we hebben ons al bedacht
onze adem bij het ontwaken
ons lijf dat ligt te hangen
tussen een bijeenraapsel van
onafhankelijke borden
en geen stoel hebben we op rij
een opraapsel van hebben
weten willen worden zijn
en hoe jij zegt: ‘het is me wat met de wereld.’
‘welke wereld?’
‘die achter het gordijn.’
‘oh,’ zeg ik, ‘ik dacht dat we die al achter ons hadden.’
en draai hem nog eens om
en de lintworm in ons
die laten we begaan
wat zal het ook
wij hebben meer dan genoeg
om elkaar te overleven