Novembervers - Linalool
het in stand houden van deze ruïnewas nog nooit zo moeilijkonder bomen die genadeloos nog net niet helemaal kaal zijnop een maandag die wordt vergetenzelfs door iedereen die er middenin loopt
op de zwijgende tegelslangs de bussen die de leegte vooruit duwende fontein die het zwijgen van het park de lucht in klatertmet sjaals die op stiltebovenop schouders hangenwaar het blauw bewegingsloos in het grijs verschijnten de bladeren langzaam in de wind eroderen
alsof de droom de plek iswaarin je eigenlijk wakker zou moeten wordenin plaats van dit dakloze stuk vandaagweggeveegd door de regen opgevangen door de verwelkte geur van vervalste rozen blijven hangen uit een synthetische zomer