Zaterdag, 19 mei 2018.
Dag Dirk, in Zele,
Sinds we deze laatste opdracht kregen heb ik je al vele brieven geschreven.
In mijn hoofd.
Eens ik woorden op papier zet, kom ik er maar moeilijk weer van los.
Daarom heb ik tot nu gewacht om er aan te beginneen. Zo ben ik wel een paar mooie zinnen vergeten.
Wij hebben mekaar met schroom ontweken in onze brieven. We hebben ze aan anderen gericht. Dat heeft me niet belet van je schrijfsels te genieten.
De humor in je brieven vind ik heel plezant. Echt leuk. Weet je wat ik gek vond? Voor de vijfde opdracht, die van de droom, had ik ook eerst Shrek gekozen. Die heb ik dan toch weer afgevoerd. Pinnochio ken ik immers beter.
Daarom snapte ik ook niet helemaal wat je schreef over “naar de ‘cross-streets’ vragen” als je nog eens je weg zoekt in NY. Wil je dat even uitleggen ? Heeft het iets met Sue te maken ? ;-)
‘k Denk van niet. Wat ik wel denk is dat jij van NY houdt, en van kunst, en van Veerle, en van Sue. Maar die staat op een doek. Of is ze beeld-schoon ? Het maakt me natuurlijk wel nieuwsgierig zoals jij over haar schrijft.
Heb jij echt een Athos en een Porthos in huis? Ik vermoed van wel, want in die Shrek-brief schrijf je een van je mooiste vergelijkingen : ‘zoals een kat wentel je jezelf veel te graag in lege tijd’. Mooi is schaarste, inderdaad, die moeten we koesteren. Niet zo makkelijk is dat soms, om lege tijd en schaarste te vinden. Ben benieuwd hoe jij de weg naar die schatkamer vindt. Misschien ligt daar wel wat een schrijver nodig heeft om te schrijven. Of toch in die buurt. Wat denk jij ?
Zele. Ik ken het niet. Nooit geweest. Is er niet ooit een dierentuin geweest ? In mijn lagere schooltijd was ik een jaar op internaat. Daar had ik een Oost-Vlaamse vriendin. Als ik het goed onthouden heb, sprak zij over een dierentuin in Zele. Misschien was het maar één leeuw en één aap. Zou dat kunnen of steekt mijn memorie de draak met mij? Lang geleden is het, dat wel, misschien zelfs nog uit de tijd dat Joseeke een snoepwinkel had schuin tegenover de kerk. Wat een nostalgie roept het op, jouw dorp en hoe het was. Zoveel is veranderd, en toch niet de klasjes en de schoolbel. Ik moest aan die eerste brief van jou denken toen ik, amper een paar uren geleden, naar de lokale AD Delhaize spurtte om de eeuwig vergeten spullen nog in te kopen. Begonnen als een superetje heeft die zaak het hele dorp gemonopoliseerd. Alle andere handelaars zijn weg. Nog één bloemenwinkel probeert het stuiptrekkend vol te houden. Hij is net naar een nieuwe, hopelijk betere locatie verhuisd. Laatste reanimatiepoging vrees ik.
Het angstzweet brak me uit bij het lezen van je dromenbrief. Pfieuw seg, bangelijk herkenbaar. Opklimmende leeftijd blijkt dit soort dromen niet in te dijken. En die meneer Flies, ook een nachtmerrie van een mens! Verdekke Dirk, dat moet een moeilijke tijd geweest zijn na het overlijden van je opa. Je kleine verhaal daarover is als even piepen door een sleutelgat : enkele woorden maar geven zicht op een groot verhaal daarachter, een ander stuk wereld en allerlei mensen met mensenwensen en mensenstreken.
Wat een dappere beslissing om te vertrekken bij Flies! En fijn te lezen dat je goed door het leven bent gekomen zonder hem. Klinkt als een mens die blij is met zijn job. Ja ?
Aramis roept me, mijn kat die we ook wel Hond noemen. Zo aanhankelijk is hij. Nee, niet Aramis natuurlijk. Grapje. Onze poes heet Berlioz. Berli voor de vrienden.
Ik kijk uit naar jouw brief Dirk, zoals elk van de voorbije weken.
Goede groeten
en een fijn lang weekend,
Marijke