Ooit was ik zoals jij
trachtten ze tevergeefs me te raken,
hun vingertoppen, omarmde een bries
die hun hoop, nieuwe kansen, en beterschap toebracht
Maar een symbool ongekleurd door daden
verrot al te snel tot een verlaten herinnering
Vervagend verloor ik hun hartstocht
toen jouw intrede door de sterren werd aangekondigd
Maar wat weet jij nu over het hulpeloze verlangen van mensen?
Over hun eeuwige procrastinatie betreffend hun welzijn?
Hoe vluchtig hun blikken al het onbekende proberen te vangen
nietsvermoedend dat al wat ze denken te weten
slechts illusies zijn die ze zelf verzonnen?
Vergeten zullen ze jou
Je bent tenslotte een samenloop van gebeurtenissen die ik voortbracht
en ondanks dit scheurden ze me tot betekenisloze stof
terwijl mijn armen voor ze openstonden, terwijl ik ze alles gaf
Ongelovig blijf je op jouw standpunt, maar zoals een dag maar 24 uren telt
zal jouw beeld uitsterven als seconden, want weet je wat Morgen?
Morgen ben je mij