Jasmien

Gebruikersnaam Jasmien

Teksten

Verwacht en onbekend

  Mijn hand streelt de jouwe onder mijn gespannen huid.   Duwend, trekkend. Onbekend verlangen, je eerste kreet in deze wereld, kort, in mijn oren zo ontzettend luid.   Je eerste reis, helemaal verwrongen. Daar lag je zwoegend, gerimpeld, klein wezen.   Een fractie, een seconde, klopten onze harten tegelijkertijd.   De eerste blik die de mijne ving, hou ik vast voor de eeuwigheid.

Jasmien
0 0

Herinnering

Een herinnering is geen uitgebeiteld, onuitwisbaar woord in steen.   Een gevoel van gedeelde verlangens, een echo van een diepe stem, de warmte van een lang vervlogen glimlach.   Geen gezicht op een foto eerder een glinstering in bekende ogen.   We zeggen wat als we vergeten?   Vergeten doen we niet want vergeten is een herinnering aan wat we gewoon niet meer weten.  

Jasmien
0 0

Melancholie, mijn eeuwige vriendin

Ergens in het duister van mijn hoofd kwam jij door een vonk tot leven Stil in een hoek wachtend tot je nodig was   De regen viel Donkergrijs en wolken Angst en troost zocht ik diep vanbinnen Mijn hoofd en tranen op je schouder Wachtend  op de terugkeer van het licht   Een tipje van de sluier een waakzame blik om de hoek   Onverbiddelijke melancholie duwde me weer naar buiten om groot te worden zo zonder haar in mijn eenzaam - zijn Wachtend tot ze weer nodig was.   Niet meer, niet minder en toch veel te lang liet ik je wachten tot ik niet meer zonder kon Verlammende stormen in mijn ziel jouw hand nam de mijne op weg naar de oorverdovende stilte. Een blik in het ongewisse waarvan ik het bestaan niet ken.   Lieve Melancholie, als een schaduw aan mijn zijde samen in een doolhof dat het leven zou moeten zijn. Verdwaald en toch niet verloren ergens in het midden een heel klein licht.   Melancholie, mijn echte vriendin. je liet me los, liet me gaan. Je zag het verdriet maar ook de vreugde woekeren in mijn ziel   Op een afstand zag je hoe ik groeide, hoe ik opnieuw leerde staan.   Eindeloze stormen Donder, donker en lang Zonder duister hoekje om te schuilen Heel klein en zo ontzettend bang. Het zwarte onkruid in mijn ziel brak me in duizend kleine stukken. en nooit meer helemaal heel.   Fladderend, kloppend klein hart naast het mijne. Melancholie, mijn duistere vriendin, schaduw aan mijn zijde Een warme glimlach en ik toon je de mijne.   Melancholie, mijn eeuwige vriendin Wees mijn duister kantje dat niemand echt kan zien. Geef me vreugde en de liefde en dat beetje gezond verdriet. Zonder dat kan niemand leven zonder dat kan een ziel een mens nooit echt overleven.  

Jasmien
0 0