het in stand houden van deze ruïne
was nog nooit zo moeilijk
onder bomen die genadeloos nog net niet helemaal kaal zijn
op een maandag die wordt vergeten
zelfs door iedereen die er middenin loopt
op de zwijgende tegels
langs de bussen die de leegte vooruit duwen
de fontein die het zwijgen van het park de lucht in klatert
met sjaals die op stilte
bovenop schouders hangen
waar het blauw bewegingsloos in het grijs verschijnt
en de bladeren langzaam in de wind eroderen
alsof de droom de plek is
waarin je eigenlijk wakker zou moeten worden
in plaats van dit dakloze stuk vandaag
weggeveegd door de regen opgevangen door de verwelkte geur van vervalste rozen blijven hangen uit een synthetische zomer