andere kant. Daar zie ik jou, kan ik je volgen, heb ik contact.  

Hemelszoet
0 0