Lezen

schepje

ik zit maar alleen met mijn schepje op een onontgonnen wij

Ruth Van de steene
1 0

VRIENDEN UIT DE VORIGE EEUW

Ik koester hun namen als een vergeelde foto in mijn binnenzak.We lachen zonder haast en slenteren in straten waar de avond blijft hangen. 's Nachts fluistert mijn bedmij de groeven van hun zachte handen en het kraken van onze fietsentegen oude gevels. © Steven Vanackere, 2026.

Steven Vanackere
14 2

Mango's zwanenzang

Mango danst van hand tot hand. Daarna ligt hij groen en geel en rood te glanzen, wacht op tafel op zijn dood. Nu nog wordt hij stil door ons verwoord. Thuis zal Estor, de docent, hem schillen. Is hij melig als hij wordt vermoord? Spikkels, vlekken, tuit en bogen is hij kwijt. Ook zijn pit wordt dan van vlees bevrijd. Sap in Estors en haar partners mond wordt nu algemeen door ons benijd.

Robert de Roek
0 0

Soms smaakt controle naar nylon

Je leven loopt gesmeerd, boterzacht, dankzij tijd en boterhammen. Maar één haar in de boter en je boterham is eraan. Een halve millimeter, meer is er niet nodig om droog brood te moeten eten. Je kan een haarnetje opzetten, maar meestal is het haardan al langontsnapt,haren ontsnappen zelfs uit Alcatraz,zonder plan. Zo’n netje is een agentdie pas komt opdagenwanneer de misdaadal langgepleegd is,en dan nog vraagtwaarom je 112belde. Al zit het straken netjes,wat het nooit doetis dat ene haartegenhouden,haren verschijnen graag op plekkenwaar ze nikste zoeken hebben. En toch blijven wehet opzetten,nu het ons eraanherinnerthoe controle smaakt,al is het naar nylon,en naar de illusiedat ietsons leven smeert. (Afbeelding nikobaer Pixabay)

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
52 7

Tochtje

een kind gesandwicht tussen haar ouders - motortochtje   

Margaretha Juta
3 0

klimaatbeleving

is er zoiets als klimaatbeleving waarbij je  ongegeneerd van smeltende gletsjers kunt  genieten, live getuige kan zijn van het uitsterven  van de laatste ijsbeer, vooraan mag staan bij een  bosbrand, of er onder begeleiding zelf één mag aansteken, want door jezelf in het episch centrum plaatsen voel je pas echt dat je leeft.   je wilt ook wel eens eerste rang zitten in een  onderzeeër om die kilometers plasticsoep van  binnenuit te kunnen ervaren of om voor je ogen koraalriffen te zien verbleken, alsof je een  griezelfilm in real time meemaakt, terwijl je wijn wordt bijgeschonken en de borrelnootjes vrolijk  rondgaan, waardoor je je veilig en gezien voelt.   er valt ook veel te genieten aan de voet van afvalbergen, denk bijvoorbeeld aan  voedseloverschotten: gekwelde kromkommers,  misvormde wortels, brood van gisteren, rotte  aardappels, je las ergens dat wereldwijd 40% van al het geproduceerde voedsel verspild wordt,  wauw, zo’n overkill is echt chill.   maar er is meer: brandstapels met 1-dagskleding,  kerkhoven vol apparaten waar een steekje aan los  is of gewoon niet met de juiste kleur of look,  je kunt je vanuit je compleet uitgeruste SUV suf  lachen om al die schadende overdaad, je zit erbij  en je kijkt ernaar, er is een schrijnend teveel aan  alles, het mag best een beetje schuren toch?   die onleefbare toekomst is by the way een  broodje-aapverhaal, daar heb je onderzoek naar  gedaan, je bronnen wijzen allemaal in dezelfde richting, het is een kwestie van achterwaarts  vooruitschakelen naar het vroeger-was-alles- beter leven, daar zou een keurmerk voor  moeten zijn.   in the meantime is er nog zoveel te beleven, je  bucketlist groeit met de dag, je zou zelf wel eens  op de Titanic, in het hart van een kettingbotsing,  aan het front in Oekraïne, in een spaceshuttle,  die kort na lancering ontploft, of opgesloten in  een ingestorte mijn, elke ramp biedt nieuwe  kansen voor een next level experience.   ze noemen je een ramptoerist, maar dat ben je niet, je voelt totaal geen paniek, plat gezegd zit  het zo: filosofies gezien is de aarde net als ons,  soms heb je koorts, soms heb je het koud of  krijg je braakneigingen, na een weekje is het  over, bij de aarde is dat dan misschien een  eeuwtje of wat, een kniesoor die daarop let.

Hedianne
0 1

Droom

Gedroomd van een vuurtoren. Houten trap op. Open mond toen ik mij, heel hoog daarboven,  tussen de  sterren bevond.   9/9/2026

Sarah
1 0

Kleurrijke saboteur

Op de Japanse kers groeit gele paprika, een frisse groente met oranje toppen. De bobbels wiebelen breed en golven uit. Oranje koppen klimmen op de flashy kartels. De paprika legt lagen ribbels op elkaar. Op schouderhoogte krijgen hoeden eerste klappen. Afgeslagen deuken liggen in het gras. Hoger op de stammen is de stapelgroente even veilig voor vernieling. Ze ondermijnt hier zelf met kleur Japanse kers.

Robert de Roek
4 1

Ribbenboog

Nu libellen vertragenwilde ganzen en zwaluwen zich naar het zuiden laten dragendwars door de wind, door deze regenboogdagen,zie ik langs schaduwstukken en zwarte sneeuw dat ik op pijn niet kan anticiperen.Voorzichtig zijn helpt me niet om pijn te voorkomen.Het verkrampt.Beter is zo mogelijk,durven zo open mogelijk te lopen. Met de pijn om te gaan wanneer die zich laat voelen. Wervelend.  Een val van deze gewervelde. Bewegende beenderen. Een arbeidsongeval. Een pijnscheut vult mijn borstholte. Een schreeuw scheurt het slot van mijn ribbenkast open. Deze regenboogdagen kneusde ik drie ribben aan mijn rechterflank.Rib 6, rib 7, rib 8. Twee ware ribben en één valse.Onderzoek leert me het woord ribbenboog.En ondervinding leert me dat achter de beschermers van mijn hartemotie pijn leeft. Die, nu de kast openbrak, op elk gegeven momentvrij Het regent herinneringen. Om de bochten zonder botschokken door te komen, houd ik met mijn hand de hoge hendel aan van de autodeur vast. We rijden naar het losloopbos om met de honden te gaan wandelen,mijn verzachtende vriendin en ik. Durven zo open mogelijk te lopen.Ze slaagt erin om me te willen blijven bereiken wanneer ik diep in een grotin mezelf… Ik denk terug aan mijn mama, en dat lukt niet goedzonder tegen je te willen spreken, al die jaren al. Je laatste autorit, de laatste keer dat je zonnebloemen zag. 

Jill Marchant
5 1

Stille namen op je lippen

Als het de laatste keer was,  oma. Als het de laatste streel was,als een zonnebloem hebben we de levensboom in je kamer dan gedraaid naar het lichtdat de laatste jaren door je raam traag en stil  binnen scheen hand in hand hebben we een lied geluisterdje herkende het, zei jeeen twist aan je kamerinrichting gegevenopa een nieuwe plekzijn doodsprent in de plant gezet je herkende hem, zei jeorganisch geherorganiseerd, vanuit je zetel georchestreerdeen praline in je mondde plant en de hond,water.Een orakelkaart die jou vond integratie laterdan scheen het licht stilin een volle leegtetraag binnen zoals de laatste jaren, zoals het ereen laatste keer was. “Sterven is moeilijk”,zei je de volgende keeren dat je dat nooit gedacht had.Dat je het nu wel zeker weet. “Is je mama daar?”Ja. “Geloof je dat echt?”Ja. Oma, dat geloof ik echtterwijl ik je smalle handen inoliede,een bloemenessentie in je waterglas zacht bewoog,mijn golden retriever aan je voeten neerlag.“Dan is het goedals ze is, daar waar ik naartoe gaals ze daar op me wachtenen opa daar ook isdan is het goeden  wat is water lekker.Ik wist niet dat water zo lekker kon zijn…” De keer daarna, maakten we een brug over je heen met onze armenhand in hand handen in handen en tranen in elkaars weerspiegelinglangs weerszijden van je bedlinks je oudste kleindochter, rechts iknamen we afscheiden gaven we afscheid aan je. Tot weerziens, oma.Tot ondertussen de anjers op de tafel naast je bedeen ondeugend gniffelend boeket genoffelsmet hoeveel waren ze? Tien,toch elfde mensen die je aanwezig voelde in je kamereen bos bloemen alleszinds envava die zei dat het wel was geweestde naam van je moederdat we best samen zouden blijven en voorzichtig zijn.Dat zouden we doen. De keer daarna wilde je rusten, gerust gelatennaar huis gaan. De keer daarna, golven die Chispa’s gouden staart je kamer in waaide,maakten je wakkerzag je ons, ademde zo diep inmet een schep lucht die alle komende ademhalingen kon bevattenkon je nog zien en zeggen dat je de rok van mijn vriendin erg mooi vonden durfde je me vragen ‘hou me vast. het gaat gebeuren’. Enkele uren gebeurden tussen ons ik hield je vast wilde jou niet lossenik niet als eerste sprak jouw naam uitachter gesloten ogen keek je opik zag hetwe namen afscheid van de wind, de zon, de regen, van het licht dat door je raam traag en stil binnen scheenzoals het erde laatste keer wasvan de bomen buiten, van de woorden op je lippenvan je hart waarvan je mond ooit overliepwaarvan ik weet dat het de namen op je lippenen bloemen zou willen kussenals bij een familiefeestafscheid van alle namen van je kinderen,je kleinkinderen en achterkleinkinderenvan alle namen die jij envan de stille stroom van het leven die jou droeg zachtjes wieg ik jou, naar de dood.  Zachtjes wieg ik jou, als een boot.Sluit ik de gordijnen nog een laatste keer. Laat een kaarsje branden. Was je hartslag het laatste in je, of was het je ademhaling waarmee je je leven uitblies? Ik brak wanneer ik in de afscheidsdienst achteraan op de banken zaten merkte dat ik de hoofden van je broers, het karuur van mijn nichten en je zoon en zijn familie herkende, maar jou mistte,  mama. Ik vroeg me af waar jij zou zittenbij het afscheid van jouw moeder.Ik sprak jouw naam uit, achter gesloten ogen keek je opwe namen afscheid van alle namen,van een familie. Van wat we zover hebben meegedragen.Als het de laatste keer wasdag moeder van mijn mama dag mama, nogmaals, eenmaal, andermaal, hiernamaals

Jill Marchant
0 0

Uitzichtvol

we zitten vast in de aarde op aarde in dit zwaartepunt in rotsvaste wolkenkrabbers op een slagveld van grove vuile overschot zijn we onze planeet kwijt  de bomen die leven in de steden wezens met ogen, monden en aderszij weten deze voorouders voelen de windkrachtvan onze brandende zorgenen bevragen de aardbevingshaard leven jullie ookmet ons samen in dit wonder, mensen?  wat gelooft een kind dat nu best gebeurtwelk speerpunt wat gelooft een kind dat van het vuur begeesterd door gensters leertdat van water weet dat later in golven zal komen van aarde over langzaam verteren van botten die leven van lucht dat een zuchtook een ademhaling is  wat nu best gebeurthoe kijkt een kind de toekomst in?uitzichtvolwe leven ook in dit wonder

Jill Marchant
0 0

Open en dicht

ik zie hoe ze  opent en dicht bij schemerend licht   waar ik zonet op aarde stond zak ik in onder water bestaan de woekerende waterpest die ik uit de vijver opdiep is een zwart zwaar gevoelens amalgaam   oprakelen, proper maken laten gaan wat mag gaan ik verzamel diep ingebed plant genoeg wortels hoger boven het wateroppervlak mogen bloemen ontstaan   ik geloof in vuur maken op water  dankzij deze bloem  die zich open en dicht bij ons hart waagt met haar openbloeiend licht

Jill Marchant
0 0

Aardtrekkingskracht

als de aarde een wezen is dat naar jou toe komt   en zegt ik heb jeuk ik droog op ik heb dorst ik rook uit ik ben uitgebuit uitgeputte eilandgrond aard rijks kunde verarmt met elke holle voetstap ril ik   antropoceen is ijziger dan holoceen mijn bodem kraakt van verlangen naar tussenijstijd mijn overvloed vergaat tot fossiel   van de honger van de mensen zou ik willen smelten mijn vruchtbaar lijf onder bevredigde tongen zodat we samen met onszelf kunnen zijn   zou je de aarde dan kussen? op haar aantrekkingskrachtveld vallen bewust met zachte voeten landen   als de aarde een wezen is dat naar jou toe komt en helder weet  dat morgen weer  kansen leven bomen adem geven handen harten in wezen kunnen strelen  hoe wil je zijn zou je haar dan met onszelf samen laten smelten  smelten      

Jill Marchant
0 0

In het licht

welke vrouw welke rol welke kleren zal ik vandaag  iemand  betekenen    blijven wandelen lang genoeg te snel te lang  genoeg  welke vrouw zal ik vandaag  voorkomen dan genezen    laat het los  zeggen ze ik kan het niet  het spel van winnaars alter ego’s met redderssyndromen een ogenschijnwaarheid  waarschijnlijk goedbedoeld ik werp hun afhaaladvies weg verzamel vitamines in wat mij voedt blaas achtergelaten kaarsen uit zie de rook en de schimmen gaan steek mijn eigen toorts aan ik heb andere dromen zie mij terug staan maak me los van mijn ogenblik op de grond het zwaartepunt waar ik in stond mijn opgeheven kin duwt mijn roestige wervels open ijzersterk voel ik vleugels komen  een tweede leven  zal ik schrijven    welke vrouw zal ik vandaag betekenen vanaf nu, in dit heldere heden zal ik schrijven in dit licht mag ik mij zijn

Jill Marchant
0 0

Romeinse rotonde

Romeinse rotonde, omringd door pilaren, omhuld door de mist. De mist wordt gespoten, beschenen door lampen.   Blauw zijn de lampen, blauw hult de mist, blauw is het water centraal in het bad, een bad in de rondte, jacuzzu in blauw.   Rotonde in nevel. Gezwollen de paling, de vis voor zijn buik. Daarboven haar schede, daarboven zijn hand, haar borsten die zweven, één tepel geknepen.   Hoe glad is haar schede, hoe hard is haar knop, hoe teder zijn handen! Zijn paling gaat stijgen, haar lelie blijft glijden, haar lelie krijgt glans.   Hun bekkens gaan schokken, zijn vlokken gaan draaien in blauwe cadans. Wit zijn haar lokken, wit zijn zijn vlokken, wit is hun nevel in deze rotonde, omringd door de mist.  

Robert de Roek
0 0

De herfst

  Wanneer de planten om ons heennog één keer voluit gaan,en met een laatste levensspurtkrachtig blijven staan.Zij stoten af wat overbodig is,en laten alles los,om in een stille winterstand.In een overlevings Modus te gaan.   

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.
2 0

maandag

weer een nieuwe maandag weer een nieuwe dag tout court   de ford anglia was op een maandag geassembleerd, zei mijn grootvader met een resem vloeken, hij viel uiteen bij elke put in de weg   de stapels boeken liggen voor me klaar  om gelezen te worden - hoe doe je  dat op een nieuwe dag als deze   ik stel ze uit en zet ze in de rek maandagwaardig netjes en verkeerd naast elkaar 

Hans Van Ham
4 0

Stenen tijdperk

als holbewoners ons konden zien, dachten ze vast: gekke steenkijkers!  

Margaretha Juta
1 0

aardsvijand

gulzige grazers zijn we, eeuwig op zoek naar groener gras, gretige groeiwormen, gangmakers, we wurmen ons even enthousiast in boeken  als in goudmijnen, vruchtbare aarde of een astronautenpak.   aan de lopende band laten we onze ogen vallen  op hebbedingen, elke dag planten we een vlag: dit hier is nu van mij!   we kunnen veel hebben, we denken grootschalig, in rechte lijnen,  de aardbol is ons speelterrein en iedereen doet mee.   je moet wel als je alleen boe of bah kunt zeggen  of als je met een groen hart maar zonder  stembanden geschapen bent, je moet wel als je onder de armoedegrens woont  en je klimgerei stelselmatig wordt weggegrist door de grote grazers in je leefgebied.   je hoort ons van verre aankomen met onze  oorlogshanden, bulldozers, bevelen, wij aasgieren, rokkenjagers, we maaien het gras  voor je voeten weg, we pikken je laatste  graantjes mee, we kluiven je af tot op het bot,  en laten je dan achter in een land zonder hoop, je was slechts tijdelijk ons hebbeding.   onze ogen reiken verder dan  de planeet dragen kan, wij aardsvijanden, doorgeschoten groenten, te ver uit de kluiten gewassen apen, de dierlijkheid voorbij, ecologisch invalide.   als alle hebbedingen op zijn gaan we naar Mars, we nemen een vlag mee want je weet maar nooit. 

Hedianne
4 1

Moeder en Zoon

Er was een zoondie om een boodschap ging. Na een jaar kwam hij thuis. De moeder keek op. De koffie is koud gewordenmaar de warme truiheb ik zojuist afgebreid. Hij ging zittenen dronk de koude koffie.

Merlijn
11 3
Laad meer ...