Binnenlopen is een andere wereld betreden. Een wereld waarin tijd een relatief begrip is. Op maandag twintig procent korting zegt de vitrine. Wie weerstaat daaraan?
Tegenstellingen zijn er wel, ik noem er zo maar enkele.
Het is de chemie die je vertrouwt, al weet je niet waarom, misschien omdat je ze niet kan ontwijken. De geur knalt over en weer tussen kokosnoten en ammoniak. Ik zei al dat het een andere wereld was.
Het geluid van kwetterende mensen, ontzettend vol hoop en aan het ontspannen maar wel eeuwig door gebrom overstemd. Ze kwetteren hier extra luid en lief voor elkaar.
Zo veel om te bekijken, soms in duplo zelfs. Aan elke kant gebeurt wel wat maar er kan maar één middelpunt van de wereld zijn, en dat ben ik.
De grond glimt. Wat glimt de grond denk je. Tot je bedenkt wat er allemaal op deze grond gelegen heeft en besluit nog een boekje te lezen.
Hier werken hele slimme mensen, klanten vertellen hen nu eenmaal alles.
Ik vertel bijvoorbeeld over schrijflessen. Daar zien ze wel iets in.
"Ge moet wel schrijven dat wij tof zijn, he!" zegt de gerante. Zelf het beste uitgangsbord voor haar zaak.
Een meisje kijkt me vanuit een spiegel aan en voegt fijntjes toe:
"Ge zult niet anders kunnen, of we verven u blauw!"