Wanneer de laatste gast de ruimte verlaat
En ik als enige nog overgebleven ben
Dan pas ben ik echt in staat
Om ware rust in mijzelf te ervaren
De sociale verwachtingen van anderen
Daaraan houden ben ik nooit goed in geweest
Ik wil mijzelf ook nooit veranderen
Want de zelfverwezenlijking is al geslaagd
Ik hoef mij niet onder de mensen te begeven
Ik hoef mij niet te laten zien bij Venetiaanse maskers
Ik hoef niet de hele tijd met anderen te leven
Met mijzelf heb ik het al druk genoeg
Ook wanneer ik val van een kiezelsteen
En anderen mij willen redden van de ondergang
Dan nog schreeuwt mijn stem direct en meteen
Dat ik enkel vertrouw op mijzelf en mijzelf op mij