adem

Wim Vandeleene
12 mei 2018 · 0 keer gelezen · 0 keer geliked

in de droogte barst de bodem en wacht ik met open mond

op de regen die de keel drenkt. de zintuigen zogen zich vol.

ogen, van flarden verzadigd, oren, nog warm van een stem.

 

ik verlang naar een bed als een doorwaadbaar meer.

een wolk breekt en ik open mijn mond. de regen drenkt de keel

de smaak van haar speeksel. het water stijgt tot ik de spiegel kus,

het rimpelt als een laken. ik drink tot ik uit de oevers treed

 

en verlang naar haar bodem die me in een kolk lokt.

ik blaas bellen tot de longen barsten en ik woest opduik,

naar lucht hap, als naar een brood buiten bereik.

Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.

Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver en help je hem verder op weg.

Wim Vandeleene
12 mei 2018 · 0 keer gelezen · 0 keer geliked