Zondag middag.
Iets na 12.
Ik zit in de eetkamer, aan tafel.
De regen valt zacht op het raam.
Heerlijk, deze dag. Dit gevoel van tijd. Ik ben alleen thuis.
Door het venster zie ik de kleurige herfstbomen. De hoge berken laten hun lange takken laag hangen en slingeren traag met hun mooie gele blaadje op het ritme van de wind.
Wat verderop, een eenzame boom die staat te schitteren met al z’n roestige kleuren.
Het landschap krijgt iets heel dramatisch met een achtergrond van donkergrijze wolken.
Ik blader door een kookboek met tips voor een geslaagde picknick. Met post-its markeer ik de pagina’s die ik lekker vind.
Roze rozen op tafel staan er verwelkt bij. In de fruitmand liggen mandarijnen en appels.
De wasmachine beneden begint te zwieren. Jacky ligt opgerold in zijn mand te slapen.
De kinderen zijn bij hun vader. Voor even. Deze tijd is kostbaar.
Geen gezeur, geruzie, geroep, gescheld.
Hier moet eens dringend gekuist en opgeruimd. Maar nu niet.
Dat denk ik al zo lang.
Deze troep, dit huis waarin we leven.
De waterkoker borrelt en slaat af. Ik neem een 2e kop thee.
Hoe zou ik het eigenlijk volhouden zonder een pauze.
Overeind blijven in de chaos.
De poes krabt aan het raam. Ik doe open en laat ze binnen. Ze miauwt goedkeurend. Ik geef haar een aai.
Dit moment, waar ik regelmatig van droom, fantaseer, wat ik allemaal kan doen, met deze tijd.
Die is er nu gewoon.
En hij verstrijkt.
Hier stopt het al, mijn rust. Want ik begin na te denken, heb tijd nu.
Mijn werk, de toekomst van mijn kinderen, het gemis in onze familie.
De strijd. De waanzin.
Toen je hier nog was.
Je bent er vanaf. Dit leven.
Weet je, toen je wegging, heb je me nog zoveel kracht kunnen geven, dat heb ik goed gevoeld.
Dat was prachtig, wat ik nog kon ontvangen van jou.
Hoe verder de tijd gaat, hoe meer ik je er gewoon bij denk, bij alles wat ik doe, zeg, wens.
Ik heb je nog vast, ik sta met de helft aan de andere kant.
Daar zie ik jou, kan ik je volgen, heb ik contact.