moniek de vis

Gebruikersnaam moniek de vis

Teksten

Weerzien

Ze hebben een tas nu een eigen parfum en al een rimpel plus een kamerscherm waarlangs een man, een vrouw voorbij kan. Maar hun lach klatert nog steeds als de Niagara tegen de klasmuur, het haar gebaad in het zonlicht van de verwondering, hun madelieven gestrooid in het wonder van mijn tuin. Lang reeds voor de laatste les, in een moment gebogen naar wat er geschreven stond, heb ik hun hoofden gezegend, hun bakens gezet.                                                  moniek de vis

moniek de vis
0 0

Weerzien

Ze hebben een tas nu een eigen parfum en al een rimpel plus een kamerscherm waarlangs een man, een vrouw voorbij kan. Maar hun lach klatert nog steeds als de Niagara tegen de klasmuur, het haar gebaad in het zonlicht van de verwondering, hun madelieven gestrooid in het wonder van mijn tuin. Lang reeds voor de laatste les, in een moment gebogen naar wat er geschreven stond, heb ik hun hoofden gezegend, hun bakens gezet.                                                  moniek de vis

moniek de vis
0 0

Pijler

Zo meteen knal en wij tegen die pijler en alles is voorbij, dachten we. We gingen tegen de vlakte en ik, ik kroop weg in je armen, mijn luchtbrug, mijn vluchtheuvel. Waar bleef je zo lang, vroeg je? Even uitwaaien, zei ik. En je rook de wind in mijn haar, mijn huid tot je aan geen pijler meer dacht, zo zacht was de berm.                                                      moniek de vis

moniek de vis
0 0