Ze heeft de snaren van haar gitaar gehaald
Ik vraag haar waarom haar fretbord
Zo verdomd leeg was.
Ze zegt dat je niet van het geluid houdt
En dat ze er waarschijnlijk snel nieuwe op zal leggen.
Haar bed blijft onopgemaakt voor dagen -
Stoelen worden niet meer onder de tafel geschoven
Kussens blijven ongeordend rondslingeren
(En ik weet hoeveel ze van netheid houdt.
Net zo veel als van jou -
Maar ze weet nog niet van de chaos die je zal achterlaten in haar hart.)
Ze hoopt dat die rommel een uitnodiging is
Dat het je in de vouwen van haar lakens roept
Als het lied van een Sirene.
(Of het geluid van een brekend hart. Maar dat doet je helemaal niks, of wel?)
Ik wil haar door elkaar schudden
Wanneer ze weer verontschuldigingen aan het stotteren is
Met jouw naam rond gebonden als een strik
Ik heb gezien hoe de kleur van haar ogen verandert
In het licht van de schemering
Hoe de neplaag van geluk eraf pelt
Om plaats te maken voor verdriet en rouw en donker.
Zo veel donker.
(Ze is zonlicht aan het lekken.)
Hoe ze de felheid van jouw woorden probeert te verbloemen
Ookal steekt het zo fel af tegen haar bleke huid.
Ze zou planeten kunnen dragen in de wallen onder haar ogen
Maar je zou nog altijd niet geïnteresseerd zijn in de ruimte.
Ik heb haar sms'jes gestuurd.
Rooksignalen, postduiven.
Om haar te vertellen dat ik van haar hou
Van de manier waarop ze haar kleren opvouwt
En het bed opmaakt
En de kussens ordent
Maar ze was te druk bezig met wachten tot jij
Voor haar neus komt staan.
Ik wil je tegenkomen op de hoek van de straat
Zodat ik je door elkaar kan schudden
En in je gezicht kan roepen dat je al de liefde
Van haar botten zuigt en dat ze elke nacht
In een leeg bed slaapt terwijl ze wacht op jou
Om de lege plaats op te vullen
En ik kan er verdomme niet tegen
Hoe ze naar je kijkt alsof je
Hoe dan ook
Waardig bent.