Een ochtend als een andere.
Vlot aangekomen aan het treinstation. Ook vandaag dienen dezelfde ochtendrituelen zich aan. Zal het vandaag lukken? Ik besef: strategie is belangrijk. Daar is hij “mijn tegel”. En ik heb geluk, vandaag is hij vrij. Mijn gelukstegel op perron 10. De tegel waar de trein netjes met dubbele deur stopt. Ik zet me in positie. Rug recht. Boekentas in de ene hand, kranten in de andere. Gsm in aanslag. De trein rolt raspend binnen. Nog enkele meters en ik zie dat ook vandaag mijn tegel geluk brengt. Een warm gevoel maakt zich meester van me. Yes. De deuren openen zich pal voor mij. Die eerste kleine overwinning is belangrijk. Ok, maar niet te snel euforisch worden.
Op naar de volgende stap. Rustig denk ik. Rustig. Laat eerst de mensen afstappen. Hallo !!!!???? Een paar gehaaste vogels wringen zich naar binnen zodra de deuren zich openen. Kennen jullie de ongeschreven regel niet? Mensen springen, botsen, glijden van de trein het drukke perron op in een trappelende mensenzee van ongeduld. Yes. Ook deze fase is voorbij en al bij al vlot verlopen. Vink.
Ik neem energiek twee treden en sta in mijn favoriete dubbeldekker meteen voor een nieuwe tweesprong. Deur naar boven of deur naar beneden? Als ik een arendsoog had kon ik instant inschatten waar de beste plaatsen zich bevinden. Bovenaan of onderaan. Maar het arendsoog ontbreekt. Met mijn korte lijfje, aangedampte bril en te veel bagage moet ik op goed geluk een gokje wagen. Boven? onder? In een milliseconde kies ik want ervaring leert dat ik anders de zware boekentassen, plooifietsen of andere zaken in de rug geduwd krijg. En ja, ook deze beslissing blijkt vandaag de goede te zijn. Ik zie in het midden van de wagon enkele lege plekjes. Perfect. Wie zit er? Toch even goed observeren welke vogels ik in de kuip heb? Lawaaierige muziekluisteraars? Krantenlezers, snurkers, zuurtjes (lees: mensen die ruiken naar het zweet) ... Ook hier opnieuw een keuze die snel moet gemaakt worden want ondertussen stromen in het gangpad andere strategische reizigers toe.
Plof. Ik ga zitten. Boekentas op schoot. Handtas er netjes bovenop. Als ervaren treinreiziger is nu het moment aangebroken om jezelf een klein schouderklopje te geven. Even op adem te komen. Vooraleer de volgende hectische fase aanbreekt, kan ik kiezen uit een aantal fijne alternatieven: krantje lezen, muziek beluisteren of wegdromen en misschien wel indommelen.
De tijd gaat snel. De trein iets minder. Met een schok ontwaak ik uit mijn dagdroom. Actie, giert het door mijn hoofd. Want opnieuw heb ik er alle belang bij om de handelingen correct en secuur af te handelen. Wie vlot wil treinreizen weet dit als geen ander.
Even wroeten bij het afstappen. En dan, het laatste huzarenstukje overleven. De trechter, die de voorhoede vormt van de roltrap, zuigt de mensenmassa aan. Een laatste ergernis maakt zich meester van me. Ook op de roltrap bestaat er een wegcode. Keep right! Ik verlang naar de discipline van de metroreizigers in Londen.
Ach, voor ik het weet sta ik met beide voeten op de grond. Missie geslaagd.
Als “ervaren observerende treinuil” heb ik een boodschap aan alle zondagsrijders:
hou je aan de ongeschreven regels maar volg ook je eigen strategie. Want het begint bij de tegel en eindigt bij de roltrap…