Met vleugels van eigen hart
ik zag die bewuste avond
voor 't eerst je licht
hoe je de zon had bestolen om het in je lach te dragen
ik zag je schitteren, schijnen, stralen en met heel mijn wezen smeekte ik mezelf
'niet vallen'
'niet vallen'
'niet vallen'
maar toen we dan vielen
jij en ik, voor elkaar (al waren we niet klaar)
vielen we niet
we v l o g e n
want vallen heb ik nooit van jou gemogen