de dag ten einde komt
traag blikken bleek ontluiken
het mes vreet in uw buik en
de zijden van uw romp
de nacht smaalt op uw wroeten
doorheen uw oud verlangen
't gekerm uit eigen rangen
de waanzin laat u groeten
laat troosten de gedachte
dat gij 't raam kunt ontsluiten
zo daar niet op kunt wachten
u werpen door de ruiten
u werpen door de ruiten