Wim V

Gebruikersnaam Wim V

Teksten

gemengde geuren

wanneer de lijfgeuren aan de tram kleven, de feromonen en het boterzuur van okselzweet. wanneer de natte hond zijn kop tegen me aanschurkt, haal ik mijn neus op en adem door mijn mond. wanneer de geuren zich vermengen op een laat feestuur, het verschaalde bier, het aangekoekte braadvet uit de keuken, wanneer de lijken van verdrongen onderwerpen onder de tafel gisten, haal ik me haar lokgeur voor de geest, de bloemenweide verenigd in de druppel parfum uit de delicate fles, aangestipt op de hals die me uitnodigt.

exodus

de dans om het gouden kalf begint als god de schouders ophaalt.wie beitelt de geboden in mijn botten? ik ben uitverkoren om te blijvenwaar ik de voeten plant, om te bloeien waar ik wortel schiet. maar moe van murennaai ik vlaggen aaneen tot het lappendeken waarin ik me wikkel. in de zetel zap ik tussen bestemmingen. ons vluchtplan vult de koffer.de dorst dringt in mijn voeten.het land Elders heb ik uit de atlas geknipt.

afzonderlijk

het alarm luider zetten,kuchende vrienden verdenken,groen lachen, geduld hamsteren.vooruitblikken op de knik in de curve,je netwerk met steriele grappen besmetten,de kroegen en de cocktails uitstellen,naar ultraviolet en nectar verlangen.zolang de voorraad strekt plunderen,de schappen door gemondmaskerde oorlogshelden laten aanvullen.de nieuws-studio ontsmetten, in stilte antilichamen kweken witruimte in de agenda sparen, de handdruk minzaam weigeren, de lucht naast de wang kussen, de afstand van één armlengteook in stegen bewaren. het inwendige schild pantseren dwangmatig handen in herhaling wassen, de moed verankeren in de vloer van je kluis,een toast uitbrengen op de spookstad en niet over de plaag kankeren.

groeikansen

cellen vinden elkaar, vormen een tros zweven in vruchtwater, nemen hun rol op in een lichaam dat aan haar ontsnapt. de wieg groeit in haar buik. het skelet van een boreling groeit en later het alfabet, in het brein van de kleuter, het klokhuis van vuur dat hem aansteekt, de vrucht in de naamloze tuin van de verbeelding, de made groeit in het karkas van Utopia. de huid ondanks de schilfers, het haar ondanks de schaar. de cipres, in water weerspiegeld, groeit omlaag. zijn twijgen worden takken. zijn naalden ademen, nooit haalt hij de bodem. ook de schaduw groeit van hem af, bij valavond, wanneer de minnaar, met de bloem in zijn kruis, in armen gebakerd, wortel schiet en onderhuids gaat.

kraambezoek

de zoon aan mijn hand groeit elk jaar uit zijn kleren. we gaan door witte gangen. de moeder ligt bleek in getemperd licht, in een ijzeren bed. het kind ruikt zoet. ik wil het in de armen leggen van mijn zoon die zich afwendt, naar het raam stapt en een veld in kijkt. waar gras eindigt begint een bos. hij kan er binnen, als in een schaduwrijk huis. vanaf de eerste stap ben je daar omgeven door takken, wat zou er voorbij het bos zijn, vraagt hij. ik geef zijn zus terug aan de moeder.

huisbrand

het vergeten strijkijzer steekt mijn hemd aan. de vlam likt aan muren en het huis wordt de haard, gevoed door de kast, een verzaagde boom die hier een vervolg in mineur kreeg, gevoed door het schuim van de matras waarop we drijven als we de hoogmis vieren, waardoor we zinken als we slapen. ik kan voortaan zonder kleren. tocht wakkert ons aan als alle deuren op een kier staan. de lucht trilt. rook sluiert de nooduitgang. onze vluchtroute wordt herberekend. wanneer je gilt biedt de handleiding van de poederblusser geen antwoord. je bui maakt geen indruk en geen verschil. morgen zalven we onze schroeiplekken.

drogreden

ik overtuig je niet met wankele argumenten die een scheve stelling stutten, niet met kromspraak als ik de betekenis van onze trefwoorden verdraai. niet met een half bewijs, een mogelijke verband tussen jouw eerste oorzaak en mijn laatste gevolgen. we worden een absurde boodschap, zo waar als reclame voor tandpasta, door tandartsen aanbevolen. neem het van mij aan. ik overtuig je niet met de dictatuur van een meerderheid die ik niet kan vormen. ons debat verzandt stilaan in een consensus als het besef daagt dat we onvoorwaardelijk passen bij elkaar, twee puzzelstukken die uit de doos vielen.

bergaf

onwrikbaar vast lijk ik, bestand tegen je stijgijzers, maar de dooi maakt me week, druipt door mij heen, spaart gaten uit die groeien tot een grot. door roest aangevreten beken ik rood. mijn mineralen komen weer vrij. ijs zet uit in poriën, schuift, schraapt mijn flanken weg, wortels drukken mijn rotsen op. ik barst. de kleinste kiemen werken op mij in, ik verkruimel, verwaai, spoel aan. klim tegen me op, nu het nog kan, met touwen en klikvaste ringen, hang in een beugel aan mijn steilste wanden. onder mij, de lagen van vuur, waarnaar ik zink.

olieverf op canvas

de hand waar een verstrooide god in woont, als de schilder vorm geeft aan verf, iets zegt, zo waar als een zonsopgang, zo exact als het getal van de gulden snede. wat ik herken in je zandloperlijn, in de maten van je gezicht. hoe je aan mij verschijnt, haast volmaakt en meestal schoon. in gestalten die nooit slijten, hooguit verdwijnen achter beslagen spiegels of doorzichtige gordijnen. de schilder maakt de kopie van een kopie van je vlees, wonderbaarlijk verpakt. hij verbluft me met stijlfiguren, met zijn inzicht dat het ene van het al afhangt. als ik jaren later doordring tot het museum van zijn waan , naar het canvas kijk, waar jij, het icoon van vroeger, uit de lijst breekt en me treft.

fantoompijn

niets wijst op de aanval maar je zoekt het vlindermes in mijn jaszakken en houdt me de boeien voor. wat of wie stak je wonde aan? de roestige spijkers waarop je niet trapte, de besmette naald waaraan je je niet prikte, de tanden die ik slechts toon aan de schoothond van de buurvrouw? je vraagt mijn alibi en noemt een motief. niets wijst op vuur, geen blaren op je huid, het alarm van de rookmelder zwijgt maar je ontrolt de tuinslang en richt hem op mij, de rivaal, de verpleger die je opwacht met gaas en zalf.

genade

je verdient niet dat ik de stenen rozenkrans om je hals hang, je dwing tot een gebed voor Lucifer dat ik je kaalgeschoren, in een jas van pek en veren aan een paal knoop, in het vizier van een volk. je verdient het niet dat ik je geradbraakt, gebrandmerkt, als een slang in een zak genaaid, op de ezel laadt, voor een reis naar de afvalberg. je verdient een lichte straf, maar dan levenslang.

horror op zolder

van de zolder komen vreemde geluiden. ik neem de kleine trap en open het luik. muizen vluchten naar de plinten de spin heeft een wiel geweven, de houtworm knaagt aan het gebinte. mer de zaklamp werp ik een kegel in het stof. als de oorlog uitbreekt kan ik hier onderduiken tussen archiefdozen met vergeelde reisgidsen. de projector met een half afgewikkelde filmrol modelvliegtuigen, door mijn zoon gebouwd, aan de balken gehangen en aan de duisternis gelaten. op zolder kan ik herinneringen lozen, van de klopgeesten verder geen spoor.

de gek op het dak

verstrikt in een kluwen drijft hij af naar de vreemde zone waar alle draden worden doorgeknipt in elke keel ziet hij de kuil die zijn val uitlokt in elke stem hoort hij de slijpsteen het mes dat vonken schiet een dun vlies pakt hem in op het raam tekent hij scherven contouren verschuiven in de straat door schimmen achtervolgd vlucht hij de brandtrap op, vanop het dak zwaait hij met een alarmpistool agenten omsingelen hem op zijn kleren rode stippen laserstralen maken kogelgaten

peptalk

1 sta recht, alsof iemand je kruin met een touw omhoog trekt, glunder sta recht op een plank, op losse schroeven verwelkom de tsunami met open armen graaf geen put naar Nieuw Zeeland maar een tunnel naar je buurman vul een doos met watten ga er in liggen als in een lege batterij plug je in, laad je op voor wat je uitstelt een taak van graniet, breek het blok veeg het gruis op blik pluk een paradijsvogel kaal steek alle pluimen op je hoed pronk en lonk, streep al je fouten weg ga met een schuurspons over je vlekken 2 word deel van de roedel jaag mee op de grotere vijand speel mee, daag hem uit met een grap leid hem naar de vleesmolen maak van horror gehakt bereid je voor op de mensen richt de loep op hun voetafdrukken ontdek het profiel van hun zolen laat hun zielen voor wat ze zijn word de spons zuig hun kennis in je vezels plaats hen in je brandpunt weet dat iedereen aan een gebrek lijdt

het banket bewaren

het banket wenkt maar de gasten komen later we dragen het naar de kelder waar de kiem van het bederf minder kans maakt waar we de voorspoed bewaren een oogst die volle magen belooft maar de dooi dringt in de kelder als in permafrost we halen het banket boven verdelen het over inmaakpotten drogen en pekelen wat er te redden valt wat snel vergaat moet vacuüm verpakt de gasten komen later, met honger

brief met voetafdruk

Mijn dochter had zich aan het einde van de zomer tot een klimaatbetoger ontpopt. Naar het voorbeeld van Greta Thunberg, haar tieneridool uit Zweden, spijbelde ze om naar het groene front te trekken. Ze zou volharden tot de planeet gered was. “Skolstrejk för klimatet” verfde ze in pekzwarte letters op straat, net voor de oprit van haar leerkracht chemie, een verdachte man waaraan ze de pest had, omdat hij naar verluid belangen had in een farmaciebedrijf dat in opspraak kwam voor misbruik van laboratoriumratten. Er verschenen berichten op de sociale media om de schooltas thuis te laten en Brussel te bestoken met hun onstuitbare jeugd. Brossen voor de bossen! Meegesleept door haar geestdrift moedigde ik haar met een vette knipoog aan tot een staatsgreep. Ze overtuigde haar moeder om haar wekelijkse steak au poivre te vervangen door tofu. Toen we een vlucht planden naar Zuid-Afrika steigerde ze. ‘Weet je hoeveel een straalmotor per jaar uitstoot en wat de voetafdruk is van een vliegtuigpassagier?’ ‘Houd jij de statistieken bij?’ vroeg ik haar. Vroeger zou ik me geërgerd hebben aan de opgedrongen moraal. Maar ergens kon ze me overtuigen van een gedeelde schuld, sinds de hoogovens en koeltorens als paddestoelen uit de grond rezen. Elke maatregel komt te laat, zei de cynicus in me, maar ze had me ingepakt met haar overgave, dat wilde verzet dat ik herkende van toen ik als tiener tegen kernwapens betoogde. Daarom traden we in haar voetsporen. Die zomer zouden we een klein hotel boeken aan de Semois en de trein nemen. ‘We kunnen ook met de fiets naar de Westhoek?’ zei ik, om er een schep bovenop te doen. De voetafdruk van een treinreis in het binnenland was nog net aanvaardbaar voor Lies. Ze begon zich meer en meer te vereenzelvigen met haar idool die in Zweden was uitgeroepen tot ‘vrouw van het jaar’ en getipt werd voor de Nobelprijs van de vrede. ‘Wist je dat Greta aan Asperger lijdt? zei ik, in een poging om een menselijker portret van haar boegbeeld op te hangen. ‘Asperger is een gave, geen stoornis’ zei ze. Opnieuw stond ik schaakmat, de mond gesnoerd. Ik bewonderde haar zelfvertrouwen. Voor haar was het oordeel klaar, dat alle grote heren die de klimaatakkoorden hebben getekend een preek verdienen, dat ze evenveel valse beloften uitstoten dan broeikasgas. ‘Ze stelen de toekomst van hun kinderen’ zei ze als een boze grootmoeder. In maart streek een zwerm van betogers neer in Brussel, versterkt door een deel leerkrachten. Ik las hun slogans. ‘De dino’s zagen de komeet niet aankomen. Wat is ons excuus?!’ ‘Is the moon our plan B?’ ‘My boobs are huge but so is my concern for global warming’ Nog diezelfde maand reisde een energieminister met een privéjet naar de klimaattop en stemde ons land tegen. De aanhang groeide. Naast de prins ook een leger wetenschappers, ambtenaren op rust, leerkrachten biologie, kunstgeschiedenis en maatschappelijke oriëntatie, verstokte hippies, yuppies met een baard van drie weken, asbestfabrikanten en veeboeren met gewetensbezwaren. Op een burgerplatform werden alle voorstellen gebundeld. Een minister nam ontslag onder druk en zei dat het protest ‘opgezet spel’ zou zijn. De gele hesjes voegden zich bij de betogers, scheidden zich in de Wetstraat af om te vernielen wat ze konden. Het verzet ging viraal. Spijbelen werd hip. De sociale druk steeg en wie niet meeliep in de mars dreigde vrienden en duimen te verliezen. De schooldirecteur van Lies voerde de strafstudie in maar dat was olie op het vuur. Leerlingen wentelden zich nog meer in de loopgraven. ‘Stompzinnige straf.’ zei Lies, zeker van haar zaak. De morele balans was positief. Ik liet haar van school veranderen en zond in haar naam een pittige ontslagbrief, waarin ik haar argumenten aanhaalde. ‘Ik wil er iets aan toevoegen’ zei ze. Ze nam een blanco blad uit een lade en zette er een vuile schoen op.

de oorsprong van taal

na de wonderbaarlijke vermenigvuldiging van de grijze cellen, de ontdekking van het vuur en de eerste vuistbijl begon de taal met betekenis wat je toevoegt aan een stem, als je ontdekt dat in de strot een snaarinstrument schuilt waarop je elk klinker kan spelen, het begon met een gen dat een voordeel bood met het verlangen naar een bindmiddel met het kind dat mama zegt, dezelfde beweging die lippen maken wanneer je gezoogd wordt

divers

alle soorten moeten dienen zoals klinknagels een vliegtuig bijeen houden het systeem houdt zichzelf in stand we hangen van elkaar af de mangrove beschermt mijn kust tegen je vloed sponzen filteren water en herbergen koraalvissen bacteriën breken de dood af en voeden onze bodem vleermuizen voorkomen de muggen die ons lusten we passen in de puzzel als stukken maar de soorten vallen als vliegen, het rif verbleekt van schrik magnaten ruiken olie onder noordpoolijs ivoorjagers kennen de winst van een slagtand onze groene longen worden aangestoken ik herbereken mijn voetafdruk

vluchtpunt

in mijn blikveld zet ik lijnen uit. ze snijden elkaar in een brandpunt. de voegen van de tegels in een kerk lopen spits toe richting ons altaar, waar we elkaar de twijfel beloven. pechstroken gaan aan onze afrit voorbij. de trein, een speer die elke halte doorboort, het spoort vertakt zich waar we afstappen. mijn ogen vertrouwen elkaar als blinde bondgenoten in de torenkamer van mijn kop geven ze diepte aan ons raakvlak en volume aan je lichaam. soms zou ik uit mezelf willen stappen. vanuit het vluchtpunt terugkijken naar wie ik achterliet.

complexe natuur

voor sommigen is de natuur een groen spook, een verzinsel de nostalgie van de romantiek iets dat verkoopt zoals perzikenshampoo waaraan de vrucht ontbreekt, ooit hingen we als primaten aan een tak van de stamboom we vormden een schakel, in het midden van de voedselketen, zie ons nu pogen en prutsen, wij, de dominante soort onze natuur is met maaidorsers over gestolen land gaan, het vee aan de haak hangen de vacht van een andere soort om ons heen slaan onze natuur is maken wat we niet beheersen beladen schuifelen door winkelwandelstraten de slaafse jacht op de buit die we verbruiken ons biotoop is het web van glasvezel, de megastad het bereik van zendmasten, soms krijg ik een visioen van de vuursteen, de vuistbijl, de holenbeer