“Amerika, Supermodel op Retour”
— elegie voor een verdwijnende democratie
Ooit stond ze op elke cover,
de ogen van de wereld
glommen in haar glimlach.
Amerika, benen tot aan de maan,
make-up van vrijheid, parfum van hoop.
Ze wandelde over democratie
alsof het zijde was,
licht en onwrikbaar tegelijk.
Een lichaam gevormd door idealen,
borsten van gelijkheid,
heupen die mensenrechten wiegden.
Aan haar voeten lagen
LA als een sieraad,
Hollywood als een kroon van licht,
een droomfabriek die
haar naam in sterren schreef.
Zij was het verhaal.
Zij was de belofte.
Maar de camera flitst nog zelden,
haar huid getekend door tweets en twijfels,
haar stem kraakt in het ochtendnieuws.
Ze leeft in de schaduw van zichzelf,
botox van propaganda
kan de vermoeidheid niet verbergen.
En daar is hij weer —
de man met oranje handen,
ogen als spiegelglazen liften:
glad, kil, steigerend zonder eindbestemming.
Hij noemt haar nog mooi,
maar kleedt haar uit voor de show,
vervormt haar stem tot echo’s van angst.
Vandaag spartelt ze in chaos en verval —
Studio’s sluiten,
de straten barsten open in woede,
de skyline kleurt oranje van rook
en misleiding.
Ze zei nee,
in 2020.
Maar hij,
met zijn marmeren ego
en een natie die vergat wat ‘consent’ betekent,
dwingt haar opnieuw naar de stembus.
Een verkrachting van vertrouwen
in flonkerend daglicht.
Ze loopt nog,
maar wankelt op te hoge hakken
brekende instituties.
De spotlights zwak,
de fans verdeeld.
In haar spiegel fluistert de Grondwet:
"Hoeveel schoonheid valt er nog te redden,
voordat ze ons écht verlaat?"
Tekst : Manfred – 12 juni 2025