Alleenstaande ouders slagen met moeite het hoofd boven water te houden. Ze spartelen om alles van de dieperik te weerhouden: kinderen, job, huishouden, woonst, bankrekening. Zinkt één levensaspect? Dan gaat alles ten onder. Blijven volhouden is de boodschap. Vergeet jezelf en red alles wat je dierbaar is.
Sociale huisvestingsmaatschappijen en sociale verhuurkantoren gooien een reddingsboei in het water. Alleenstaande ouders kunnen een woning huren aan een huurprijs berekend op basis van het inkomen. Een betaalbare woning. Stabiliteit na een onrustige periode. Een betaalbare woonst biedt zelfstandigheid en onafhankelijkheid. De ouder kan terug het hef in eigen handen nemen.
Een sociale woning is een lichtpuntje in het leven van de alleenstaande ouder. Toch is de drempel om zich in te schrijven voor een sociale woning vaak te hoog. De alleenstaande ouder verlaagt zich. Sociale woningen zijn voor het plebs, voor mensen die geen job hebben en op de rand van de maatschappij leven. In een wereld die gericht is op presteren faalt de alleenstaande ouder. Dit is het idee dat leeft en waar we dringend komaf mee moeten maken.
Wat zie ik? Wanneer ik voor sociale huisvestingsmaatschappij Ons Dak de wijken afschuim kom ik trotse alleenstaande ouders tegen. Zij zijn gelukkig, de kinderen zijn gelukkig. Deze ouders hebben hun plan leren trekken. Ze bellen Ons Dak niet om te klagen of om een technische herstelling te vragen. Ze slagen er in om van een sociale woning hun thuis te maken. Een thuis waar ze trots op zijn. Een thuis waar Ons Dak trots op is.