Lezen

Doodskopvlinder

  Vadertjelief. Misdadiger en slachter van de onschuld. Vadertje. Vortzakje. Die al het zonlicht aan de nacht verried.   Hij zit daar. Smoeltje op een stoeltje. Uit zijn kist getild. Iedereen joelt. Alleman wil. Dat hij weer ogen krijgt.   Meneer Illusionist. Schenk aan dit zeer macaber wezen. Zicht. Besef. De visie van een scherpe microscoop.   Eeuwenlang. Hoop ik al. Hem eens te mogen pluimen. Hij was de zieke haan die zomaar pikte in een hart.   Het kriebelt in mijn handen die hem wurgen willen. De oehoe fluistert echter. Dat ik beter kalm kan zijn.   Het schip ligt immers volgeladen aan de bierkaai. De matrozen zopen zich te pletter. Zijn al veel te zat.   Straks komen ze amok maken. Zich laven aan het leed. Het is die uil die mij bedaart en het lawaai bezweert.   Alle dieren uit de ark. De trommel drumt. Ze worden tam. Meneer Illusionist en Tovenaar. Kom op. Begin nu maar.   Doe wat niemand kan. En geef mijn ziel een kans. Dat hij de dans ontspringt zou zonde zijn. Dat wil ik niet.   Ieder wonder weet nochtans. Dat er geen oord van rust bestaat. Er is geen cirkel die zijn eindpunt vindt. Geen hemelrijk.   Geloof me maar. We dolen allen door ons eigen dal. Terwijl in deze tent toch iets gebeurt. Zijn kop beweegt.   De vader draait zijn drieste hoofd opnieuw. Bij god. Iedereen is eerst verbaasd. Daarna door het dolle heen.   Kijk hoe hij verschijnt. Langzaam uit één oorgat kruipt. Zich dapper beide vleugels strekt, naar leven snakt.   Het is de doodskopvlinder die na onvergeten jaren. Weer de lucht ontdekt. Me uit mijn schuilplaats lokt.       deel 5 van 'Cirque sans soleil' uit de reeks 'Over eelt en zurkelteelt'

Bernd Vanderbilt
0 0

cyclus

een grijs eendje, tussen de witte zwanen                                                                                        een klein meisje tussen de grote vrouwen                                                                                    een meisje met een grijs kleedje dat nat wordt door tranen                                                          een eendje met dezelfde kleur ogen vol vertrouwen Als een spiegel botsen de twee hoofdjes                                                                                        ze lachen en staren                                                                                                                          ze lijken op elkaar Een vriendelijke eend, tussen de valse zwanen                                                                                Een kind met een hart, tussen de gemene vrouwen                                                                        een kind met een rood kleedje dat nat wordt door tranen                                                              een eend met dezelfde kleur ogen vol wantrouwen  Als een spiegel botsen te twee hoofdjes                                                                                        ze lachen en staren                                                                                                                        ze lijken op elkaar Een sneeuwwitte zwaan, in het blauwe water                                                                              Nu een prachtige vrouw, in de koude wind                                                                                      Een vrouw in haar witte jurk die nog altijd nat wordt door tranen                                                  een zwaan met aan haar zijde een begerpen kind  

Anna.M
0 0

Stevie Wonderland

  Mensen wel maar dieren niet. Die dragen nooit een masker. Er zijn soorten die zich tooien met gekleurde pluimen. Echt. Nooit vals. Dat is zoals een vlieg niet liegen kan.   De enquête van Meneer de Uil werd fatsoenlijk ingevuld. Er was enkel een draak die om een namaak rolex vroeg. Een lynx die schreef dat hij geen scrabblewoord wou zijn.   Een eekhoorntje twijfelde. Of het de staart had van een vos. Alleen de koekoek wou zijn ware aarde niet laten zien. Vermeldde enkel luiheid als voornaamste zwakke punt.   Mensen wel maar dieren niet. Die liggen altijd zomaar dood. Het is de man die liever in een maatpak slaapt. Voorgoed. De vrouw die uit haar garderobe nog iets koos voor achteraf.   Hallo. Meneer De Uil. Bedankt. Zo leer ik weer iets bij. Het is een kleine oehoe die vergroeide met mijn sleutelbeen. Hij weet heel veel. Echt waar. Mij noemt hij dom en dwaas.   Maar goed. We zijn hier nu. In deze tent van nu en toen. Hier is het begin. Dag meneer de tjoolder met je karretje. Cashewnootjes voor mijn uil. Merci. Voor mij echt niets.   Waarom ben ik gekomen. Liep ik weg uit een verleden. Dacht ik werkelijk dat duisternis voor rust kon zorgen. Dat die schaduw die ik zo verafschuw zou verdwijnen.   Het is de neerslag van een oude wolk met grijze druppels. Welkom kinkel. Zegt nog een tweede keer die malle hottentot. Hij wil mijn uil een keertje aaien. Maar dat wil het beestje niet.   Het kent mijn broos verdriet. Weet dat het mijn oog beroert. Helder zien. Dat kon ik snel niet meer. Al bij de eerste barst. Het wit verloor zijn kleur. Sindsdien zitten de tranen stevig vast.   Als in een spleet. Een kloof. Waarin geen lach bewegen kan. Geloof me maar als ik beweer dat het te veel geworden is. Die ganse reutemeteut en het geroezemoes hier rondom mij.   Ik verkoos om nergens nog deel van uit te maken. Zie mij nu. In deze tent beladen vol met alle wezens uit een nachtmerrie. De circusdirecteur roept plots zeer luid. Er is een special guest.   Steve Wonder komt een liedje zingen. Een macaber melodietje. Voor de blinde mol misschien. Of voor de oren van een spin. En hij begint terwijl ik nog een slok neem. Dat komt ervan.   Want Lazarus zit in dit flesje. Dankjewel. Meneer Illusionist. Merci. Gij uiltje met je losse nek en hart dat mij verdragen kan. Ik ben er klaar voor. Ja. Meneer de Hoogheid. Sandokan.   Loods mij naar het einde van de strijd.       deel 4 van 'Cirque sans soleil' uit de reeks 'Over eelt en zurkelteelt'

Bernd Vanderbilt
0 0

Fanta voor de goudfazant

  Bergappelsienen uit de Himalaya en bier van het merk Lazarus. Meer is niet nodig om te overleven. Dat beweert de Hottentot. Hij zit naast me. Die Afrikaan met zotte muts op de kop.   Die Hottentot hij krabt de ganse tijd al aan zijn strottenhoofd. Hij lijkt me ongezond en terminaal. Een haan met keelkanker. Het wordt intussen aardig donker in mijn achterhoofd.   Eén trommel en trompet verspreiden veel kabaal en wreed geschal. In Kaboel. Zo weet die Hottentot. Daar is het altijd boel. Straks dan zal het mot zijn. Hier. Den duvel is al onderweg.   Dat zeg ik hem zodat hij tijdig vluchten kan. Maar goed. Direct nog niet. De goudfazant wil eerst een coca. En mevrouw de duizendpoot verlangt een fanta in een glas.   De koala wil een rietje voor zijn blikje prik met appelzuur. Genoeg getreuzeld en getuurd. De show mag nu beginnen. Waar blijft hij toch. Is de illusionist zijn wereld kwijt.   Want de vader zit al op die stoel, dat veel te zacht schavot. Het is de moeder met haar pop die niet eens kijkt. Ze paait de ganse tijd haar zuigeling en streelt het valse haar.   Ik neem een slokje Lazarus. Dat brouwsel van alhier. Het echte doorslikken. Dat komt misschien wel nooit. Al vindt dat bier zijn weg gelukkig naar mijn maag.   Hoera. Olé. Gepraat wordt door tumult en ophef overstemd. Hij komt. Hij komt. We klappen met een hand of twee. Meneer illusionist. Hoera. Olé. Je hebt het kistje mee.   Je brengt vijf zwaarden voor mijn hand en straks. Jawel. De circusdirecteur kondigt het aan. Die klooi daar op zijn troon. Hij mag erin. Sta op en kruip. Maar in die doos.   En alles gaat zoals gedroomd. Ik mag de beul. De bloedhond zijn. Die hem naar zijn hemel. Of de haaien helpt.     deel 3 van ‘Cirque sans soleil’ uit de reeks ‘Over eelt en zurkelteelt’

Bernd Vanderbilt
0 0

tuin van dode rozen

Als verloofden                                                                                                                                  Wandelen ze in een tuin van dode rozen                                                                                        zonder kleur en zonder geur                                                                                                        Gevangen tussen doornen van angst                                                                                            de angst om eenzaam te zijn Want ze zijn als doornen in je vel                                                                                                    pijnlijk om te verwijderen.                                                                                                              Maar ze weten het wel                                                                                                                      ze zullen blijven bloeden als ze bij elkaar blijven In de winter zullen hun blaadjes vallen                                                                                          en ook al valt er een zwarte schaduw                                                                                              in de lente groeien de rozenblaadjes weer                                                                                      en komen man en vrouw terug de rozen plukken Als vrienden

Anna.M
6 1