karin Dée

Gebruikersnaam karin Dée

Opleiding

Publicaties

Prijzen

Teksten

#NovemberVers26 2026 - Creatief Schrijven - Vanessa Daniëls - Vers 3: 'Gastheer' - 3 november 2026.

Gastheer   Laf opent de avond. Duister valt. Geen excuses.   Precies nu. Het bad. De reinigingsmelk. Het waanidee van een gerust hart.   Hij zit er al. Ingevroren. Ingeworteld. Zwart, hardnekkig te zwijgen.   De klok tikt in mijn longen. Ik braak elke ademteug terug. Tijd is gif.   Ik dacht dat ik de held was. Maar het weefsel heeft zich vertakt als een blinde klimop.   De aders staken, darmen weigeren. De weg is op. Ik val stil.   Vanaf hier moet je lopen. Ik noem je Tim. Vanaf hier lopen we bijna samen.   Dood.

karin Dée
3 0

#NovemberVers26 - 2026 - Creatief Schrijven - Vanessa Daniëls - Vers 2 : 'Een gelukjaar' - 2 november 2026

Een gelukjaar   Dan vlecht de zon bloesem in mijn hoofd strijk ik neer. Het water draagt mij, walsen glooigolven de schaduw weg.   Diep in de spiegeling tikt een zwanenveer mijn schouder aan, legt een belofte op de tong: ‘Draag het licht in je mond. Mijd het zware woord. Proef de aardsmaak waarin het bloeit. Wek de vloeibare dromen.’   Elders rekken sterren zich uit. Broekzakken vol vogelzang. Vonk na vonk spant de lucht een vleugelpaar rond mijn borst.   Ik adem het onnoemelijke.   Dit is geen vraag naar geluk. Dit standvastig stromen. Dit is leven.

karin Dée
4 1

#NovemberVers26 - 2026 - Creatief Schrijven - Vanessa Daniëls - Vers 1 : 'Een zoutjaar' - 1 november 2026

Toen een pan knopen vlocht in mijn hoofd streek ik neer. Water kleefde gladzacht, zout walste mij uit. Terwijl ik diep in de spiegeling verdween, tikte een visvin op mijn schouder. Het legde een smaak in mij: ‘Draag zout in je mond, mijd de gore taal en het verloren woord. Zoek de aardsmaak waarin het begon. Leg je schaduwbubbels te slapen in de pekel.’   Elders rekken korrels zich uit. Broekzakken leeg. Korrel na korrel spant lucht een zwemvest rond mijn borst. Ik slik het onnoemelijke woord. Niet de vraag naar geluk, maar dit standvastige onthouden. Dit overleven.

karin Dée
3 0

Portret van Rio de Janeiro

Spelende penseellapjes wuivende palmen boven waterlelies. Een gezicht lift op uit het zand met open handen als een kruis van ongehoorde schoonheid.   Met opzet ondergedompeld in koude slaap, engelen bevriezen buiten de hemel. Gekruisigd door schuld zonder begin. Wolken verspreiden zich over buigende bloemen.   Bedek hen zachtjes met sneeuw terwijl brandende tranen worden geboren. Over lelies en exotische wonderen voordat ze verwelken. In dit leven gebeurt dat maar eenmaal. 

karin Dée
21 0

Golfbreker

Op de golfbreker kwam hij naar mij, boog over de grillen in mijn buik. Ik wil je wel. Geselen, zei hij.   Zijn handen bonden mij; verder zei hij niets, deed ook niets dan mijn ogen neerslaan.   Hij deed mij zinken, mijn hoofd in zijn schoot, tot de bodem zouden we gaan, tot het wegkrabben van zandbanken.   Ik had mijn ogen moeten afwenden van die donkere zee, dan had ik niet geweten: zout smaakt zo bitter.  

karin Dée
24 2