hier
"Hee, waar is die jurk naartoe? Die stond je zo goed!
"Zeker beter dan... eh... dit. Je was er zo mooi mee."
Het ding is, die jurk, daar stond ik helemaal niet mee.
Het was namelijk nooit mij die die jurk droeg.
Zie je, ik ben niet dit 'meisje' dat je ziet. Je zal het nooit zien, de manier dat ding brandt in mijn huid. Hoe ik het voel jeuken voor dagen achter elkaar, lang nadat ik het heb ongeruild voor iets meer ik en iets minder 'meisje'.
Je gaat nooit zien wat die jurk achterlaat op me.
Dat zie je alleen aan de binnenkant, niet op de huid.Oh deze huid, die voelt niet van mij. Ik heb al geprobeerd om hem open te snijden
maar
het lijkt maar niet te werken, ik -
Ik kan dit niet meer, mam.Ik kan dit niet meer, zus.
Ik kan dit niet meer, iedereen.Het is genoeg geweest.Ik voel me vastgezet in deze kooi die je 'meisje' moet noemen.Je ziet me er niet achter, dus het kan je niets schelen.Je misinterpreteert mijn lichaam, je ziet het aan voor iets dat het niet is.
Mijn lichaam wordt constant vertaald uit de verkeerde tongval. Je denkt dat je weet wat het betekent, maar eigenlijk is het het omgekeerde van dat.Ik zeg wel dat ik oké ben, maar oké is het omgekeerde van hier. Hier voel ik me niet veilig, dit lichaam is niet iets waar ik dankbaar voor ben maar het is het enige dat ik kan veranderen.Misschien dat de mensen dan eindelijk zullen snappen wat ik bedoel.Ze kennen me niet.Ze kennen dit meisje, maar 'dit meisje' ben ik nooit. Het is eerder een uniform in de verkeerde maat, toegewezen bij de geboorte maar nooit om gevraagd en in de plaats van gewoon te vragen of ik liever een andere maat heb,
Is het enige dat mensen doen proberen me te krimpen zodat de afbeelding past.